บทที่ 6 สาวน้อยในร้านอาหาร
สายฝนกดเข้าเว็บไซต์สั่งซื้อของออนไลน์ชื่อดัง เขาเข้าหมวดหมู่โทรศัพท์มือถือ ใช้เวลาเลือกค่อนข้างนาน เมื่อเขาพบสิ่งที่้าแล้วสายฝนก็กดเอาสินค้าลงตะกร้า เขาสั่งซื้อโดยไม่ลังเลเนื่องจากโทรศัพท์เครื่องเก่าของเขาได้กลายเป็มือถือเทพเ้าไปแล้ว
เงินหลายพันบาทในบัญชีสูญหายไปกับสายลม สายฝนเ็ปใจ เงินหลายพันบาทที่เขาใช้สั่งซื้อมือถือเท่ากับรายได้ทั้งเดือนของเขาเลยทีเดียว การหาเงินแต่ละบาทแต่ละสตางค์ถือว่ายากมาก สายฝนต้องเขียนนิยายหลายตอนและขายไอเทมในเกมหลายชิ้นถึงจะได้มันมา
‘ช่างเถอะ ยังไงซะฉันก็ได้มือถือเทพเ้ามาแล้ว เงินจำนวนเท่านี้ไม่ได้แพงอะไรเลยเมื่อเทียบกับมัน’ สายฝนคิด ยิ่งคิดเกี่ยวกับมือถือเทพเ้าเท่าไหร่สายฝนยิ่งตื่นเต้น
‘วันนี้ฉันจะเลี้ยงฉลองด้วยต้มยำกุ้ง!’
สายฝนไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย เขาเป็คนประหยัดถ้าไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจริงๆสายฝนจะไม่มีทางใช้เงินแน่นอน ต่อให้เขามีเงินในบัญชีธนาคารหลายล้านแล้วอย่างไร? มันต้องมีวันหนึ่งที่เขาใช้หมดอย่างแน่นอนถ้าไม่ประหยัด
วันๆหนึ่งเขาจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเช้าและเย็น สำหรับตอนกลางวันสายฝนมักออกไปทานอาหารข้างนอกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ โดยส่วนใหญ่แล้วเขาไปร้านอาหารตามสั่งเพราะมันมีเมนูอาหารหลายอย่างในร้านเดียว
วันนี้เป็วันที่สายฝนใช้เงินเยอะที่สุดในรอบสองปี เขาใช้เงินหลายพันไปกับการซื้อโทรศัพท์และกินอาหารระดับดีเยี่ยม สายฝนขี่จักรยานไปร้านอาหารที่เขารู้จักมาจากอินเทอร์เน็ต ร้านนี้มีคะแนนรีวิวอยู่ในเกณฑ์ดีและหลายคนแสดงความคิดเห็นออกมาในทางบวก
เมื่อมาถึงเขาก็หาที่นั่ง ไม่นานอาหารก็ถูกเสิร์ฟโดยพนักงานหญิงคนหนึ่ง เธอไม่ได้สวยเท่าพลอย แน่นอนรูปร่างของเธอเองก็เช่นกัน แต่เธอก็ถือว่าเป็คนสวยคนหนึ่ง สังเกตได้จากผู้ชายภายในร้านหลายคนจ้องเธอตาเป็มัน
สายฝนไม่ได้เป็หนึ่งในชายพวกนั้น สำหรับเขาพนักงานสาวคนนี้ไม่มีอะไรเทียบพลอยได้เลยซักนิด การมองเห็นของสายฝนจับจ้องเหล่าอาหารที่กำลังถูกวางลงบนโต๊ะ ต้มยำกุ้ง ข้าวผัดหมู ปลาหมึกนึ่งมะนาว ผัดฉ่าทะเล ส้มตำกุ้งสดและจานอื่นๆอีกสองอย่าง
ก่อนมาเขาได้จองโต๊ะและสั่งอาหารใว้แล้วดังนั้นสายฝนจึงไม่ต้องนั่งรอ เขาคนเดียวย่อมกินอาหารที่สั่งมาไม่หมดสายฝนรู้เื่นี้ดี แต่ด้วยความตื่นเต้นจากการได้รับมหาโชคลาภทำให้สายฝนสั่งมาเยอะโดยไม่ตั้งใจ
‘ฮ่าๆๆวันนี้ฉันจะกินให้ท้องแตกตายไปเลย!’
