“ทราบแล้วค่ะคุณป้าขอบคุณนะคะ” เพ่ยหยูยิ้มหวานตอบเธอไม่ได้รู้สึกกลัว ผอ.จูเหมือนกับคนอื่นเพราะเพ่ยหยูเคยเข้าสังคมกับครอบครัวบ่อยๆ จึงคุ้นเคยกับผู้ใหญ่อย่างผอ.จู ดี
“อืม… เดี๋ยวฉันจะพาไปที่โรงนอนนะแต่ก่อนไปฉันจะพาไปเอาเสื้อผ้าก่อนพวกเธอจะได้รับคนละสองชุดเหมือนกันหมดเอาล่ะ ไปกันเถอะ” ผอ.จูลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานแล้วเดินนำเด็กทั้งสี่คนออกไปเธอไม่ได้สนใจว่าเพ่ยหยูจะยกกระเป๋าไหวหรือเปล่าเพราะเด็กที่นี่จะต้องช่วยเหลือตัวเองเป็ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม
เพ่ยหยูตัวน้อยใช้สองมืออุ้มกระเป๋าที่ใบใหญ่แทบจะเท่าตัวเธอตามหลังไปอย่างทุลักทุเลพอสมควรเพ่ยหยูไม่ได้คิดมากเมื่อไม่มีใครยื่นมือช่วยเหลือเธอในเื่นี้ตัวเธอถูกสั่งสอนมาั้แ่สองขวบให้รู้จักช่วยเหลือตัวเองเพ่ยหยูยังจำได้ว่าพ่อแม่เคยสอนอ่านหนังสือให้เธอมาก่อนด้วยเพียงแต่ตัวเธอจำได้แค่ตัวหนังสือในนิทานที่พวกท่านนำมาให้อ่านเท่านั้น
จูข่ายหนิงพาทุกคนมายังห้องด้านข้างซึ่งมีเ้าหน้าที่ประจำอยู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเธอสั่งการให้เขาจัดชุดให้เด็กใหม่ที่พามาเหล่านี้อย่างรวดเร็ว
“ผอ.ครับเด็กคนนี้ตัวเล็กเกินไปคงต้องให้เธอพับแขนเสื้อกับขากางเกงเอานะครับเข็มขัดนี่ก็น่าจะหลวมอยู่พอสมควรไม่ทราบจะให้ผมเปลี่ยนเป็เชือกเอาไว้ให้เธอมัดกางเกงหรือเปล่าครับผมจะได้เตรียมเพิ่มให้”เ้าหน้าที่จัดชุดให้เด็กที่โตกว่าเพ่ยหยูเสร็จก็หันไปบอกผอ.จูที่ยืนนิ่งรออยู่อย่างเงียบๆ
“อืม… จัดไปเถอะอย่าลืมของใช้ส่วนตัวของพวกเขาด้วยล่ะ”ผอ.จูกำชับอีกครั้ง
“ทราบแล้วครับ”เ้าหน้าที่พยักหน้ารับคำและหันกลับไปหยิบของต่อ
เด็กในสถาบันนี้จะมีของจำเป็ส่วนตัวของใครของมันกฎระเบียบของที่นี่ทุกคนต้องทำตามโดยดีไม่เช่นนั้นก็จะมีการลงโทษตามกฎยังดีที่สถาบันนี้แยกสัดส่วนเอาไว้แต่แรกเด็ก ๆ จะมีพื้นที่ของตัวเองแยกออกมาจากกลุ่มคนชราและคนป่วยเด็กที่ถึงวัยเข้าเรียนก็จะถูกส่งให้เรียนเื่การเมืองภาษาจีนและคณิตศาสตร์เป็หลักส่วนอาหารแต่ละมื้อ เด็ก ๆจะต้องไปกินร่วมกันที่โรงอาหารตามระเบียบยังดีที่สถาบันนี้ได้รับการสนับสนุนจากรัฐพวกเขาจึงไม่ต้องอดอยากเหมือนตอนอยู่ที่สถานพักพิงชั่วคราว
