เยว่ซินใ นางไม่ได้ใที่ถูกกล่าวหาว่าทำผิด แต่นางใที่สตรีผู้นี้คือไป๋หลาน เพราะเมื่อกี้มัวแต่เมาความหล่อของพระเอก ทำให้นางไม่ได้สนใจอย่างอื่น พอพระเอกพูดถึงชื่อนางเอกในนิยายนางจึงได้มองไป และทำให้นางรู้สึกผิดหวังมาก
‘นี่คือนางเอกในนิยายงั้นรึ อืม... ก็น่ารักดี แต่เทียบกับตัวประกอบผู้นี้ไม่ได้ ข้าชอบร่างนี้จริง ๆ แบบแซ่บ ๆ นี่แหละโดนใจ ในเมื่อพระเอกชอบน่ารักก็ไปเถอะ แต่... จะว่าไปเขาก็หุ่นดีมากเลย เสียดายจริง ๆ อยากจับ โอ๊ย!! เป็ตัวประกอบไม่ง่ายเลย’
เยว่ซินที่มองไปยังไป๋หลานด้วยสีหน้าผิดหวัง ก่อนจะมองไปยังเซี่ยเหยียนด้วยความเสียดายก็ทำให้ทั้งห้องเกิดความเงียบ
“นี่เ้าเลิกทำสีหน้าประหลาดเสียที” เซี่ยเหยียนที่รู้สึกแปลก ๆ ก็กล่าวขึ้น
วันนี้เยว่ซินเป็อันใดกัน เมื่อสายตาของนางมองมาที่เขา ทำให้เขารู้สึกขนลุกแปลก ๆ สายตาของนางเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อมิมีผิด ทั้งที่เขาผ่านการต่อสู้มาไม่น้อย แต่ผู้ใดจะไปคิดว่าเพียงสายตาของสตรีตัวเล็ก ๆ จะน่าหวาดหวั่นขนาดนี้
เมื่อได้ยินแบบนั้นเยว่ซินก็ทำสีหน้าราบเรียบทันที นางมิชอบให้ผู้อื่นมากล่าวกับนางด้วยท่าทางเช่นนี้
“ท่านแม่ทัพกล่าวกับข้าด้วยน้ำเสียงเ็าจังเลยนะเ้าคะ ข้ามิได้ทำร้ายนางเสียหน่อย” เยว่ซินเลื่อนสายตามองไป๋หลานที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคลาบน้ำตา
“ท่านว่าข้าโกหกหรือเ้าคะ” ไป๋หลานเสียงสั่นเครือ ทำให้นางดูน่าสงสารยิ่งนัก
เยว่ซินไม่สนใจ นางเพียงมองไป๋หลานด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แม้พระเอกจะหล่อและน่ากิน แต่นางรำคาญนางเอกเื่นี้ เพราะนี่คือแม่ดอกบัวขาวตัวแม่ เมื่อได้เห็นพระเอกและเห็นนางเอกแล้ว ตัวประกอบเช่นนางก็คิดขอตัวทันที หนังสือหย่าเท่านั้นที่้า
“ใช่”
เซี่ยเหยียนขมวดคิ้วมองไปยังภรรยาของตนเอง วันนี้นางแปลกไปจริงด้วย เหมือนเป็คนละคนมิมีผิด
ไป๋หลานที่เห็นว่าพระเอกเงียบนางก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมา นางกลัวว่าเพราะน้ำเสียงที่ฟังดูหนักแน่นของเยว่ซิน อาจทำให้เซี่ยเหยียนเชื่อภรรยาของตน เื่นี้นางยอมมิได้เป็อันขาด
“มิเป็ไรเ้าค่ะ ข้าเป็เพียงสตรีไร้ที่อยู่ ต้องมาอาศัยท่านแม่ทัพ เื่นี้ข้าให้อภัยเ้าค่ะ ท่านแม่ทัพอย่าได้ต่อว่าฮูหยินเยว่เลยนะเ้าคะ ข้าขอตัวก่อนเ้าค่ะ”
เมื่อกล่าวจบไป๋หลานก็รีบลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตูห้อง
‘ว้าว!! คิดคำพูดได้สุดยอดจริง ๆ สมกับเป็นางเอกของนิยายเื่นี้ พระเอกยังไม่ทันพูดอะไรเลยก็ให้อภัยข้าเสียแล้ว ทั้งที่ข้าบอกว่ามิได้ทำ ที่สำคัญยังทำให้ตัวเองดูน่าสงสารอีก’
