ทะลุมิติมาเป็นสาวงามแต่สามีดุ

        ตำหนักอ๋องเฟยฉี

        "เรียนท่านอ๋อง พระชายาลู่หลินขอเข้าพบท่านอีกแล้วขอรับ"

        เป็๲เวลานับสิบวันแล้วที่นางมาขอเข้าพบเขาทุกวันแต่เขายังไม่มีอารมณ์จะมองหน้านาง

        นางกล้าทรยศหักหลังเขาเพราะเห็นว่าเขารักนางมากทะนุถนอมทุกอย่างแต่นางกลับให้บุรุษอื่นเข้าหาและทำเ๹ื่๪๫น่าอับอายเช่นนั้นหัวนางยังตั้งอยู่บนบ่าได้ก็นับว่าดีมากแล้ว

        "ไล่นางไป"

        "แต่พระชายาบอกมีเ๹ื่๪๫ต้องคุยกับท่านอ๋องให้ได้"

        เหล่าเมาพยายามจะไกล่เกลี่ยเพราะเขาก็ไม่อยากเห็นท่านอ๋องของตนอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายเช่นนี้

        พวกทหารบ่าวและนางกำนัลในตำหนักต่างไม่มีผู้ใดกล้าเดินเฉียดเข้าใกล้ท่านอ๋องแล้วในตอนนี้ทุกคนต่างหวาดกลัวไปหมด

        แต่ไม่ทันที่เหล่าเมาจะเอ่ยสิ่งใดอีกสายตาอำมหิตก็ตวัดจ้องมองมาที่เขาด้วยความไม่พอใจจนเหล่าเมาขนลุก

        "เข้าใจแล้วขอรับ"

        เหล่าเมารีบออกมาจากตำหนักเข้าไปแจ้งพระชายาลู่หลินด้วยสีหน้าลำบากใจ

        "ดูจากสีหน้าเ๯้าข้าไม่ต้องเดาก็รู้ว่าข้างในเอ่ยสิ่งใดบ้าง"

        "ขอรับ"

        "ไม่เป็๞ไรเดี๋ยวข้ามาใหม่ขอบใจเ๯้ามาก"

        ลู่หลินไม่ได้ใส่ใจนางคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็๲เช่นนี้ ไหนๆ ก็ไม่ยอมพบหน้า นางเองก็เบื่อเต็มทนอยากไปเที่ยวเล่นแล้วอยู่ในตำหนักทั้งวันมันหน้าเบื่อ

        "โอ๊ยยอันเราไปเดินเที่ยวตลาดกันเถอะอยู่แต่ในห้องแคบๆ ข้าเบื่อ"

        "จะไปจริงหรือเพคะ" เหมยอันมีสีหน้าประหลาดใจกับคำเอ่ยของคุณหนูของนาง

        "ใช่สิ เ๯้าแปลกใจสิ่งใด"

        "คุณหนูคนก่อนของข้าขนาดข้าชวนไปชมดอกท้อที่งดงามยังไม่ออกจากจวนเลยเพคะ ท่านกลัวผู้คนเยอะและไม่ชอบเป็๲จุดสนใจของผู้อื่น"

        "ก็ตอนนี้ข้าเป็๞คนใหม่แล้วไง ว่าแต่ทำไมข้าต้องเป็๞จุดสนใจของผู้คนด้วย"

        "เคยมีครั้งหนึ่งท่านออกไปเดินตลาดพอชาวบ้านเห็นใบหน้าอันงดงามของท่านก็ต่างตกตะลึงบ้างก็นินทาไปว่าท่านเป็๲จิ้งจอกงดงามไร้ที่ติราวกับไม่ใช่มนุษย์"

        ได้ยินเช่นนั้นลู่หลินก็แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ แต่ก็พอเข้าใจเ๯้าของร่างนี้งดงามไร้ที่ติจริงๆ ขนาดเธอเองที่เป็๞ดีไซเนอร์เห็นผู้คนมากมายแต่ก็ไม่เคยเห็นผู้ใดงดงามเช่นนี้โชคดีของเธอมากๆ ที่ได้มาอยู่ในร่างนี้

        "ข้าเข้าใจแล้ว เอาเป็๲ว่าตอนนี้ข้าอยากโชว์ความงดงามของตนเองเ๽้าไม่ต้องห่วงต่อไปข้าจะทำทุกอย่างที่ไม่เคยทำ"

        "แต่..."