สายฝนหัวเราะอย่างตื่นเต้นในใจ วันนี้เกิดเื่ต่างๆขึ้นมากมายจนตัวเขาเหนื่อยล้าไปหมด ทั้งความฝันอันแปลกประหลาดเหมือนจริง โทรศัพท์ที่อยู่ๆก็กลายเป็แผ่นโลหะแถมยังมีความสามารถระดับเทพเ้า สายเืเทพปีศาจที่เสมือนนิยาย ทักษะลึกลับที่ชวนให้สงสัย การแต่งงานของเพื่อนในเดือนหน้า คิดๆดูแล้ววันนี้ช่างไม่สงบเอาซะเลย
‘ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจผ่อนคลายตัวเองด้วยการกินอาหารราคาแพง!’ สายฝนคิดและเริ่มกินทันที รสชาติอาหารดีสมคำร่ำลือ สมกับราคาที่ตั้งใว้ รสชาติอาหารและการตกแต่งร้านแม้ไม่อาจเทียบกับภัตตาคารที่สายฝนเคยกินแต่มันก็อยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม
เวลาผ่านไปอาหารค่อยๆลดลงเรื่อยๆ สายฝนนั่งนิ่งอยู่กับเก้าอี้ เวลานี้ท้องของเขาป่องออกมาเล็กน้อย เขาอิ่มจนไม่สามารถเดินได้! ยังเหลืออาหารอีกหลายอย่างที่สายฝนกินไม่หมดทีแรกเขา้าให้พนักงานนำอาหารที่เหลือใส่ถุงกลับบ้านให้เขาทว่าในตอนนั้นเอง…
///
“ออกไปซะ! แกอย่าเข้ามาในร้านนี้อีกถ้าไม่มีเงิน” พนักงานชายคนหนึ่งะโใส่เด็กสาวตรงหน้าอย่างเ็า เด็กน้อยตัวสั่นด้วยความกลัว ผู้คนที่กำลังทานอาหารอยู่รอบข้างต่างหยุดกินและหันมามองพนักงานชายกับเด็กสาว พวกเขาเห็นว่าเด็กสาวกำลังยืนตัวสั่นอยู่ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้ไปช่วยเธอ วินาทีถัดมาผู้คนก็หันกลับไปทานอาหารของตนเหมือนเดิมไม่สนใจทั้งสองอีกต่อไป
สายฝนเห็นเหตุการณ์แล้วขมวดคิ้ว เขาเองก็เห็นเด็กสาวยืนตัวสั่นเช่นกัน เธอดูน่าสงสารมาก แต่สายฝนยังไม่ไปช่วยเธอเวลานี้ เขาไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์มันเป็ยังไงและเกิดขึ้นได้อย่างไร ถ้าหากเด็กสาวเป็ฝ่ายผิดเขาจะไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอไม่คู่ควรกับความสงสารของเขา
ทว่าหากพนักงานชายเป็ฝ่ายผิดเขาจะเข้าไปช่วยเด็กสาวทันที เขาไม่รู้ว่าคนรอบข้างคิดอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ ไม่รู้ว่าคนอื่น้าออกไปช่วยเด็กสาวหรือไม่ สายฝนไม่สนใจเื่นั้นตราบใดที่พนักงานชายเป็ฝ่ายผิดเขาจะช่วยเธอ
ตัวเขาสายฝนไม่ใช่คนดีอะไร เขาเป็แค่คนธรรมดาที่้าทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำ ต่อให้สิ่งที่เขากระทำจะผิดสายฝนก็ไม่ลังเลทำมัน วันนี้เขาอารมณ์ดีมาก บังเอิญมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ทำให้อารมณ์ดีๆให้ไปในพริบตา
“นะ-หนู หนูหิว ได้โปรด ให้ข้าวหนูกินเถอะ คุณจะให้หนูทำอะไรหนูก็ยอม” เด็กสาวพูดข้อร้อง ร่างบอบบางเข้าไปเกาะขาพนักงานชาย เธอพยายามขอข้าวเขากินอย่างเอาเป็เอาไป สายฝนเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกสงสารเล็กน้อย
“ออกไปซะอย่ามายุ่งกับกู! กูจะทำงาน” พนักงานชายเริ่มหัวร้อน เขาะโเสียงดังใส่สาวน้อย
“ขอเถอะค่ะ แค่นิดเดียวนิดเดียวเท่านั้น นะคะ” สาวน้อยยังพยายามต่อไป เธอเกาะขาพนักงานชายแน่นกว่าเดิม แต่มีหรือร่างนํ้าหนักเบาจะทนแรงของพนักงานชายได้ ไม่มีทาง!
