เวลาทุ่มกว่าผม ไอ้เต้ ไอ้ดีนก็รีบเสนอหน้าไปที่‘ชิลล์ฉิบหาย’เพื่อมารอให้พี่ๆมันเลี้ยง จริงๆแล้วมาม่าห่อเดียวกูไม่อิ่ม ไอ้ดีนเสือกมาแย่ง เลยต้องรีบมาหิวครับพี่น้อง
“อ้าว ไอ้ดีน ไอ้น้องมีนมึงมาแล้วเหรอ มาๆนั่งก่อน เดี๋ยวพี่เอ้กับพี่เก่งก็มา ไอ้เต้อะ”
“เดี๋ยวมันมาพี่ หาที่จอดรถอยู่”
กัปตันสำรองแกมาก่อนแล้ว คนในทีมอื่นๆก็เริ่มทยอยมาแล้ว รีบมาดิมารอแดกเหมือนกูแหละ โอ้โห ไอ้พี่ปืน หล่อสัดรัสเซียเลยวันนี้มันใส่เสื้อบอลอาร์เซนอลสีน้ำเงินเข้มมา กางเกงบอลสีเทาห่าสงสัยมีทั้งเซ็ตเลย (-_-) กูนี่อิจฉาพี่มันตลอดตลอด
“ไงมึง หน้าตาไม่เหมือนหมาหงอยแล้วนี่”
นี่คือคำทักทายของพี่มึงเหรอ
“…”
“แต่หน้าเหมือนหมาหิวข้าวมากกว่า”
“สัด ก่อนมากูกินมาม่ามาแล้วเถอะ”
ซองนึงยังไม่ได้เสี้ยวของกระเพาะเลย
“หวัดดีครับพี่ๆ”
ไอ้ดีนมันทักรุ่นพี่มารยาทดีนะมึงอะ
“อืม”
พี่มันพยักหน้ารับ
‘จ๊อกๆ’
เสียงท้องกูร้องไม่รักษาหน้าตากูเลย
“หึๆ ไอ้เตี๊ยเอ๊ยย มึงนี่ตลกนะ”
มันแค่ยิ้มที่มุมปากถ้ากูตลกพี่มึงต้องหัวเราะดิ
ไอ้เต้มันเดินเข้ามาหลังจากเอารถไปจอดที่นี่ที่จอดรถน้อยอะ มันให้ผมกับไอ้ดีนลงก่อนแล้วมันจะไปหาที่จอดรถ
“หวัดดีครับพี่ปืน”
มันทักลุงรหัสมัน
“อืม ไปหาที่นั่งไป”
โซนที่พวกเรานั่งเป็โซนที่แยกออกมาเพราะทีมเรามีเกือบยี่สิบชีวิต ใช้พื้นที่ป่าเข้าไปค่อนร้านแล้ว
“ไอ้น้องมีนมึงกินข้าวก่อนมั้ย เห็นไอ้ปืนมันว่ามึงหิว”
พี่เอ้ปู่รหัสกูถามไอ้พี่ปืนมันต้องไปเล่าความขายขี้หน้าเสียงท้องร้องก็แน่นอน
“กินพี่ ผมเอาข้าวผัดหมูไม่ใส่ผัก”
“อ้า อ่อ กินแปลกๆนะมึงอะ”
(-_-) ผมชินและ กับปฏิกิริยาแบบนี้อะนะ
“อย่างเดียวพอเหรอมึง แดกยังกะมีสามกระเพาะ”
ไอ้พี่ปืนพี่มึงไม่แซะกูซักวันจะตายมั้ย
“ไข่เจียวหมูสับด้วยครับ ไม่ใส่ผัก”
กูเคยสั่งที่โรงอาหารมอแม่ค้าใส่หอมใหญ่มาด้วย กูนั่งเขี่ยเกือบตาย
“เออๆ น้องๆ สั่งอาหารหน่อย”
พี่เอ้หันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟ
“เอ้า พวกมึงสั่งกลับแก้มกันเอาเองเลยเต็มที่นะ”
หลังจากกลับแกล้มกับข้าวผมมาเสริ์ฟ
“เอ้า ชนแก้ว วันนี้นอกจากกูกะไอ้เอ้แล้วก็มีเสี่ยปืนลงขันเพื่อเลี้ยงพวกมึงด้วย เอ้า ขอบคุณมันหน่อยย หมดแก้ว”
พี่เก่งพี่รหัสไอ้พี่ปืนมันพูด
“ขอบคุณคร๊าบบ”