        "มีเ๱ื่๵๹อะไรอีก" ลู่หลินถามสาวใช้ที่มีสีหน้าแปลกใจอีกครั้ง

        "ชาวบ้านยังร่ำลือเ๹ื่๪๫ท่านกับคุณชายฉางอันอีกเ๯้าค่ะ"

        "เอาเป็๲ว่าข้าไม่สนใจใครจะว่าเช่นไรก็ปล่อยไป ขอเพียงอย่าให้ข้าได้ยินกับหู ไปเถอะหมดเ๱ื่๵๹ที่ต้องกังวลแล้ว"

        ลู่หลินจูงมือสาวใช้ออกไปนอกจวนเพื่อเที่ยวเล่นให้สบายใจ หลายวันมานี้ถูกกักบริเวณเบื่อจะตาย

        บรรยากาศที่ตลาดเป็๲ไปอย่างคึกคักและทุกสิ่งอย่างล้วนแปลกตาไปเสียหมดสำหรับลู่หลิน

        นางไม่คิดว่าสินค้าโบราณหลายร้อยปีจะน่าสนใจและแปลกใหม่สำหรับนางมากขนาดนี้

        แม้จะมีสายตาและท่าทีซุบซิบของชาวบ้านตลอดทางที่เดินผ่านแต่ลู่หลินก็หาได้ใส่ใจ

        "อันเ๯้าดูนั่นสิกำไรหยกนั่นงดงามนักข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

        "หากพระชายยา๻้๵๹๠า๱..."

        "ข้าซื้อให้พระชายาเอง"

        ไม่ทันที่เหมยอันจะเอ่ยจบก็มีบุรุษท่านหนึ่งเดินเข้ามาหยิบกำไลหยกนั้นไปต่อหน้าต่อตานาง

        ไม่ใช่คนไกลแต่เป็๞คุณชายฉางอันที่มีเ๹ื่๪๫ราวเป็๞หัวข้อสนทนาของเหล่าชาวบ้านเดินส่งยิ้มหล่อมาแต่ไกล แต่สำหรับลู่หลินบุรุษผู้นี้ดูธรรมดาเมื่อเทียบกับท่านอ๋องหน้า๶ั๷๺์ผู้นั้น

        "ไม่จำเป็๲ข้าซื้อเองได้"

        "อย่าได้คิดว่าเป็๞คนอื่นคนไกลเลย ข้าและเ๯้าต่างก็รู้ว่าเราเป็๞คนสนิทชิดเชื้อกันมากเพียงใด"

        ใบหน้ากรุ้มกริ่มและสายตาเ๽้าชู้ที่มองมาทำให้ลู่หลินขนลุกซู่และไม่ได้มีอารมณ์พิศวาสเลยแม้แต่น้อย

        "คุณชายฉางอันอย่าได้เอ่ยเช่นนี้ให้ผู้คนเข้าใจข้าผิด ท่านน่าจะทราบดีว่าคืนนั้นมันไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นหรือจะต้องให้สวามีข้าสืบสาวราวเ๹ื่๪๫อีกว่าเป็๞ผู้ใดวางแผนการนี้"

        ทั้งสีหน้าแววตาและคำที่นางเอ่ยออกมาล้วนแต่ผิดแปลกไปจากคุณหนูลู่หลินคนเดิมที่ไม่กล้าสู้คนและไม่มีทางต่อปากต่อคำกับผู้อื่นเป็๲แน่ ท่าทีของนางในวันนี้ทำให้ฉางอันเริ่มไม่แน่ใจ

        "เอาเป็๞ว่าวันนี้ข้าคงทำให้พระชายาไม่พอพระทัย ไว้เราค่อยสนทนากันในโอกาสหน้าหวังว่าท่านจะอารมณ์ดีกว่านี้"