เยว่ซินเกือบปรบมือให้กับการแสดงที่น่าตื่นเต้นตรงหน้า แต่นางก็ยับยั้งใจเอาไว้ แล้วรีบวิ่งไปจับแขนนางเอกที่ทำท่าเหมือนจะเป็ล้มลงให้ยืนดี ๆ
ไป๋หลานที่กำลังจะกล่าวขอให้เซี่ยเหยียนช่วยประคองนางก็ต้องหยุดชะงักด้วยความใ
“อยู่ ๆ ก็ทำท่าจะล้มโดยมิมีสาเหตุ อยากให้สามีผู้อื่นมาแตะต้องร่างกายของตนเองขนาดนั้นเลยหรือ”
เยว่ซินกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู ถึงคิดจะหย่าแต่พอมาเห็นท่าทางเช่นนี้นางก็อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะเอาคืนอีกฝ่าย
ไป๋หลานที่ถูกบีบแขนแน่นก็ฝืนยิ้ม ก่อนกล่าวด้วยเสียงเบา “ต่อให้เ้าเป็ฮูหยินแล้วอย่างไร ในเมื่อทั้งใจเขามีเพียงข้า เขารักข้า มิเช่นนั้นแต่งงานกันมาตั้งนานแล้วเหตุใดเขาถึงไม่แตะต้องตัวเ้าเลยสักนิดล่ะ ขนาดแต่งตัวเหมือน... เช่นนี้ เขายังมิสนใจเลย น่าเกลียดจริง ๆ”
เยว่ซินบีบแขนไป๋หลานแน่นกว่าเดิม สวยแซ่บขนาดนี้มาบอกว่าน่าเกลียดได้ยังไง “เช่นนั้นนับจากนี้เ้าก็รอดูแล้วกัน”
ตอนแรกคิดขอหย่าแล้วรีบจากไป แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนใจแล้วเพราะหมั่นไส้นางเอกในนิยาย ฮึ ๆ ๆ ก่อนหย่าข้าจะทำให้เ้าไม่ได้คู่กับพระเอก
“ไป๋หลานเป็อะไรหรือไม่” เซี่ยเหยียนที่เห็นท่าทางแปลก ๆ แม้ตอนแรกจะไม่คิดอะไร เพราะไป๋หลานก็ไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ แต่เมื่อทั้งสองดูนิ่งไปเขาจึงได้ถามขึ้นมา
ไป๋หลานหันไปยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เซี่ยเหยี่ยน “ข้ามิเป็ไรเ้าค่ะ ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เป็ห่วงข้านะเ้าคะ”
เยว่ซินมองบนก่อนกล่าวขึ้นเสียงดัง “มีใครอยู่ข้างนอกมาพาไป๋หลานไปพักหน่อย ดูเหมือนนางกำลังจะเป็ลม”
สาวรับใช้ที่ได้ยินก็รีบเปิดประตูเข้ามาประคองไป๋หลานจากไป
เมื่อเหลือกันเพียงสองคน เยว่ซินก็ปิดประตูห้องทำงานก่อนเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเซี่ยเหยี่ยน นางวางหน้าอกลงบนโต๊ะแล้วเอนตัวไปหาเขา ทำให้เนินนุ่มสีขาวเด่นชัดขึ้นอีก
เซี่ยเหยียนที่ก่อนหน้านี้พยายามไม่มอง เมื่อมีของมาวางตรงหน้าขนาดนี้เขาก็เผลอจ้องครู่หนึ่งจึงเรียกสติขึ้นมา
“แต่งตัวอันใดกัน หากผู้อื่นมองจะทำอย่างไร”
เยว่ซินยิ้มมุมปากให้กับท่าทางของพระเอก ดูเหมือนแผนการแกล้งยั่วที่นางคิดเล่น ๆ เพื่อให้พระเอกและนางเอกไม่ได้คู่กันจะง่ายกว่าที่คิด
“น้องมิได้สนใจเื่นั้น น้องสนใจเพียงท่านพี่ว่าจะมองมันหรือไม่”
3K