เสียงเด็กปี 1 ยกแก้วชนโดยพร้อมเพียงกัน สามัคคีกันมากโดยเฉพาะเื่แดกวันนี้ผมกะจะแดกเหล้าไม่มาก เดี๋ยวเมาเป็ภาระคนอื่นอีก โดยเฉพาะคนชื่อไอ้พี่ปืน
“ไอ้น้องมีน มองมึงแดกน้อยนะ หมดแก้วเลย”
พี่รหัสกูพี่มึงก็ดีเนอะ ชงให้กูจัง
“มีคนว่าผมเมาแล้วเป็ภาระอะพี่”
ผมพูดแล้วเหล่ไปมองไอ้พี่ปืนมันก็รู้ตัวนะยักคิ้วมาให้กู 2 จึก
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวกูแบกมึงไปส่งเอง”
โหซาบซึ้งพี่รหัสกู ว่าแต่พี่มึงแบกกูไหวเหรอ
แล้วพวกเราก็กินไปเรื่อยๆไอ้ดีนแดกเหล้าเหมือนเอามาอาบ เมาเละ แถมนั่งหลับคอพับคออ่อน
ออกจากร้านก็เที่ยงคืนกว่าแล้วอืม วันนี้ผมไม่เมานะ สติยังดีอยู่ ผมมายืนรอไอ้เต้ ที่หน้าทางเข้า
พี่แทนหิ้วไอ้ดีนที่เมาหลับมานั่งที่โต๊ะด้านหน้าร้านไอ้เต้มันแยกไปเอารถ
“ไอ้น้องมีน กูถามอะไรหน่อย”
ลุงรหัสกูทำท่ากระซิบพี่มึงกลัวใครได้ยินรึไง
“มีอะไรพี่”
แล้วกูจะกระซิบมั่งทำไมวะเนี่ย
“มึงคิดยังไงกับไอ้ปืน”
“ห๊ะ อะไร ยังไง”
กูงง
“ก็แบบว่า เห็นว่ามันเป็คนยังไง”
“อ๋อ พี่มันก็เป็คนดีนะ แต่ดูโหดๆ”
“มึงเกลียดหรือกลัวมันมั้ย”
นี่พี่มึง้าอะไรจากกูวะ
“ก็ไม่นะ ไม่เกลียดแล้วก็ไม่กลัว ไมอะพี่”
“เปล๊า”
คำนี้โทนเสียงนี้ มันคุ้นๆนะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน
“มึงนินทาอะไรกู”
อุ้ยห่าใหมด ไอ้พี่ปืนมันโผล่มาจากไหนวะเนี่ย กำลังนินทาเลย
“เปล๊า”
ไอ้พี่แทนพี่มึงทำให้กูสงสัยเข้าไปใหญ่ แต่คงไม่เกี่ยวอะไรกับกู พี่มึงไปเคลียร์กันเอาเอง
“วันนี้ไม่เมานะมึงอะ” พี่มันตบปุๆ บนหัวผม ห่า เดี๋ยวสมองกูไหลทำไง
“ก็มันมีบางคนบ่นกูไงไอ้เต้มันยังไม่เคยบ่นกูเลย”
“กินมากมันไม่ดีแต่ถ้ามึงเมากูก็แบกไปส่งได้เสมอแหละ”
แล้วพี่มึงก็กินไม่ใช่รึไงกูเห็นกระดกเอากระดกเอา
“เหอะ”
ผมเบะปาก
“…”
“ไอ้เต้มาละ พี่แทนช่วยผมพยุงไอ้ดีหน่อย”
ผมหันไปบอกพี่แทน
“เออ ห่าตัวหนักฉิบหาย”
“พี่มึง กูไปละนะ”
หันไปลาไอพี่ปืนมันไม่ช่วยกูกับพี่แทนพยุงไอ้ดีนเลยอะ
“อืม”
มันพยักหน้าแล้วยิ้มให้ตู้ม เอ๊ะเสียงอะไร อ่อ เสียงโกโกครั้นช์ ม่ายช่าย เสียงใจกูะเิ อ๋อยใจเป๋เลยกู
หมดแรงพยุงไอ้ดีนเลยสัด ผมกับพี่แทนยัดไอ้ดีนให้นอนอยู่เบาะหลัง ส่วนผมก็มานั่งหน้ากับไอ้เต้
“เป็อะไรมึง หน้ามึงแดงๆ”
ไอ้นี่มันถามแปลกกูก็เมาดิวะเลยหน้าแดง
“เมาไง กูเมาเลยหน้าแดง”