หลังจากทุกคนนำเสื้อผ้ารองเท้าและของใช้ส่วนตัวเก็บใส่กระเป๋าของตัวเองเสร็จผอ.จูก็พาทุกคนเดินไปยังอาคารด้านหลังต่อทันทีเธอไม่สนใจว่าใครจะถือสิ่งของที่ได้รับมาไหวหรือไม่เด็กทุกคนในนี้จะต้องดูแลตัวเองตามกฎระเบียบไม่ต่างกัน
อาคารอิฐสีเทาหม่นสองชั้นที่เพ่ยหยูเห็นนั้นดูน่ากลัวเล็กน้อยยิ่งความเงียบภายในสถาบันแห่งนี้ที่เงียบราวกับป่าช้าผสมเข้าไปก็ยิ่งทำให้เพ่ยหยูรู้สึกขนลุกแปลกๆ ระหว่างทางนั้นไม่มีคนผ่านไปมาเลยแม้แต่คนเดียวและ ผอ.จูก็ไม่ได้แนะนำอะไรให้พวกเธอเลย
เด็กทั้งสี่เดินตามทางคดเคี้ยวภายในอาคารที่ผอ.จูพาเข้ามาเงียบๆ ไม่นานพวกเขาก็รีบหยุดนิ่งหลังจากผอ.จูหันหลังกลับมาหาด้วยสีหน้าเฉยชา
“เวลาเข้านอนสองทุ่มตื่นนอนหกโมง หกโมงครึ่งไปออกกำลังกายทานมื้อเช้าตอนเจ็ดโมงครึ่งพวกเธอสามคนต้องเข้าเรียนพร้อมเด็กคนอื่นเที่ยงตรงพักกลางวันห้าโมงเย็นกินข้าวฟังเสียงประกาศให้ดีและห้ามชักช้าเด็ดขาดเอาล่ะ ตามฉันเข้าไปด้านในฉันจะพาพวกเธอไปดูที่นอน”
“ครับ/ค่ะ”เด็กทั้งสี่ไม่กล้าพูดอย่างอื่นนอกจากรับคำพร้อมกัน
แอ๊ด…เสียงประตูไม้เก่าคร่ำคร่าดังขึ้นด้านในห้องมีเตียงนอนเรียงติดกันสองแถวเพ่ยหยูมองดูและคิดว่าที่นี่ก็ไม่ได้แออัดอย่างที่กังวลนักอย่างน้อยห้องนี้ก็มีเพียงยี่สิบเตียงเท่านั้นไม่เหมือนตอนอยู่ที่สถานพักพิงซึ่งต้องอยู่ร่วมกันหลายสิบคน
“พวกเธอเลือกเตียงด้านในที่ว่างอยู่ได้เลยเด็กคนอื่นจะกลับมาอีกครั้งหลังเลิกเรียนอยากรู้อะไรค่อยถามพวกเขาเอาก็แล้วกัน”ผอ.จูยังมีงานต้องรับผิดชอบอีกมากเธอจึงไม่อยากเสียเวลาคอยดูแลเด็กพวกนี้ทำความสะอาดเตียงและตู้ของพวกเขา
“ทราบแล้วครับ/ค่ะ”เด็ก ๆ ยังคงรับคำด้วยสีหน้าแปลกๆ พวกเขาไม่คุ้นเคยกับคนเ็าอย่างจูข่ายหนิงนัก
จูข่ายหนิงออกจากห้องไปหลังพยักหน้าให้เด็กๆ เธอไม่ได้ปิดประตูห้องเพราะอากาศในห้องอับชื้นไม่น้อยจูข่ายหนิงกลัวว่าเด็กใหม่พวกนี้จะไม่คุ้นชินจนป่วยเอาได้ถึงแม้ว่าในห้องจะมีหน้าต่างบานหนึ่งแต่กฎระเบียบของที่นี่ทำให้ต้องปิดประตูหน้าต่างหลังจากเด็กทุกคนออกไปทำกิจกรรมของตนมีเพียงยามค่ำคืนเท่านั้นที่ในห้องสามารถเปิดหน้าต่างระบายอากาศได้แต่ละคืนยังมีทหารบ้านคอยเดินตรวจเด็กในห้องด้วยว่ามีใครฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของสถาบันหรือไม่ด้วยซึ่งปกติแล้วเด็ก ๆไม่มีใครกล้าสร้างปัญหานอกจากมีการกลั่นแกล้งกันบ้างตามประสาเด็กไม่กี่ครั้งก็เท่านั้น
