" ท่านเ้าสำนัก เวลานี้เหล่าศิษย์เป็เช่นไรบ้าง " นนท์เอ่ยถามเ้าสำนัก
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ เวลานี้มีศิษย์ขั้นนรกานต์สูงถึงสองหมื่นล้านคน ขั้นธรณินหมื่นล้าน ขั้นนภากาศราวเจ็ดล้าน ขั้นเทวะโลกราวห้าพันล้าน " นนท์พยักหน้าช้าๆ
" ขั้นครึ่งก้าวจ้าวโลการาวสามพันล้าน จ้าวโลกาพันห้าร้อยล้าน ครึ่งก้าวปฐมจักรพรรดิ์พันล้าน ปฐมจักรพรรดิ์ห้าร้อยล้าน จักรพรรดิ์ราวหนึ่งล้าน " นนท์พยักหน้า
" ท่านเ้าสำนัก ทั้งหมดนี่ คงใช้ทรัพยากรมากมายนัก แล้วท่านหาทรัพยากรมาเลี้ยงดูศิษย์มากมายเช่นนี้โดยวิธีใด " นนท์เอ่ยถาม
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ เวลานี้ศิษย์ตำหนักโอสถหลอมโอสถได้ส่วนหนึ่งนำออกขาย ตำหนักหลอมสร้างอาวุธก็ทำเช่นกัน และส่งศิษย์ที่ขั้นฝึกสูงออกเสาะหาเหมืองแร่ต่างๆ " นนท์พยักหน้า
" ท่านเ้าสำนัก นี่เป็ผลึกปรานต่างๆชนิดละห้าพันล้านก้อน และหินปรานต่างๆอีกมากมายนักจนข้ามิอาจนับได้ " นนท์ยื่นแหวนมิติหลายวงให้กับเหล่าผู้าุโ
" ขอบคุณท่านเ้าสำนักใหญ่ " นนท์พยักหน้า
" นี่เป็อาวุธหลายระดับขั้น และสาระพัดโอสถ " นนท์แจกจ่ายทรัพยากรที่ตนได้่ชิงมาให้กับสำนักมากมาย
นนท์พูดคุยเื่ราวถึงวันข้างหน้าตามแผนงานที่ตนได้คิดไว้กับเหล่าผู้าุโของสำนัก
" ข้าจะออกไปจัดการเื่ราวต่างๆ " นนท์ทะยานร่างไปยังจิตทัศนะแห่งอักกะ
นนท์ลอยตัวเหนือจิตทัศนะแห่งอักกะ แล้วทำการหลอมเกล็ดัของดวงจิตเทวะัทองของตน และแร่ทองนทีของแดนเทพที่ได้มาจากแหวนมิติของซายี่จื่อ
" แร่ทองนทีจากแดนเทพ ช่างแข็งแกร่งนัก " นนท์พึมพำเพราะการหลอมแร่ทองนทีนั้น นนท์ต้องใช้พลังมหาศาลในการหลอมละลายแร่ชิ้นนี้
" มหาศาสตราวุธระดับเทพ " นนท์พึมพำ
" ท่านเ้าสำนัก ครานี้ข้าจะเปลี่ยนเส้นปรานใหม่ " นนท์วาดมือเปิดผนึกผืนดินออก ผลึกปรานัห้าสิบเส้นถูกวางแทนที่ของเดิม
" คลาย " นนท์ชี้นิ้วไปยังผลึกปรานัทั้งห้าสิบก้อน
" ครืน " ผืนพสุธาพลันสั่นไหว ร่างเงาัทองเก่าแก่ถือตื่น ดีดดิ้นหนีออกจากที่คุมขัง
" ผนึก " นนท์วาดมือผนึกร่างเงาัทองเก่แก่ทั้งห้าสิบไว้ นนท์วางแผ่นหินสลักกฎเกณฑ์แห่งเต๋าาไว้ที่ส่วนหัวของเส้นปราน นนท์ส่งพลังไปยังแผ่นหิน
" ตูม " ปรานัาะเิออกมาอย่างบ้าคลั่ง แรงะเิของเส้นปรานทั้งห้าสิบเส้นกระจายไปไกลราวครึ่งโลกั ทั้งยังพัดพามรรคาแห่งเต๋าาล่องลอยไปไกล
" ครืน " หมอกควันเจ็ดสีฟุ้งกระจายทั่วจิตทัศนะแห่งอักกะ เมฆหมอกเจ็ดสีปกคลุมเป็เจ็ดชั้นทั่วทั้งจิตทัศนะแห่งอักกะ
เหล่าศิษย์ของสำนักต่างแข็งค้างไปตามกัน
" ช่างน่าพรั่นพรึงยิ่งนัก "
" อา ปรานัอันใดช่างะเิพลังได้รุนแรงยิ่งนัก " เหล่ายอดยุทธต่างเร่งมายังสำนักอักกะ