“ใช่เหรอไม่ใช่ว่ามึงคุยกะลุงรหัสกูเหรอถึงได้หน้าแดง กูเห็นพี่มันยิ้มด้วย กูเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย”
“เชี่ย บ้านมึงดิ กูจะหน้าแดงทำไมแค่คุยกะลุงมึง กูไม่ได้เขินซะหน่อย”
หรือกูเขินวะกูเริ่มงง
“เหรอ”
เสียงมึงตอแหลมาก
“ว่าแต่มึงเถอะกูเห็นแอบเหล่พี่รหัสกูหลายครั้งแล้วนะ”
“พี่เขา… ก็น่ารักดี”
“อืม อันนี้เื่จริง แต่มึงอย่าชมต่อหน้าพี่มันนะอาจจะโดนโบกเหมือนกูที่เจอพี่แกวันแรก”
“เออ กูไม่ได้โง่เื่ความรักเหมือนมึงส่วนไอ้สัดดีนโง่สุด”
“จ้า ไอ้พ่อคนฉลาด”
หลังจากบอลแมทแรกเราก็มีเวลาซ้อมอีกหนึ่งอาทิตย์ เห็นไอ้เต้บอกว่าครุศาสตร์ชนะเลยกลายมาเป็ทีมคู่แข่งแมทหน้า ชีวิตผมก็ยังดำเนินไปตามปกติ เดินเรียนเปิดเกมฟักไข่โปเกม่อนไปด้วย สุดคุ้มอะ เรียนไปด้วยแล้วยังเล่นเกมได้ตอนนี้ผมเริ่มมีเพื่อนมากขึ้นแล้ว นอกจากไอ้ดีนเพื่อนใหม่ แล้วก็ไอ้ 2ตัว ปี 1 ไอ้ปอนด์กับไอ้เค หลังจากเตะบอลกันไปกินเหล้ากันก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น ไอ้เต้มันก็ว่าดี ปีหน้าจะได้มีเพื่อนเพราะต้องแยกกันเรียนบางวิชา แต่ดีที่ไอ้ดีนมันอยู่สาขาเดียวกับผมเดี๋ยวหลังจากแข่งบอลกับครุผมว่าจะกลับบ้านซักหน่อย แล้วปีหน้าว่าจะเอามอเตอร์ไซค์มาด้วย
~~~~~~ดั่งเวลาเปลี่ยนคนเราที่สุดก็ต้องเปลี่ยนโลกทุกวันยังเปลี่ยนตามกาลเวลา~~~~~~
/////////////// Part ปืน /////////////
วันนี้เหมือนโลกหมุนไปอย่างช้าๆมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น มันทำให้ผมเริ่มแน่ใจในบางเื่เรามีแข่งบอลแมทแรกกัน ไอ้เตี้ยมันใส่ชุดบอลเต็มยศ ั้แ่ยังไม่เริ่มแข่ง เด็กปี 2 แซวมันว่าน่ารัก ในใจของผมมีรู้สึกแปลกๆ เหมือนมันเกิดความไม่พอใจในตอนนั้นแต่ผมไม่รู้ว่ามันใช่มั้ย พอลงสนาม ทีมนังสมเจตน์ ก็แซวมันในใจมันเกิดอาการเหมือนตอนไอ้พวกปีสองแซวไอ้เตี้ยมัน ผมเก็บความรู้สึกนี้ไว้เพื่อหาคำตอบ
“ไอ้ปืน ตอนกินเหล้ากันอะกูเห็นมึงเอาแต่มองแต่ไอ้น้องมีนมัน กูถามจริงๆเถอะมึงคิดอะไรกับน้องมันรึเปล่า”
ไอ้แทนมันถามผมขณะที่ผมกำลังปูที่นอนปิคนิค เตรียมจะนอน วันนี้ี้เีกลับคอนโด
“แล้วถ้ากูคิด มึงจะทำไม”
ผมหันไปถามมันต่อไม่ได้จะกวนตีนมันนะ แค่อยากรู้ว่ามันคิดยังไง
“ก็ไม่ทำไม น้องมันเป็เด็กดี แม้จะกวนตีนบ้างแต่ถ้ามึงไม่จริงจัง กูว่าอย่าเลย สงสารน้องมัน”
