ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายคนใหม่

"เ๽้าเองก็ไปพักผ่อนเถอะ หานเออร์"โจวเทียนเฮ่อหันมากล่าวกับเว่ยจือหาน

"ขอรับ" เว่ยจื่อหานตอบรับผู้เป็๞ตา 

"เชิญขอรับ" พ่อบ้านเดินนำทางไปยังเรือนรับรอง

        ยามโหย่ว (17.00-18.59)

ท่านพ่อบ้านมาแจ้งแก่เว่ยเหมยหนิงว่าท่านตาจัดงานเลี้ยงต้อนรับภายในครอบครัวขึ้นทำให้หัวใจหญิงฟูฟ่อง รู้สึกถึงการเอาใส่ใจ รู้สึกอบอุ่นหัวใจ 

'ท่านตาของข้าคือสุดที่ของที่สุด'

เว่ยเหมยหนิงเดินมาถึงที่ห้องอาหารทุกคนในจวนต่างมาพร้อมเพรียงกันแล้ว 

"หลานขออภัยที่มาช้าเ๯้าค่ะ"เว่ยเหมยหนิงเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้ทุกคนรอนางเพียงผู้เดียว

"ไม่เป็๲ไร ไม่เป็๲ไร ลุงเองก็พึ่งมาถึงเหมือนกัน"โจวข่ายรีบเอ่ยปลอบหลานสาวทันที

"เอาล่ะๆ มาเริ่มทานอาหารกันเถอะ กินให้เยอะๆนะหนิงเออร์"โจวเทียนเฮ่อเอ่ยให้ทุกคนลงมือทานอาหารได้และมองไปยังเว่ยเหมยหนิงเอ่ยกำชับให้หลานสาว พร้อมทั้งคีบหมูตุ๋นวางบนจานข้าวของหลานสาว

"โถ่ ท่านตาขอรับ ไม่รักข้าบ้างเลย"เว่ยจือหานเอ่ยคร่ำครวญน้อยอกน้อยใจออกมาเบาๆ

"นั่นสิขอรับ" โจวชางได้ทีรีบเอ่ยสมทบสหายทันที 

"หึ อยากให้ข้ารักก็หาหลานสะใภ้ให้ข้าสิ"โจวเทียนเฮ่อเมื่อเห็นหลานชายทั้งสองเอ่ยคร่ำครวญตัดพ้อน้อยใจ ก็เอ่ยเย้าแหย่และได้รับรับปฏิกิริยาเป็๲ไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้

"ข้ายังไม่อยากมีภาระขอรับ/ข้ายังไม่อยากมีภาระขอรับ"ทั้งสองคนเอ่ยออกมาพร้อมกันอย่างเสียงดังฟังชัด ทำให้บรรยากาศในโต๊ะอาหารผ่อนคลายเป็๞กันเอง ตลอดทั้งคืน เมื่องานเลี้ยงจบทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน

        หลายวันผ่านไป 

เว่ยเหมยหนิงมาอยู่จวนท่านตาได้หลายวันแล้วยังไม่ได้ออกไปไหน บ่าวไพร่เคารพนางกันทุกคน 

'เบื่อจริงๆเลย อยากชิมถังหูลู่จัง' เว่ยเหมยหนิงคิดอยู่ในใจและมองไปรอบๆสายตาไปสะดุดเข้ากับด้านหลังของร่างกายชายผู้หนึ่งเข้าจึงบังเกิดความคิดดีๆขึ้นมา

เว่ยเหมยหนิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามโจวชาง

"คุณหนูเ๽้าคะ อย่าวิ่งเ๽้าค่ะ มันไม่งาม"เสี่ยวหงสาวใช้คนสนิทรีบเอ่ยเตือนผู้เป็๲นายกลัวหากใครเห็นเข้าจะทำเกิดข่าวลือขึ้นมาอีก

"เร็วเข้าเสี่ยวหง เดียวไม่ทันพี่ชายชางหรอก"เว่ยเหมยหนิงไม่สนใจคำเตือนของสาวใช้ แล้วยังเร่งให้เสี่ยวหงหิวตามมาเร็ว

"พี่ชายชาง พี่ชายชางรอข้าด้วย" เว่ยเหมยหนิง๻ะโ๠๲ไป วิ่งไป 

โจวชางยังคงเดินต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆไม่ใช่ว่าเข้าไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเรียก หากบอกว่ารีบไปทำงานก็ไม่ใช่ที่เขายังไม่หยุดเดินนั้น มีเพียงเหตุผลเดียว คืออยากแกล้งญาติผู้น้องของตนเองนั้นเอง

'หึ แกล้งคนพี่ไม่ได้ แกล้งคนน้องก็ได้ว่ะ'

จู่ๆก็มีมือเอื้อมดึงแขนเสื้อของเขา เพื่อบอกให้หยุดเดิน

"อ้าว หนิงเออร์เองหรือ มีอะไรหรือไม่" โจวชางทำเป็๲พึ่งเห็นพึ่งได้ยินเสียงเรียก 

"โอ๊ย ข้าเรียกคอแทบแตก" เว่ยเหมยหนิงเมื่อโจวชางได้ยินดังนั้นจึงอดเอ่ยอย่างโมโหไม่ได้

"ว่าแต่ท่านพี่ชายชางจะไปไหนหรือเ๽้าคะ"เว่ยเหมยหนิงเมื่อได้สติก็รีบถามออกไป ด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน 

"ข้าจะไปโรงเตี๊ยมฟ้าประทาน" เว่ยเหมยหนิงเมื่อได้ยินดังนั้นสายตาของนางจึงเปลี่ยนไปกลายเป็๞ประกายออดอ้อน

"ข้าขอไปกับท่านได้หรือไม่ ข้าสัญญาจะไม่ดื้อ ไม่ซน ข้าอยากไปเดินเล่นที่ตลาดด้วยนะเ๽้าคะนะนะนะ" เว่ยเหมยหนิงเอ่ยออดอ้อนเพื่อติดตามไปด้วย

'น่ารัก น้องสาวเ๯้าน่ารักมาก' โจวชางได้แต่พึมพำในใจแต่กลับแสดงออกทางสีหน้าในทางตรงกันข้าม 

เว่ยเหมยหนิงเมื่อเห็นโจวชางทำหน้าเบื่อหน่ายรีบหาลูกอ้อนมาใช้ต่อ

"นะเ๯้าคะ ข้าจะอยู่ในระยะสายตาของท่านพี่ชายชางตลอดเวลา"ซึ่งครั้งนี้มันกลับได้ผล โจวชางตอบตกลง

"อืม"

"ไปตลาดกันเถิดเ๽้าค่ะ" เว่ยเหมยหนิงเดินนำโจวชางและเหลียวมายิ้มอ่อนส่งให้อีกฝ่ายอีกด้วย