ณ จวนหลี่อ๋อง
บัดนี้หลี่ฟางฟางเดินวนไปมาอยู่ในเรือนนอนอย่างอยู่ไม่สุข เพราะบิดาส่งคนพวกนั้นออกจากเมืองหลวงั้แ่เมื่อวานยามบ่ายหรือก็คือ่ต้นยามโฉ่ว ตามความเป็จริงถ้ารวมขุดหลุมตรวจสอบร่างไร้ิญญา ไม่เกินบ่ายวันนี้ก็น่าจะกลับมาถึงแล้ว
แต่ทว่าเวลาได้ล่วงเลยไปจนตะวันตกดินเข้า่ยามซวีก็ยังคงไร้วี่แวว
การกลับมาช้ากว่ากำหนดไปหลายชั่วยามทำให้นางเกิดอาการร้อนใจยิ่ง อีกทั้งวันนี้บิดาของนางก็เข้าวังตามราชโองการของฮ่องเต้ยังไม่ได้กลับออกมา นางยิ่งมีลางสังหรณ์ว่าอาจจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้น
เวลาผ่านไปอีกร่วมชั่วยาม ในที่สุดก็มีคนเข้ามาแจ้งการมาถึงของคนทั้งสี่ นั่นจึงทำให้หลี่ฟางฟางลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง
“พวกเขาอยู่ที่ใด ไปเรียกมาพบข้าเดี๋ยวนี้” หลี่ฟางฟางกล่าว
“บัดนี้มีเพียงชายสามคนที่เป็คนของท่านอ๋องเ้าค่ะ ส่วนซ่งหยวน...กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงหมอในเมือง” สาวใช้ที่มาแจ้งข่าวพูดขึ้น
“เหตุใดต้องรักษาตัว นางเป็อะไร” หลี่ฟางฟางขมวดคิ้วเป็ปม
“คนมาแจ้งบอกว่าาเ็ยังไม่ได้สติเ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยตามที่รู้มาเพียงเท่านั้น
“ให้สามคนนั่นเข้ามาพบข้าที่โถงด้านหน้า ส่วนซ่งหยวน ส่งคนไปรับมาที่นี่เสีย” สิ้นคำสั่งของผู้เป็ท่านหญิง สาวใช้นางนั้นก็รีบไปทำตามคำสั่งในทันที
ภายในโถงของเรือนท่านหญิงใหญ่ ตอนนี้รอบด้านรายล้อมไปด้วยเหล่าองครักษ์หน่วยพิเศษจนหนาตา นับั้แ่เกิดเื่คืนก่อน นี่เป็ครั้งแรกที่หลี่ฟางฟางออกมาจากห้องของตนเอง
ชายทั้งสามคนทำความเคารพท่านหญิงแห่งจวนหลี่อ๋องเสร็จสิ้น นางก็เริ่มถามถึงเื่ที่ให้ไปทำก่อนหน้านี้
“เรียนท่านหญิง พวกเราได้ทำการขุดหลุมลงไปแล้วพบกับร่างร่างหนึ่งขอรับ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น
“ซ่งหยวนว่าอย่างไร” หลี่ฟางฟางถามเพราะรู้ว่าบิดาบอกให้ซ่งหยวนยืนยันด้วยตนเอง ทว่าชายคนนั้นกลับส่ายศีรษะและเล่าถึงเหตุการณ์ว่าเพราะอะไร เมื่อนางได้คำตอบกลับมาเช่นนั้นก็แสดงสีหน้าบึ้งตึงออกมาและถอนหายใจอย่างรุนแรง เพราะนางไม่ชอบคนที่ขัดคำสั่งเป็ที่สุด
“หลังจากนั้น พวกเราก็ถูกคนตีเข้าที่ท้ายทอยทำให้สลบไปขอรับ ตื่นมาอีกที ก็เห็นว่าซ่งหยวนนอนจมกองเืในที่ที่ไกลออกไป พวกเราเห็นว่านางยังมีลมหายใจอยู่จึงได้พากลับมา”
เ้าของเรือนเริ่มกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว “รู้ตัวคนทำหรือไม่”
“ไม่ทราบเลยขอรับ พวกเรายังไม่ทันได้เห็นหน้าคนร้าย เป็ไปได้หรือไม่ว่าคนผู้นั้นอาจมีความแค้นกับซ่งหยวนเลยตามไปเอาคืนที่นั่น” ชายคนหนึ่งคาดเดา
หลี่ฟางฟางเริ่มมีเหงื่อผุดพรายตามไรผม คิดว่าคนที่สามารถทำเช่นนั้นได้อาจจะเป็ซูฮวาในคืนก่อน ทว่าศพก็ยังอยู่ แล้วซูฮวาในคืนนั้นเป็ใคร...
นางกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก คนคนเดียวที่จะบอกนางให้คลายความสงสัยได้ย่อมต้องเป็ซ่งหยวนแล้ว และในขณะเดียวกันสาวใช้คนเดิมที่เคยออกไปทำธุระให้นางก็มาถึง
“ท่านหญิง นำคนมาแล้ว ตอนนี้ท่านหมอพานกำลังทำการรักษาอยู่ที่เรือนด้านหลังเ้าค่ะ จะรอให้นางฟื้นก่อนแล้วค่อยเรียกมาพบท่านหญิงหรือไม่เ้าคะ”
หลี่ฟางฟางได้ฟังก็รีบลุกขึ้นในทันที “ไม่ต้อง ข้าจะไปดูเอง” ว่าแล้วนางก็เดินไปยังสถานที่แห่งนั้นด้วยตนเอง
ภายในห้องของเรือนหลังซึ่งเป็สถานที่อยู่ของหมอประจำจวนหลี่อ๋อง บัดนี้มีสตรีร่างใหญ่ราวชายชาตรีกำลังนอนไม่ได้สติอยู่ ตามเนื้อตัวมีแผลจากรอยมีดเฉือนทว่าไม่ได้ลึกจนกระทบอวัยวะภายใน ถึงกระนั้นก็ยังดูไม่ได้อยู่ดี หากทำความสะอาดหรือรักษาไม่ดี แผลอาจเน่าจนทำให้เสียชีวิตได้เช่นกัน และที่น่าสยดสยองไม่ใช่าแเ่าั้ ทว่าเป็ที่ดวงตาข้างขวาที่ถูกควักออกไปต่างหาก
แน่นอนว่าทันทีที่ร่างของซ่งหยวนปรากฏสู่สายตาของหลี่ฟางฟาง นางก็ต้องตกตะลึง ใช่ว่านางกลัวเืหรือาแเพราะนางเห็นมานักต่อนักแล้ว แต่เป็เพราะใที่อีกฝ่ายลงมือได้อย่างเหี้ยมโหดเช่นนี้ นางกลัวว่าตนเองจะเป็รายต่อไป
หลี่ฟางฟางค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปใกล้ซ่งหยวนมากขึ้น นั่นเพราะนางเห็นที่ดวงตาอีกฝ่ายมีผ้าสีขาวพันอ้อมศีรษะเอาไว้อยู่
ท่านหมอพานเห็นว่าท่านหญิงกำลังให้ความสนใจที่บริเวณดวงตาก็เริ่มเอ่ยขึ้น “ดวงตาของสตรีคนนี้...”