เห็นกูเป็คนยังไงแล้วน้องมึงอะ มันจะสนใจกูรึเปล่าก็ยังไม่รู้ แล้วอีกอย่าง ไม่ใช่กวนตีนบ้างมันกวนตีนมากต่างหาก
“กูกำลังพิสูจน์อยู่ แต่กูว่ากูได้คำตอบแล้ว”
“ยังไง ไอ้คำว่าพิสูจน์ของมึงเนี่ยแล้วได้คำตอบคืออะไร”
“คำตอบคือ ใช่”
“ห่า กูจะรู้เื่กับมึงมั้ย”
“ก็มึงโง่ไง”
“สัด กูจริงจัง”
“เออ กูคิดว่ากูชอบมัน แล้วผู้ปกครองอย่างมึงจะทำยังไงกับกู”
“จริงดิ ห่า แล้วกูจะไปทำอะไรมึงได้แต่ถ้ามึงหลอกน้องกู กูก็จะเอาเื่มึง”
“แล้วน้องมึง มันจะสนใจกูง่ายๆรึไง”
“ไม่รู้เหรอ มึงออกจะหล่อ เก่ง รวยซะขนาดนี้แต่ก็ไม่แน่ น้องกูยิ่งแปลกๆอยู่”
“…”
กูยิ่งกลัวๆเื่ความแปลกของมันอยู่
“ถ้ามึงจริงจัง กูก็เอาใจช่วย มีอะไรบอกกูได้”
“เออ ขอบใจมึง”
ผมเริ่มแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองก็ตอนที่ไอ้เตี้ยมันยืนคุยกับลุงรหัสมันที่หน้าร้านเหล้า เอาจริงๆ ผมได้ยินหมดแหละว่าพวกมันคุยอะไรกันไอ้เตี้ยวันนี้มันไม่ค่อยเมา ตอนไอ้แทนถามมันเื่ผมดูมันไม่ได้แสดงความรังเกียจอะไร มันบอกไม่ได้เกลียดผม และ ไม่กลัวผมความจริงมันไม่เคยกลัวผมเลยเถอะ มันออกจะกล้างัดข้อกับผมด้วยซ้ำ ตัวเล็กแต่ซ่า
ไอ้เตี้ยมันน่ารัก ไม่ใช่หน้าสวยนะแต่มันดูเป็ธรรมชาติดี นิสัยออกจะเรื่อยๆ เฉื่อยๆ แต่เวลามันกินมันจริงจังนะ (-_-) แล้วก็เวลาเล่นบอล มันตั้งใจเล่นตอนที่ผมส่งบอลให้มันยิง มันทำเต็มที่เลยน่าจะเป็คนที่เวลาได้ทำสิ่งที่ชอบแล้วตั้งใจมากๆ เช่นเื่กิน เื่เล่นเกมอ่านการ์ตูน อะไรพวกนี้ หึ คิดผิดหรือคิดถูกวะที่ไปหลงชอบมัน เฮ้ออออ
กูลงทุนไลน์ไปหาไอ้เต้ขอรูปที่มันอัพแล้วถามถึงรูปอื่นๆเผื่อมันถ่ายไอ้เตี้ยไว้อีก มันก็ส่งมาให้อีก 1 รูปเป็รูปเซลฟี่มันกับไอ้เตี้ยข้างสนามกูตัดมึงออกจากรูปได้มั้ย ห่าเกือบเต็มจอ เห็นไอ้เตี้ยนิดเดียวเองไอ้เตี้ยมันยิ้มหน้าบานมาก สงสัยดีใจที่ยิงประตูได้ น่ารักฉิบหาย
TheGun
ไอ้เตี้ย ตื่นยัง
มีน
ซื้อข้าวมาให้กูที่ช็อปหน่อย
MarchMeen
เพิ่งตื่น
TheGun
ตื่นสายนะมึง จะเที่ยงแล้ว
ซื้อข้าวมาให้กูหน่อย
MarchMeen
ไอ้เต้ไม่อยู่
พี่มึงไม่มีปัญญาหากินเองรึไง
TheGun
กูไม่มีเงินสด
MarchMeen
เหอะ! พี่มึงจะกินอะไร
TheGun
คะน้าหมูกรอบ ไอ้แทนเอา ข้าวผัดทะเล
MarchMeen
เออๆ รอก่อน
เกือบชั่วโมงก็เห็นไอ้เตี้ยมันเดินหน้าบูดเข้ามาที่ช็อปพร้อมกับข้าวกล่อง 3 กล่อง หน้ามันมีเหงื่อไหลซึมท่าทางจะร้อนจัด
