ฮูหยินใหญ่วัย 4 หนาว

     รายการอาหารวัตถุดิบหลักแน่นอนว่าเป็นหอยแม่น้ำ ที่บรรดาแม่ครัวที่เป็นทั้งท่านแม่ ท่านป้า ท่านน้า ท่านย่า ท่านยายของพวกเด็กๆ ที่พวกเด็กๆต่างคุ้นเคยรสชาติฝีมือของพวกท่าน

      เมื่ออาหารจานหอยแต่ละจานค่อยๆทยอยทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าโต๊ะอาหารก็คือหินก้อนใหญ่ๆสำหรับวางอาหารจานหอยแม่น้ำ วันนี้หมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่งรวมตัวกันกินอาหารนอกบ้านกันอีกครั้ง รอบนี้กินที่ริมแม่น้ำกันอีกด้วยบรรยากาศดีเลยทีเดียว

     “จะนั่งมุมตรงไหนดีนะเจ้าคะพี่สาว มันน่านั่งทุกๆมุมเลยล่ะดูกับข้าวจานหอยแม่น้ำสิ น่ากินทุกๆจานเลยนะเจ้าคะ ยวี่ยวี่นั่งไม่ถูกเลยน่ะ”ยวี่ยวี่น้อย คิดหนักเลยทีนี้ไม่รู้จะหย่อนก้นน้อยๆนั่งตรงมุมไหนดี

     “ก็นั่นน่ะสิน้องเล็ก มันเลือกไม่ถูกเลยน่ะ”พี่สาวเจินจู

     “พวกเรานั่งใกล้ๆกัน กับจานที่ชอบที่สุดสิเจ้าคะ แล้วช่วยกันหยิบให้”พี่สาวลู่ซือ

     “อ้าาาา พี่สาวลู่ซือฉลาดที่สุดเลยเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ใช่ๆ”พี่สาวเจินจู

     ในที่สุดแม่นางน้อยซุนทั้งสองก็หาที่หย่อนก้นน้อยๆกันได้สักทีหนึ่ง หลังจากที่ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ มองมาก็เจอภาพที่ว่า ลูกสาว/หลานสาวของท่านทั้งสอง ทำท่าจะหย่อนก้นน้อยๆก็ไม่ลงนั่งสักทีอยู่หลายรอบแล้ว

     “ไม่มีความเป็นเด็กผู้หญิงจริงๆเลยนะเจ้าคะแม่นางน้อยทั้งสองของข้านี่น่ะเจ้าค่ะ เฮ้ออออ…….”ท่านแม่

     “ก็นั่นน่ะสินะ…..!!!”ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     “ยิ่งตอนนั่งยองๆมองเล็กจานอาหารนี่นะเจ้าคะ ก้นน้อยๆโด่งขึ้นมาน่าตีจริงๆเจ้าค่ะ!!!”ท่านแม่

     “ใช่….!!!” “หงึก….หงึก…”ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     ในที่สุดก็ถึงเวลากินอาหารกันแล้ว พวกเด็กๆ พากันนั่งเป็นกลุ่มๆ แต่ละกลุ่มมีเด็กเล็กๆ และเด็กโตรวมอยู่ด้วยกันเพื่อที่ดูแลกันเอง ส่วนพวกผู้ใหญ่เองก็มีกลุ่มนั่งกินอาหารของพวกท่านเองต่างหากด้วย           

     “กินแล้วนะเจ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเด็กๆ 

     “กินกันได้เลยเด็กๆลูก…”พวกผู้ใหญ่

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆ 

     “หง่ำ….หง่ำ…..”