หมอประจำจวนเอ่ยไม่ทันจบ หลี่ฟางฟางก็กระชากผ้าผืนนั้นออกทันที เผยให้เห็นว่าซ่งหยวนได้ถูกควักดวงตาออกไป
ภาพในคืนนั้นหวนย้อนกลับมาในทันที นางเป็คนสั่งให้ซ่งหยวนควักดวงตาของซูฮวา และบัดนี้อีกฝ่ายเริ่มมาเอาคืนแล้ว
หลี่ฟางฟางโยนผ้าผืนนั้นลงพื้น มือทั้งสองข้างเดี๋ยวกำเดี๋ยวคลาย “ปลุกนางขึ้นมา”
“เอ่อ...แต่ว่า”
“ข้าบอกให้ปลุก!” นางเริ่มส่งเสียงกดดัน เมื่อเห็นว่าหมอพานทำเพียงเขย่าเรียก นางจึงหันไปส่งสายตาให้สาวใช้ข้างกาย
สาวใช้นางนั้นยกถังน้ำขึ้นมาไว้ในมือ จากนั้นก็ทำการสาดลงไปที่ร่างของซ่งหยวนทันที เมื่อถูกความอุ่นนร้อนของน้ำสาดซัดเข้าที่แผลทั่วร่าง ซ่งหยวนที่เคยหลับใหลไม่ได้สติก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงร้องโวยวาย
“อย่าทำ...อย่าทำอะไรข้าเลย” ร่างบนเตียงถอยกรูไปอยู่ที่มุมพลางก้มหน้าใช้มือปัดป่าย “ขอโทษ ฮือ...ข้ากลัวแล้ว กลัวแล้ว...”
ซ่งหยวนตัวสั่นงันงกอีกทั้งยังพูดจาพร่ำเพ้อราวกับหวาดกลัวบางอย่าง สาวใช้ที่เห็นท่าทีของผู้เป็นายจึงได้เข้าไปหาซ่งหยวนเพื่อทำให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ ทว่าเพียงจับโดนตัวอีกฝ่ายก็รีบปัดมือของนางออก
“ออกไป ซูฮวา...อย่าตามหลอกหลอนข้าอีกเลย” เสียงสั่นเครือเอ่ยถึงบุคคลที่สาม นั่นทำให้หลี่ฟางฟางรู้ได้ในทันทีว่าคนที่ทำให้ซ่งหยวนเป็แบบนี้คือใคร
สาวใช้ของหลี่ฟางฟางหมดความอดทนในที่สุด นางใช้มือสองข้างทำให้ซ่งหยวนเงยหน้าขึ้นมองท่านหญิง “ดูให้ดีว่าตรงหน้าเ้าเป็ใคร” แต่ทว่าซ่งหยวนกลับยังหลับตาอยู่เช่นนั้น ดังนั้นนางจึงใช้มือตบเข้าที่หน้าของซ่งหยวนอย่างเต็มแรงเพื่อเรียกสติ “เ้ากล้าเสียมารยาทต่อหน้าท่านหญิงเชียวหรือ”
ซ่งหยวนถูกดึงสติกลับมาด้วยแรงตบและคำว่าท่านหญิงที่คนตรงหน้าเอ่ย ดังนั้นนางจึงได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา จึงเห็นว่าตรงหน้าของนางคือท่านหญิงหลี่จริงๆ
“ท่านหญิง...ท่านหญิง” ซ่งหยวนรีบพาร่างกายที่เต็มไปด้วยาแคลานเข้ามาหาหลี่ฟางฟางด้วยร่างกายที่ยังคงสั่นเทา ใบหน้าเงยขึ้นไปมองทั้งที่ดวงตาข้างขวากลวงโบ๋สร้างความสะอิดสะเอียนจนหลี่ฟางฟางเบะปากเล็กน้อยและถอยออกห่าง
“ซ่งหยวน ก้มหน้าของเ้าลงไป” สาวใช้คนเดิมพูดขึ้นพลางกดศีรษะของซ่งหยวนจนหน้าผากกระแทกพื้น
“ข้าจะถามเ้า ในหลุมนั่นเป็ซูฮวาใช่หรือไม่” หลี่ฟางฟางพูดขึ้นเสียงเย็น
“ใช่เ้าค่ะ เป็นาง เป็นางแน่นอน ข้าเห็นมากับตา ข้าจำได้”
สิ้นคำตอบนั้นของซ่งหยวน ทุกอย่างก็ราวกับได้รับคำตอบ หลี่ฟางฟางไม่มีความคิดว่าจะมีภูตผีบนโลก ในเมื่อร่างในหลุมนั้นคือซูฮวา คนที่กลับมาแก้แค้นต้องไม่ใช่ซูฮวา และเื่นี้นางจะต้องหาคำตอบให้ได้
25K