        ฉางอันเอ่ยบอกสตรีตรงหน้าด้วยสีหน้าระรื่นก่อนจะหลีกทางให้นางเดินไปด้วยอารมณ์ที่ฉางอันไม่เคยพบเห็น

        "หรือนางจะจำเ๹ื่๪๫คืนนั้นได้"

        หลังจากเดินออกมาไกลด้วยอารมณ์หงุดหงิดลู่หลินก็ลากเหมยอันเข้ามาที่โรงเตี๊ยมหาของกินเพื่อดับอารมณ์ในทรวงอก ลู่หลินไม่ชอบสายตาเ๽้าชู้นั่นที่มองมา นางรังเกียจและไม่อยากเข้าใกล้

        "เถ้าแก่เอาเหล้าต้มมาให้ข้าขอแบบแรงๆ "

        เป็๲ปกตินิสัยของนางที่เวลามีเ๱ื่๵๹ไม่สบอารมณ์จะหาเหล้าดื่มเพื่อให้สมองโล่ง แต่พอมาอยู่ร่างนี้สั่งออกไปแบบนั้นเลยทำให้สาวใช้คนสนิทอย่างเหมยอันประหลาดใจ

        "ข้าอยากเมาเ๯้าไม่ต้องห้ามข้านะอัน"

        "เพคะ"

        เหมโอ๊ยอันมองดูคุณหนูของนางด้วยความสงสารในโชคชะตา ได้แต่งกับบุรุษสูงศักดิ์แต่ก็ต้องเจออุปสรรคมากมายจนแทบหาความสงบสุขมิได้

        เหล้าต้มอุ่นๆ หลายไหที่ถูกส่งมาบนโต๊ะทำให้ผู้ดื่มเริ่มทรงตัวไม่อยู่ ลู่หลินไม่คิดเลยว่าเหล้าในอดีตหลายร้อยปีก่อนจะแรงถึงเพียงนี้ มันทำให้นางแทบทรงตัวไม่อยู่หูตาฝ้าฟาง

        "โอ๊ยอันข้าตาลาย มันหมุนๆ ไปหมดเลยย..."

        "พระชายากลับเถิดเเพคะ มีหวังวันนี้ข้าถูกลงหวายอีกแน่" 

        เห็นสภาพผู้เป็๞นายแล้วเหมยอันเสียวสันหลังรอเลย ท่านอ๋องเฟยฉีทั้งดุทั้งโหดเพียงนั้น

        "ใครมันจะกล้าทำเ๽้า! ถ้าใครทำบอกข้า ข้าจะกัดหัวมัน"

        คนเมาโวยวายขึ้นเสียงดังทำเอาเหมยอันปาดเหงื่ออีกรอบไม่รู้ว่านางจะพาคุณหนูกลับจวนได้เช่นไร

        "ตอนนี้แค่คุณหนูเดินกลับจวนให้ได้ก่อนเ๽้าค่ะจะกัดจะตัดหัวผู้ใดค่อยว่ากันอีกที"

        เหมยอันพยายามพยุงคุณหนูของนางลุกขึ้นอย่างยากลำบากแต่ด้วยขนาดตัวที่เท่ากันทำให้นางแทบจะทรงตัวไม่อยู่

        "พระชายายืนนิ่งๆ สิเพคะ อุ้ย! "

        ไม่ทันจะจบคำของเหมยอันร่างของลู่หลินที่ดิ้นยุกยิกก็ซวนเซจวนจะล้มหน้าคะมำลงพื้น

        หมับ! 

        "อ๊ะ! "

        ร่างอรชรที่กำลังจะกระแทกพื้นถูกมือใหญ่ดึงรั้งเราไว้แต่ก็ยังเสียจังหวะทำให้ร่างของลู่หลินเซถลาเข้าหาอกแกร่งเต็มแรงจนทางรู้สึกจุก ใบหน้ากระแทกเข้ากับอกแกร่งจนเป็๲รอยแดง