     หัวดำๆน้อยๆต่างก้มหน้าลงถ้วยข้าวของตัวเองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงพูดคุยขาดหายไปช่วงหนึ่ง แต่มาดังอีกทีตอนที่ได้ลิ้มชิมรสชาติของอาหารจานหอยแม่น้ำแต่ละจานนี่แหละ 

พวกเด็กๆ

     “หอม อร่อยมาก”

     “เนื้อหอยนุ่มมว๊ากกกกก”

     “จานนี้เผ็ดหน่อยๆอร่อยเข้ากับหอยดีนะ”

     “หอยแม่น้ำมาผัดผักก็อร่อยมากเช่นเดียวกันล่ะ

     “ไม่ว่าจะเอาหอยแม่น้ำมาผัด ต้ม ทอด นึ่ง ย่าง อร่อยทู๊กกกกกอย่างเลยล่ะพวกเรา”

     “หอยแม่น้ำทอดกรอบๆอร่อยมว๊ากกกก

     “หอยอร่อยทุกจานเลยยยย” 

     บทสนทนาตอนนี้ของพวกกลุ่มเด็กๆ ไม่พ้นมีแต่คำว่าหอย…หอย…หอย…อยู่ในทุกๆประโยคของพวกเขากันเลย

     และก็มีแต่เสียงชื่นชมว่าอาหารอร่อยทุกๆจานเลย บรรดาแม่ครัวทั้งหลายก็ยิ้มปริ่มกันหมดทุกๆคนเลยมีผู้ใดบ้างที่จะไม่ชื่นชอบคำชมเล่า ยิ่งมาจากลูกๆหลานๆของตัวพวกท่านเองด้วยแล้วยิ่งทำให้พวกท่านหัวใจพองฟูกันหมด และคำชมสำหรับคนอื่นๆก็ถือเป็นกำไรให้ท่านที่ตั้งใจทำอาหารแต่ละจานสุดฝีมือกัน ไม่ว่าจะทำอะไรพวกเด็กๆก็พากันกินจนไม่เหลือ มีแต่จะขอเพิ่มเรื่อยๆ 

     เมื่อกินอาหารกันเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว พวกเด็กๆ กับพวกผู้ใหญ่เองก็พากันงมหาหอยแม่น้ำกันอีกรอบหนึ่ง โดยส่วนพวกผู้ใหญ่เองไปไกลกว่าเดิมหลายลี้ (1 ลี้ = 500 เมตร ) เพราะเขตแม่น้ำตื้นๆให้พวกเด็กๆรับผิดชอบช่วยกันงมหาหอยแม่น้ำกันต่อด้วยนั่นเอง 

     วันนี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ที่แม่น้ำกันหมดทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯ  เรียกได้ว่าทั้งกิน ทั้งนอนพร้อมเลยอยู่ที่ริมแม่น้ำ เจ้าพวกเด็กเล็กๆเอง ก็ลงไปช่วยด้วยเพียงครู่ก็โดนจับอาบน้ำกันใหม่อีกรอบหนึ่ง และเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เป็นที่เรียบร้อย เพื่อเตรียมตัวนอนกลางวันด้วยนั่นเอง 

     เสียงเลยเงียบกันไปพักใหญ่ พวกผู้ใหญ่เลยได้ทำงานท่ามกลางเสียงธรรมชาติกัน อยู่ท่ามกลางป่า ท่ามกลางภูเขา แม่น้ำแบบนี้ ที่ใดร่มรื่นและปลอดภัยจากสัตว์ป่า ก็นอนกันได้เลย 

     “ทีนี้ก็ทำงานกันได้สะดวกแล้วเจ้าค่ะ พวกลิงทะโมนตัวเล็ก ตัวใหญ่ หลับกันหมดแล้ว”ท่านป้าสะใภ้ซุน