“รีบทำความสะอาดกันเถอะพวกเรายัังต้องเปลี่ยนเสื้อผ้ากันอีกนะ”ซู่ฟางเด็กสาวอายุเจ็ดขวบเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นว่าจูข่ายหนิงเดินหายลับไปแล้ว
“เฮ้อไม่รู้ว่าคนอื่น ๆจะนิสัยเป็ยังไงบ้างนะ”จางเจี้ยนถอนหายใจบอกเขาถูกครอบครัวทิ้งเพราะความอดอยากซึ่งตอนแรกจางเจี้ยนก็เหมือนเด็กคนอื่นที่ร้องไห้ใจจะขาดแต่พอเขาอยู่ร่วมกับเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันในสถานพักพิงก็ทำให้จางเจี้ยนเลิกคาดหวังกับคนในครอบครัวว่าพวกเขาจะมารับตนเอง
“รีบทำกันก่อนเถอะเดี๋ยวพวกเรายังต้องไปเปลี่ยนชุดกับเดินดูสถานที่กันอีกนะ”ไป่หลิวกลัวว่าหากพวกเธอเอาแต่คุยกันก็คงทำความสะอาดเตียงตู้พวกนี้ไม่เสร็จเสียที
เพ่ยหยูฟังพวกพี่ชายพี่สาวคุยกันโดยไม่ได้เอ่ยอะไรขึ้นมาเธอทำเพียงแค่หาชุดเก่าที่ได้รับจากลุงตำรวจออกมาปัดที่นอนเหมือนกับตอนที่เค่ออวี๋ช่วยทำความสะอาดเตียงให้เธอก่อนหน้านี้เท่านั้นเพ่ยหยูไม่กล้าคุยกับพวกเขาเพราะตนเองอายุน้อยกว่าพวกเขามากเธอกลัวว่าพี่ชายพี่สาวพวกนี้จะรำคาญเธอขึ้นมาทั้งที่จริงแล้วเพ่ยหยูชอบคุยมาก
เด็กโตสามคนไม่มีใครคิดจะช่วยเพ่ยหยูแต่แรกพวกเขาเองก็หาเสื้อผ้าเก่าขาดของตัวเองมาใช้ปัดฝุ่นทำความสะอาดเตียงกับตู้ของตนเองไม่ต่างจากเพ่ยหยูพวกเขาใช่ว่าจะไม่อยากคุยกับเพ่ยหยูเพียงแต่พอเห็นหน้าตาท่าทางและความสะอาดของเพ่ยหยูที่ดูดีกว่าพวกเขามากทั้งสามจึงไม่มีใครกล้าชวนเด็กอย่างเพ่ยหยูคุยก็เท่านั้น
หลังจากทุกคนทำความสะอาดเตียงตู้ของตัวเองเสร็จเพ่ยหยูก็หยิบเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวที่ได้รับมาวางเอาไว้บนเตียงส่วนของอื่นนั้นเธอยังคงเก็บไว้ในกระเป๋าที่ลุงตำรวจให้มาและล็อกเอาไว้ด้วยลูกกุญแจดอกเล็กที่ผูกเอาไว้ที่คอลุงตำรวจกำชับเพ่ยหยูเอาไว้ว่าทุกครั้งที่อยู่ห่างจากกระเป๋าจะต้องล็อกกุญแจก่อนเพื่อไม่ให้สิ่งของสำคัญในนั้นหายไปซึ่งเพ่ยหยูเองก็รู้แค่ว่าในนั้นมีชุดสวยกับสร้อยคอของเธอตอนพลัดหลงกับพ่อแม่อยู่เท่านั้นแต่ความจริงแล้วตำรวจเ่าั้ยังรวบรวมเงินใส่ซองซ่อนเอาไว้ใต้เสื้อผ้าพวกนั้นให้เพ่ยหยูด้วยพวกเขามั่นใจว่าในอนาคตเพ่ยหยูจะต้องได้ใช้เงินเหล่านี้เพื่อตามหาพ่อแม่อย่างแน่นอน
1K
