เช้าวันรุ่งขึ้น ในขณะที่เสี้ยวเทียนเหยากำลังจะเดินไปหามารดา ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก
“เทียนเหยา” น้ำเสียงเรียกหวานมาจากด้านหลัง
เสี้ยวเทียนเหยาหันกลับไปมองพร้อมกับส่งยิ้ม ลินลู่เอ๋อรีบวิ่งเข้ามาหาและจับแขนของเสี้ยวเทียนเหยาอย่างแน่น
“เ้ากลับมาทำไมไม่บอกข้า ถ้าหากไม่ได้ิเอ๋อ ข้าก็คงไม่รู้ว่าเ้ากลับมาแล้ว” ลินลู่เอ๋อพูดติดงอนนิดๆ
“ข้าก็อยู่ตรงหน้าเ้าแล้วนี่ไง” เสี้ยวเทียนเหยาพูดพร้อมกับยิ้ม ลินลู่เอ๋อได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจ
“ข้ากำลังจะไปหาท่านแม่ เ้าจะไปกับข้าไหม”
“ไปหาท่านป้าเหรอไปสิ นานแล้วที่ข้าไม่ได้มาเยี่ยมท่านป้าเลย” ที่ลินลู่เอ๋อพูดนั้นเป็ความจริงซึ่งเสี้ยวเทียนเหยาก็รู้ดีว่าเพราะอะไร
“เข้ามา” ลิ่วเจียงรู้ทันทีว่าต้องเป็บุตรชายคนโตแน่นอน
“คารวะท่านแม่”
“อรุณสวัสดิ์ เ้าค่ะท่านป้า”
“อ้าว ลู่เอ๋อมาด้วยรึ”
“เ้าค่ะ ท่านป้าเป็อย่างไรบ้างเ้าค่ะ ข้าไม่ได้มาเยี่ยมท่านป้าซะนาน”
“ป้าสบายดี”
ลินลู่เอ๋อได้แต่ยิ้ม นางรู้ดีว่าสุขภาพของลิ่วเจียงนั้นไม่สู้ดีนัก และนี่ก็เป็อีกสาเหตุหนึ่งนอกจากตำแหน่งหน้าที่การงานของคนที่นางรัก ที่ทางบ้านของนางไม่อยากให้นางแต่งงานกับเสี้ยวเทียนเหยา แต่นางก็ดื้อรั้นไม่ยอมแต่งงานกับใครทั้งนั้น แม่ของนางก็ยอมตามใจ คอยพูดเกลี้ยกล่อมไม่ให้พ่อของนางบังคับนางให้ออกเรือน ไม่งั้นป่านนี้นางคงเป็หวางเฟยขององค์ชายสี่ไปนานแล้ว
“ท่านป้า วันนี้อากาศดี ท่านอยากออกไปนั่งเล่นที่ศาลาอุ่นรักไหมเ้าค่ะ”
“เออ ก็ดีนะป้าเองก็ไม่ได้ไปนานแล้ว”
เมื่อทุกคนเดินมาถึงศาลาอุ่นรัก แม่นมหลานก็ได้จัดแจงนำน้ำชาและขนมหวานวางบนโต๊ะ แม่นมหลานยังคงยืนอยู่ไม่ไปไหน เผื่อเหล่าเ้านายจะได้เรียกใช้ได้สะดวก
(แม่นมหลานเป็สาวใช้คนสนิทของลิ่วเจียง ที่ติดตามมารับใช้หลังจากลิ่วเจียงแต่งเข้าตระกูลเสี้ยว) (ศาลาอุ่นรักเป็ศาลาที่เสี้ยวเทียนจินสามีของนางสร้างขึ้นในวันครบรอบแต่งงาน 10 ปี คิดแล้ว นางก็แต่งงานเข้ามาอยู่เป็ฮูหยินตระกูลเสี้ยวก็จะ 25 ปี แล้วสินะ เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ)
“ท่านแม่ ทานขนมกลีบหิมะหน่อยนะขอรับ” เสี้ยวเทียนเหยาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่ามารดานั่งนิ่งเงียบได้สักพักแล้ว
“ท่านป้าลองชิมหน่อยนะเ้าค่ะ ข้าทำเองกับมือเลย”
ลิ่วเจียงหยิบขนมขึ้นมาทาน แล้วพูดว่า “ขนมที่ลู่เอ๋อทำอร่อยจริงๆ”
“มันแน่อยู่แล้วเ้าค่ะ ฝีมือว่าที่พี่สะใภ้ของข้าไม่เป็สองรองใคร จริงไหมพี่ใหญ่” เสี้ยวิเอ๋อที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าคนในบ้านพากันมาอยู่ที่ศาลานี้เกือบหมด ยกเว้นผู้เป็บิดา ซึ่งตอนนี้เข้าไปในวัง
“กลับมาแล้วรึ นึกว่าจะไปเหมาน้ำอบมาทั้งตลาด” ผู้เป็มารดาพูดหยอกล้อ
“ท่านแม่ก็”
ทั้งสี่คนคุยไปได้สักพัก เสี้ยวเทียนเหยาก็ขอตัวเพื่อที่จะเข้าวังเช่นกัน
“ข้าก็จะกลับพอดี” ลินลู่เอ๋อเอ่ยขึ้น
“อ้อ” เสี้ยวเทียนเหยาเอ่ยขึ้น
“งั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะเ้าคะท่านป้า ไว้คราวหน้าข้าจะมาเยี่ยมท่านอีก”
“แม่นมหลาน ไปเอาชาที่เทียนเหยาเอามาจากหัวเมืองทางเหนือ มาให้ข้าหน่อยซิ” ลิ่วเจียงสั่ง
“เ้าค่ะ ฮูหยิน”
สักพักแม่นมหลานก็กลับมาพร้อมกับกล่องน่ารักสวยงาม
“ป้าฝากชากล่องนี้ไปให้ฮูหยินลินด้วย”
“เ้าค่ะ ท่านป้า” ลินลู่เอ๋อรับกล่องชาเสร็จแล้วก็ยืนขึ้นรอเสี้ยวเทียนเหยา ที่ตอนนี้ยังคงจับมือมารดาอยู่
“ข้าไปก่อนนะขอรับท่านแม่”
ลิ่วเจียงพยักหน้าและลูบหัวบุตรชายเบาๆ
ก่อนจะเดินจากไปเสี้ยวเทียนเหยาได้ หันมาสั่งน้องสาวให้อยู่บ้านดูแลมารดาไม่ออกไปเดินอีกวันนี้
“ข้ารู้น่า” เสี้ยวิเอ๋อเอ่ยขึ้น
18K