     “จริง….”ท่านย่า ท่านยาย

     “แต่ดูท่าแล้ววันนี้คงจะอยู่ที่ริมแม่น้ำแถวๆนี้กันยาวเลยนะข้าว่า”ท่านย่าไป่

     “ก็คงจะเป็นเช่นนั้นนั่นแหละ ข้าเองก็ให้นึกแปลกใจมากจริงๆนะ ข้ากับพวกเจ้าและคนอื่นๆอยู่ที่หมู่บ้านเลี่ยงฯกันมานานไม่รู้ต่อกี่รุ่นกันแล้ว ไม่เคยเจอไข่มุกในแม่น้ำกันเลยแม้สักครั้งเดียวนะ แต่พอ……!!!เฮ้อ….ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไรดีเลยนะ ช่างเป็นเด็กที่โชคดีนำโชคมาให้เสียเหลือเกินจริงๆ”ท่านยายหม่า

     “ก็จริงนะ”ท่านย่าไป่ ท่านย่าซุน

     “มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ของดีๆวิ่งเข้ามาหานางเองเลยนะเจ้าคะท่านแม่ ท่านป้า ท่านพี่สะใภ้ พวกเจ้าคิดอย่างเดียวกับข้าไหมเจ้าคะ???!!!”ท่านแม่

     “นั่นน่ะสินะ…แปลกจริงๆ..?????!!!”ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     “มันน่าจะเป็นอย่างที่เจ้าว่าเลย เพราะทำไมกันล่ะข้า กับคนอื่นๆถึงไม่เคยบังเอิญเจออะไรดีๆเลย แต่กลับยวี่ยวี่น้อยแล้วตั้งแต่นางได้พรวิเศษเหล่านั้นมาทุกๆอย่างก็เกิดขึ้นแบบนี้!!!”ท่านอาสะใภ้รองไป่

     “จริง..!!!”ท่านแม่

     “ไม่รู้ต่อไปจะเจออะไรกันอีกนะเจ้าคะ ทำให้ตกอกตกใจกันทุกๆวันจริงๆเจ้าค่ะ!!!”ท่านแม่

     “ก็นั่นน่ะสิ…!!!”ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     “ช่วงนี้เนี่ยนะต้องบอกตามตรงเลยล่ะว่า เห็นพวกเด็กๆวิ่งหน้าตาตื่นกันทีไรใจเต้นรัวทุกทีเลย และเดาไม่ได้ด้วยว่ามันคือสิ่งใดกันได้แต่รอลุ้นให้พวกเด็กๆพูดให้ฟัง!!!”ท่านย่าซุน

     “จริงเจ้าค่ะ”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     “ยิ่งเวลาออกไปด้านนอกแบบนี้ ยิ่งต้องคอยสอดส่องดูเจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่เป็นพิเศษกว่าเดิมอีกด้วยนะเจ้าคะ ถ้านางพูดจาอะไรแปลกๆออกมาก็เตรียมตัวให้พร้อมกันเท่านั้นเองเจ้าค่ะ ที่ข้ากับทุกๆคนน่าจะพอทำได้กัน”ท่านแม่

     “จริง…!!!”ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     “เด็กๆบ้านอื่นอาจจะพากันออกไปเล่นซนตามประสาเด็กๆ แต่ไม่ใช่กับเด็กบ้านตระกูลซุนอย่างยวี่ยวี่น้อย!!!”ท่านแม่

     “ใช่…!!!”ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     “เฮ้อออออออ…….”ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ท่านแม่

     พวกท่านอดไม่ได้จริงๆที่จะมองไปยังทิศทางที่ยวี่ยวี่น้อยนอนกับพวกท่านพี่และเพื่อนๆ ของนาง

     “ผู้ใดจะคาดกินกันเจ้าคะว่าแม่นางน้อยอายุเพียงแค่ 4 หนาวเท่านั้นเอง จะมีพลังวิเศษแบบนั้นได้..!!!”ท่านแม่

     “นั่นน่ะสิ…!!!”ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     ในยามนี้ก็เป็นช่วงเวลาดีๆของพวกผู้ใหญ่ที่จะสามารถทำอะไรต่ออะไรกันได้อย่างสะดวก น่าจะราวๆเกือบ 1 ชั่วยามได้ (1 ชั่วยาม 2 ชั่วโมง) กว่าพวกเด็กๆจะพากันตื่นนอนกลางวันกัน

     “ห๊าาาาาาาาววววววววว………….”

