ตอนที่ 18 เ้าเป็ใครกันแน่
"สมกับเป็ยาของโลกนี้" เสียงพึงพอใจดังออกมา เมื่อเห็นอานุภาพตัวยาด้วยตาตนเอง
ตอนนี้ร่างกายเต้าิ ได้รับการฟื้นฟูกลับมาอีกครั้ง ยกเว้นกระดูกแขนที่หักไป ซึ่งยาที่มีอยู่ไม่สามารถช่วยรักษาแขนของเต้าิได้
"ต้องรีบเข้าเมืองรักษาแขนเสียแล้ว" เต้าิ มองแขนข้างที่หัก ขืนปล่อยไว้คงทำไรไม่สะดวกแน่
"นี้คงเป็ยากระตุ้นปราณ" สีของเม็ดยากระตุ้นปราณแตกต่างจากเม็ดยากระตุ้นปราณของหมอเล้ง
"ทำไมสีมันต่างกันทุกครั้ง?"
"รึว่ายามีหลายแบบ?"
เต้่าิ ไม่เข้าใจว่าเม็ดยาชนิดเดียวกัน แต่สรรพคุณต่างกันรึไง เมื่อไม่สามารถหาคำตอบได้ก็เลิกสนใจเื่หยุมหยิมทันที
"คราวนี้คงไม่ทรมานรุนแรงเหมือนรอบที่แล้วนะ"
เต้าิทำใจสักพัก ก่อนจัดการโยนยากระตุ้นปราณเข้าปากอย่างรวดเร็ว
"ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย" สายตาเต้าิ สำรวจร่างกายอย่างละเอียด หลังจากกินยาเข้าไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายเต้าิกับไม่มีปฏิกิริยาอะไรแสดงออกมา ไม่เหมือนกับครั้งที่แล้ว
"รึว่า ยาคุณภาพต่ำ ยาหมดอายุ?"
ในใจคิดไปต่างๆนาๆ แต่ก็ไม่อาจจะหาเหตุผลใดๆพิสูจน์เื่นี้ได้
"รึว่า ยากระตุ้นปราณ มันให้กินได้ครั้งเดียว?" คำถามผุดขึ้นมา แต่เต้าิไม่มีความรู้เื่พวกนี้ จึงได้แต่โยนมันทิ้งไป
"โชคดีที่มีม้าหลงเหลืออยู่"
สายตามองเห็นม้าที่ยังไม่จากไป ยืนรอเ้านายอยู่อย่างซื่อสัตย์ โดยหารู้ไม่ว่าเ้านายตายไปแล้ว
ม้าสองตัวเป็ของหัวหน้าโจร กับรองหัวหน้าโจร
"ปล่อยไว้ก็น่าสงสาร" มือลูบหัวม้าเบาๆนึกถึงราคาขึ้นมาทันที "อย่างน้อยคงพอขายได้เงินบ้าง"
เต้าิ ตัดสินใจพาม้าสองตัวไปด้วยกัน ตัวหนึ่งขี่ อีกตัวจัดการลากตามมาด้วย
"ทางนี้สินะ"
เต้าิดูแผนที่ในมือขึ้นมา ซึ่งได้จากหัวหน้าโจรที่เก็บเอาไว้ในแหวนมิติ
"หือ" สายตาเต้าิมองเห็นบางอย่างข้างหน้า
"ผู้หญิง ทำไมมานอนตรงนี้?" เต้าิ มองผู้หญิงนอนกับพื้นด้วยความสงสัย
"ช่วยข้าด้วย" เสียงร้องเรียกให้ช่วยดังออกมา
"เกิดอะไรขึ้น?" เต้าิ ตรวจสอบอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีาแใดๆติดตัวเลย
"ก็ไม่ได้รับาเ็อะไรตรงไหน?"
"ข้าโดนโจรปล้น พวกนั้นชิงของข้าไปหมด รบกวนช่วยพาข้าไปส่งที่เมืองจันทราหน่อย" หญิงสาวจ้องมองเต้าิ แววตาน่าสงสารปรากฏออกมา
เต้าิ จ้องมองสักพักก็พบว่าหญิงสาวตรงหน้าจัดเป็หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเลยทีเดียว มีใบหน้าที่งดงาม ดวงตาคม จมูกโด่ง ปากบาง รูปร่างเพรียว ชวนสะกดให้ผู้ชายหลงใหล โดยเฉพาะอกตู้มๆที่เหมือนกับซาลาเปายื่นออกมาเด่นชัดตรงหน้า
"หน้าข้ามีอะไรติดอยู่?" หญิงสาว ส่งยิ้มหวานให้เต้าิเมื่อเห็นจ้องมาทางตนอย่างไม่วางตา
"เปล่าหรอก"
"ข้ากำลังไปเมืองนั้นเช่นกัน"
เต้าิตกลงพาหญิงสาวเดินทางไปด้วยกัน
ระหว่างหญิงสาวชวนพูดคุยด้วยต่างๆนาๆ ราวกับไม่เหมือนคนถูกโดนปล้นสิ่งของเลย
"ขอบคุณเ้ามาก แล้วเจอกันนะเต้าิ"
หญิงสาวส่งยิ้มให้หลังจากเห็นเมืองจันทราด้านหน้าก่อนจะขอตัวจากไป
"ไม่คิดจะอธิบายอะไรหน่อย?"