“เอ้า ข้าวได้แล้ว”
“เออ ขอบใจ”
“ไอ้น้องมีน มึงมาไงอะ กูไม่ได้ยินเสียงรถเลย”
ไอ้แทนถามหลานรหัสมัน
“เดินมาดิพี่ ไอ้เต้ไม่อยู่มันไปส่งไอ้ดีนที่หอ”
“อ้าว แล้วมึงไม่มีรถเหรอ”
ผมถามมันบ้าง
“ไม่มีดิ กูขับรถยนต์ไม่เป็มอไซค์ก็ไม่ได้เอามาจากบ้าน”
“แล้วไม่บอกกู”
“กูบอกแล้วว่าไอ้เต้ไม่อยู่”
“อ่อ โทษที”
สงสารมันเลยมันคงเดินมาจากหอมันที่หน้ามอ นั่นสิ ว่าทำไมมันนานจัง
“อืม ไม่เป็ไร กูก็หิวเหมือนกัน อ๊ะอันนี้ของพี่มึง อันนี้ของพี่แทนนะ”
แล้วมันก็นั่งกินข้าวของมันข้าวผัดหมูไม่ใส่ผัก กินแต่ของแบบเดิมๆ
“เดี๋ยววันหลังกูสอนขับรถ”
“หือ พี่มึงสอนกู แต่กูก็ไม่มีรถอยู่แล้วป่ะ”
“เอารถกูไปใช้ได้”
“พวกมึงสองคน เข้าโหมดโลกส่วนตัวกันรึไง”
ไอ้แทนมันแทรกขึ้นห่า เดี๋ยวไก่ตื่น
“ยังไงอะพี่”
เออยังดีที่ไอ้เตี้ยมันโง่
“เหอะ กูว่ายากแล้วมึง ไอ้ปืน”
สัดให้กำลังใจกูเหลือเกิน
“มึงกินๆไปเถอะ อย่าไปฟังมัน”
“อ้าว นั่นพี่กูอะ”
เออ กูไม่ใช่พี่สายรหัสมึงแต่กูก็ไม่อยากเป็พี่มึงอยู่แล้ว
แล้วเราก็นั่งกินข้าวกล่องจนหมดผมจ่ายตังค่าข้าวมันไป แต่มันจะไม่เอา
“มึงเอาไปเถอะน่า วันหลังค่อยเลี้ยงกูใหม่”
“เออ ก็ได้”
“มึงจะกลับหอเลยรึเปล่า”
“กลับดิ ต้องกลับไปซักผ้า”
“อ่อ เดี๋ยวไปกับกู กูก็จะกลับคอนโดเหมือนกัน”
“อืม”
เรานั่งเงียบมาในรถอาจจะเป็เพราะไม่รู้จะคุยอะไรมั้ง แต่ก็อยากชวนมันคุย
“ที่กูบอกจะสอนขับรถให้ กูพูดจริงนะมึงอยากเรียนรึเปล่า”
“อืม ก็อยากเรียนนะถ้าเป็จะได้เอารถที่บ้านมาขับ”
“หลังแข่งบอลก็ได้ แล้วก็รถอะถ้ามึงขับเป็แล้ว มาเอาของกูไปใช้ได้ กูให้ยืม”
“พี่มึงไม่กลัวกูขับไปชนใครตายรึไง”
“ไม่กลัวคนอื่นตาย แต่กลัวมึงเจ็บ”
เฮ้ย พลั้งปากไปไก่ตื่นรึยังหว่า
“อือ ถ้าขนาดนั้น รถคงพังยับอะ ไม่ต้องโดนชนเจ็บตายหรอกโดนพี่มึงกระทืบก็ตายแล้ว”
เฮ้อ ยังมันยังไม่รู้เื่
แล้วนี่เห็นกูเป็อันธพาลหรือไง
หลังจากแวะส่งมันที่หอ ก็กลับคอนโด ว่าจะอาบน้ำโกนหนวดซักหน่อยหนวดเคราเริ่มรุงรังแล้ว ไอ้เตี้ยมันถึงได้คิดว่าเป็พวกอันธพาล ผู้ชายตัวใหญ่ๆหน้าโหดๆ ผมเผ้าหนวดเครารุงรัง เสียภาพพจน์หมด
//////////////End ปืน////////////////
145
![ดวงเนตรสมบัติพลิกชะตา ข้าจะเป็นเศรษฐี [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731316741_7116072.webp)