     “อ้าาา….อือ…..”

     เปลือกตาน้อยๆค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ กระพริบไปมาเพื่อปรับสายตาของนางเอง 

     “น้องเล็ก ตื่นแล้วเหรอ???”พี่สาวเจินจู ที่นอนเล่นอยู่ด้านข้างน้องเล็กของนางยังไม่ได้ลุกหนีไปไหนเลย เพราะตื่นก่อนน้องเล็กของนางได้เพียงแค่ 1 เค่อเห็นจะได้ (1 เค่อ 15 นาที)

     “เจ้าค่ะพี่สาว….เมื่อยตัวจังเลย”ยวี่ยวี่น้อย

     “นอนด้านนอกก็สบายดีเหมือนกันนะน้องเล็ก เจ้ากับพี่นอนหลับไปนานแน่ๆเลยเนอะ”พี่สาวเจินจู

     “ก็น่าจะนานอยู่นะเจ้าคะพี่สาว”ยวี่ยวี่น้อย

     สักพักหนึ่งพี่สาวสองลู่ก็ถือผ้ามา และหิ้วถังน้ำใบเล็กติดมือมาด้วย เพื่อที่จะมาชุบน้ำมาเช็ดหน้า ให้กับแม่นางน้อยซุนทั้งสองนั่นเอง

     “พวกข้าไม่เคยตื่นนอนก่อนพวกพี่สาวสองลู่เลยเจ้าค่ะ”พี่สาวเจินจู

     “อาจจะเป็นเพราะว่า พวกข้าเองโตกว่าเลยนอนกลางวันสั้นลงก็ได้มั้งเจ้าคะ???”พี่สาวลู่เสียน

     “อือ…..ก็อาจจะเป็นไปได้นะเจ้าคะพี่สาวลู่เสียน ขนาดพวกท่านพี่ชายยังตื่นนอนเร็วมากๆเลยนะเจ้าคะ”พี่สาวเจินจู

     “จริงเจ้าค่ะ”พี่สาวลู่เสียน

     “หิวขนมจังเลยเจ้าค่ะ…”ยวี่ยวี่น้อย

     “งั้นไปกินขนมรองท้องกันเจ้าค่ะ”พี่สาวลู่ซือ

     “ว้าว..มีขนมกินด้วยล่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “เห็นท่านแม่บอกว่าทำตอนที่พวกเด็กๆ พากันหลับกลางวันน่ะเจ้าค่ะ”พี่สาวลู่ซือ

     “โอ้……ถึงว่าสิเจ้าคะข้าเหมือนได้กลิ่นหอมมว๊ากๆๆๆๆ แต่ก็คิดว่านอนหลับฝันเสียอีกที่ไหนได้ กลิ่นหอมของจริงเลยเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “เจ้าค่ะ”พี่สาวลู่ซือ

     แม่นางน้อยทั้งสี่เดินไปรวมกลุ่มกับพวกพี่ๆเพื่อนๆน้องๆที่กำลังนั่งกินขนมกันอยู่แล้ว 

     “รอบนี้ยวี่ยวี่ว่าเก็บหอยแม่น้ำเอามาทำเครื่องประดับใช้กันเอง และเก็บไว้ดูเล่นกันดีกว่านะเจ้าคะ เพราะส่วนที่จะเอาไปขายก็มีบางส่วนแล้ว ไหนจะมีพวกผู้ใหญ่กำลังงมหาหอยแม่น้ำเพิ่มเติมกันอีกด้วยน่ะเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ดีๆ …”พวกเด็กๆ

     “ทำตามยวี่ยวี่น้อยบอกกันดีกว่า ข้าก็อยากเก็บเอาไว้บ้างเหมือนกันไข่มุกแม่น้ำสวยมว๊ากกกกกๆๆเลยนะ!!”