พนักงานชายหัวร้อนมาก เขาเตะเด็กสาวออกไปและไม่สนใจเธออีก พนักงานชายเดินไปเสิร์ฟอาหารราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ผู้คนโดยรอบที่กำลังทานอาหารเองก็ทำเหมือนกับพนักงานชาย ทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
“ฮือฮือๆๆ” เด็กสาวนํ้าตาไหล เธอกำหมัดแน่นทำตัวให้เข้มแข็งพยายามไม่ให้ร้องไห้ ถึงอย่างงั้นเธอก็เป็แค่สาวน้อยคนหนึ่งเท่านั้น ในท้ายที่สุดสาวน้อยก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ร่างเธอทรุดลงกับพื้น
“นี่นี่” “นี่เธอน่ะ” เวลานั้นเสียงหนึ่งก็ได้เข้าสู่การรับรู้การได้ยินของเด็กสาว สาวน้อยหันไปตามทิศทางของเสียง เธอเห็นชายคนหนึ่ง เขาค่อนข้างหล่อ “เรียกหนูเหรอคะ?” เธอหยุดร้องไห้ สาวน้อยถามพลางชี้ที่ตัวเอง
สายฝนมองไปยังเด็กสาว เขาตอบ “ใช่ พอดีว่าฉันกินอาหารพวกนี้ไม่หมดน่ะเลยอยากให้เธอช่วยกินให้หน่อย ก็ถ้าไม่รังเกียจน่ะนะ” นิ้วสายฝนชี้มายังเหล่าอาหารที่ยังกินไม่หมดบนโต๊ะ
เด็กสาวตาเป็ประกาย เธอรีบลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามสายฝนทันที เธอมองสายฝนราวกับผู้ช่วยชีวิต “กินได้จริงๆสินะคะ?” เธอถามยํ้าอีกครั้ง
“แน่นอนสิทำไมถึงจะกินไม่ได้ล่ะ? ฉันอิ่มแล้วอาหารพวกนี้ยังไงก็ต้องทิ้งอยู่ดี ไม่ดีกว่าเหรอที่จะมาให้เธอกิน?” สายฝนยืนยัน เขารู้สึกว่าตนเองมีทักษะเพิ่มมาหนึ่งอย่างคือทักษะการล่อลวงเด็กสาว
ภายในใจเวลานี้สายฝนกำลังร้องไห้ ทีแรกเขา้าให้พนักงานนำอาหารใส่ถุงให้จะได้นำกลับไปกินที่บ้านได้ อย่างน้อยก็มีกินเพิ่มหลายมื้อ จะได้ไม่ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบ่อย แต่เพราะเขาเป็คนชวนสาวน้อยให้มากินเองจึงไม่สามารถพูดออกไปได้ เขาได้แต่แกล้งทำเป็กินไม่หมดแล้ว้าทิ้ง
“ขอบคุณค่ะ” สาวน้อยรีบขอบคุณจากนั้นก็เริ่มกินอาหารทันที
---
จบบทที่ 6 สาวน้อยในร้านอาหาร
1K