ทันใดนั้น เต้าิก็เอ่ยขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะจากไป
"เอ๊ะ หมายความว่าไง?" หญิงสาวไม่เข้าใจว่าเต้าิพูดอะไรอยู่กันแน่
แม้หญิงสาวจะซ่อนแหวนมิติได้อย่างมิดชิด แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาเต้าิไปได้ ด้วยการมองสำรวจไม่นานก็พบสิ่งผิดสังเกตขึ้นมาทันที
"เ้าเป็ใครกันแน่ เ้าไม่ได้ถูกโจรปล้นใช่ไหม?"
"จื่อหลิง คือชื่อปลอมของเ้าใช่ไหม"
ได้ยินคำพูดของเต้าิที่กล่าวออกมา หญิงสาวนามว่า จื่อหลิง ต้องใ
"เ้าพูดอะไรกันน่ะ ข้าไม่เข้าใจ" หญิงสาว ทำสีหน้างงงวยกลับมา
"ไม่เข้าใจ แล้วในชุดของเ้ามีแหวนมิติซ่อนอยู่ตรงนั้นได้ไงกัน" แม้หญิงสาวจะซ่อนแหวนมิติได้ดีแค่ไหน ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาที่มองสำรวจร่างหญิงสาวได้เด็ดขาด
"ตรงนั้น?" หญิงสาวเผยสีหน้าสงสัย จนเห็นสายตาที่เต้าิมองมาจึงเข้าใจได้ทันที
"นี้เ้า"
หญิงสาวเห็นเช่นนั้น รีบเอามือปิดหน้าอกโดยไม่รู้ตัวอย่างฉับพลัน ไม่นึกเลยว่าเต้าิจะลามกได้ขนาดนี้
"ปิดไม่ทันแล้วละ" เป็ธรรมดาของผู้ชายที่จะต้องมองอกตู้มๆอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ตนเอง เป็ลูกผู้ชายอกสามศอก จะให้ไม่มองก็กระไรอยู่ แล้วยิ่งอยู่ใน่วัยกลัดมัน หรือ ฮอร์โมนวัยว้าวุ่น ด้วยแล้ว เมื่อเจอสิ่งเย้ายวนตรงหน้า มันก็ยากที่จะไม่ให้มองเลยคงเป็ไปไม่ได้
เต้าิรู้แล้วว่า หญิงสาวในโลกนี้คงไม่มีพวกชุดชั้นในแน่ หลังจากสำรวจหญิงสาวตรงหน้าเรียบร้อย เพียงเอาชุดคลุมปิดเอาไว้ไม่อาจรอดพ้นสายตาเต้าิได้
โดยเฉพาะพวกผู้หญิงมักจะมีที่ซ่อนของชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น ถ้าหน้าอกตู้มก็สามารถซ่อนตรงนั้นได้เลย ถือว่าเป็ที่ๆดีที่สุดและปลอดภัยที่สุดแล้วสำหรับผู้หญิง
"เ้าจับได้ั้แ่ตอนไหนกัน?" จื่อหลิง สงสัยอย่างมาก หลังจากเต้าิจับได้เร็วเช่นนี้
"ั้แ่แรก" ด้วยการเล่นละครตบตาหลอกเด็กของจื่อหลิง ไม่มีทางหลอกเต้าิที่เป็นักแสดงดังได้หรอก แล้วกับหญิงสาวหน้าตาดีเช่นนี้ ต้องมองเป็พิเศษ
สำหรับจื่อหลิงที่มีรูปร่างหน้าตาดี ไม่มีทางที่โจรจะหยุดแค่การปล้นแน่ อีกอย่างเต้าิรู้สึกได้ว่าหากถูกปล้นของไปจริง ต้องแสดงอาการเดือดร้อนมากกว่านี้
แต่นี้กับไม่สนใจสิ่งของที่โดนปล้นเพียงแค่้าเดินทางมายังเมืองจันทราเท่านั้น แล้วระหว่างทางยังชวนตนเองคุยอีกตะหาก
สำหรับนางที่ใช้มารยาของผู้หญิงได้อยู่แล้ว ไม่มีทางโดนปล้นได้ง่ายๆแน่ นอกจะปล้นอีกฝ่ายเสียเอง ด้วยการใช้อกตู้มพิฆาตชาย แค่นั้นก็ทำให้ผู้ชายยอมทำตามง่ายๆได้แล้ว
และสิ่งสุดท้ายแม้จะไม่ถามว่าเป็โจรกลุ่มไหนปล้น แต่หากเป็กลุ่มโจรจันทรเสี้ยวที่เพิ่งสูญเสียหัวหน้ากับรองหัวหน้าไป คงไม่มีอารมณ์มาปล้นคนแน่ หลังจากกลุ่มที่ไร้หัวหน้าย่อมรอวันล่มสลาย ยกเว้นจะมีใครขึ้นมาแทนตำแหน่ง
"เ้ารู้แต่แรก แต่ยังยอมให้ข้าร่วมเดินทางมาด้วย" จื่อหลิง ไม่เข้าใจทันที หากรู้แต่แรกทำไมถึงยอมช่วยเหลือเธออีก