     “ใช่ๆ….” “หงึก….หงึก….”พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ

     “แต่ว่าพวกผู้ใหญ่จะยอมให้ข้ากับพวกเจ้าเก็บไข่มุกเอาไว้เองเหรอ??? เพราะต้องนำไข่มุกพวกนี้ไปขายนี่หน่า ท่านพ่อท่านแม่ของข้าคงอาจจะไม่ยอมหรอก”

     พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ บางคนก็ยังคงจะวิตกกังวลเพราะบางครอบครัวอาจจะไม่ยอมให้พวกเด็กๆเก็บของมีค่าราคาแพงเอาไว้อย่างแน่นอนเลยทีเดียว

     “เก็บคนละไม่กี่เม็ด ไม่มีปัญหาหรอกเจ้าค่ะทุกๆคน เพราะส่วนใหญ่ก็นำไข่มุกไปขายหมดน่ะ เลือกเม็ดเล็กๆ เม็ดไม่สวยเก็บเอาไว้สิเจ้าคะ พวกเจ้าตัวเล็กนิดเดียวใช้ไข่มุกเม็ดเล็กๆก็พอแล้ว และพวกผู้ใหญ่ก็คงไม่ว่าอะไรด้วยนะ เอาไว้ยวี่ยวี่กับพวกท่านพี่จะไปพูดกับพวกผู้ใหญ่ให้ด้วยนะเจ้าคะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ดีจังเลย…!!”

     พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆค่อยพากันยิ้มออกหน่อย เพราะลำพังพวกเขาเองไปพูด คนโตๆในบ้านคงจะไม่ยอมนี่ลูกๆหลานๆตระกูลผู้นำพูดโน้มน้าวให้แบบนี้พวกเขาจะต้องสามารถเก็บไข่มุกไว้ได้อย่างแน่นอนเลยทีเดียว

     “แต่ถ้าหาเจอแต่ไข่มุกลูกใหญ่ๆเล่า????”พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ

     “ก็แค่นำไข่มุกของพวกเจ้าไปแลกเอาลูกเล็กๆจากพวกท่านแทนอย่างไรเล่าเจ้าคะ ไข่มุกเม็ดใหญ่ๆสวยๆ ย่อมขายได้ราคาดีกว่าไข่มุกรูปร่างไม่สวย และเม็ดเล็กๆด้วย”ยวี่ยวี่น้อย

      “จริงด้วยสินะ…!!!”พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ

      “เชื่อน้องเล็กของข้าเถอะ ไปงมหอยแม่น้ำกันและเก็บไว้ในส่วนของพวกเจ้าเอง”พี่สาวเจินจู

     “ไปกันพวกเรา…!!!”พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ

     รอบนี้พวกเด็กๆเลยยิ่งคึกคักมากว่าเดิมอีก เพราะจะนำไข่มุกส่วนหนึ่งเป็นของรางวัลให้กับตัวของพวกเขาเองด้วย 

     และไม่รอช้าแม่นางน้อยซุนทั้งสองรีบไปขออนุญาตเรื่องเก็บไข่มุกไว้ติดตัวทันทีเลยกับท่านย่า ท่านยายของพวกนาง 

     ถ้าท่านย่า ท่านยาย หรือท่านแม่ ตอบตกลงแล้วคนอื่นๆก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใดทั้งสิ้น …!!!แม้กระทั่งท่านปู่ ท่านตายังต้องฟังพวกท่านเลย…!!!

*****************

     ยวี่ยวี่น้อย มีหรือที่นางจะพลาดเก็บไข่มุกเอาไว้ส่วนตัวน่ะ??? ของสวยๆงามๆแบบนี้จะขายหมดได้อย่างไรกัน และจำนวนที่หาได้ก็ไม่ใช่น้อยๆ ตอนนี้เข้าหลักร้อยเม็ดไปแล้วด้วย!!!!