" ลูกเขยข้า เ้าวางเส้นปรานใหม่รึ " นนท์พยักหน้า
" ท่านพ่อตานี่คือเส้นปรานราชันย์จักรพรรดิ์เทพัา " นนท์ยกยิ้ม
" เ้าอย่าลืมไปทำที่ตระกูลของภรรยาเ้า " พ่อตาาายิ้มอย่างเ้าเล่ห์
มมท์เร่งเปลี่ยนเส้นปรานัทั่วโลกั และเริ่มปลูกผลแห้งของต้นไม้แห่งชีวิต
" ท่านเ้าสำนัก นี่คือ สมบัติล้ำค่าที่ข้าได้หลอมขึ้น มันเป็ด่านทดสอบพลังกายของศิษย์ขั้นปฐมจักรพรรดิ์ขึ้นไป " นนท์สะบัดมือวางเส้นปรานั และศิลาทองนที นนท์ทำการเชื่อมจิตของจิตทัศนะยังศิลาทองนที
" เพียงเชื่อมจิตเข้ากับศิลาทองนทีก็เข้าฝึกพลังกายได้แล้ว " เหล่าผู้าุโต่างพยักหน้า
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ ใยขั้นบันไดจึงมีถึงร้อยชั้น " นนท์ยกยิ้ม
" ยิ่งขึ้นสูงมากเท่าไร คะแนนก็ยิ่งได้มาก และกายก็ยิ่งแข็งแกร่งมาก " เหล่าผู้าุโมองยังสมบัติล้ำค่า
" แล้วเรียกว่าเช่นไร " นนท์ยกยิ้ม
" เขาฝึกกาย " นนท์เอ่ยตอบ
" ผู้าุโสมบัติล้ำค่านี้เสมือนค่ายกลิญญาอสูร แต่ต่างตรงที่สำหรับศิษย์ขั้นปฐมจักรพรรดิ์ขึ้นไป " เหล่าผู้าุโพยักหน้า
" ข้าได้วางบ่อน้ำสรรพสิ่งขั้นราชันย์จักรพรรดิ์ไว้สองพันบ่อ บ่อน้ำใหม่นี้สำหรับศิษย์ขั้นจักรพรรดิ์ขึ้นไป " นนท์มองยังบ่อน้ำสรรพสิ่ง
นนท์ทะยานร่างไปยังเขตฝึกเต๋า วาดมือส่งอักขระเต๋าสีทองชุดใหม่เข้าแทนที่ ทั้งยังสลักมายาเต๋าชุดใหม่
" มรรคาแห่งเต๋าเข้มข้นมากกว่าแต่ก่อนอีก "
หลังจากที่จัดการเื่ราวต่างๆทั้งที่สำนักและทั่วโลกัแล้วเสร็จ " ข้าจะพาพวกเ้าออกท่องเที่ยว "
" ไปกันเถิด " นนท์บังคับเรือเหาะล่องลอยไปยังโลกของเหล่าสหาย และจัดการเื่ราวตามที่ได้วางแผนไว้
" ข้าจะพาพวกเ้าไปยังวิหารสีขาว " นนท์บังคับเรือเหาะไปยังแดนโกลาหลเมฆา
" ที่นี่รึ " เหล่าภรรยาต่างเอ่ยขึ้น
" ผู้ที่มาใหม่ จ่ายผลึกปรานสรรพสิ่งคนละหนึ่งก้อน " นนท์ถึงกับหน้านิ่ว
" พวกเ้าใยเก็บค่าเข้าเมองแพงเช่นนี้ " นนท์เอ่ยถาม
" อย่าพูดมาก หากมิจ่ายก็มิต้องเข้า " นนท์ส่ายหน้าแล้วเดินผ่าเหล่าทหารไป นนท์เร่งทะยานร่างไปยังวิหารสีขาวในทันที
" ท่านพี่ วิหารหลังนี้รึ ที่พี่หญิงและน้องหญิงของข้าเข้าไป " นนท์พยักหน้า
" ครานั้นข้ามีเหรียญตราเพื่อเข้าไปข้างใน ครานี้มิรู้จะเปิดประตูวิหารได้รึไม่ " นนท์ถอนใจหนัก
" เหตุใดมิมีผู้คนมากเช่นคราที่แล้ว " นนท์พึมพำแล้วเดินไปยังวิหารสีขาว
" พวกเ้าจะไปที่วิหารมิได้ " นนท์หันมองยังต้นเสียง
" เหตุใดข้าจะไปมิได้ " นนท์จ้องหน้าชายชรา
" จักรพรรดิ์อี้จางเฉินได้สั่งไว้ หากมิจ่ายผลึกปรานสรรพสิ่งก็มิอาจเข้าไปยังวิหารได้ " นนท์ส่ายหน้า
" วิ้ง " ร่างของชายชราพลันแข็งค้างในทันใด
" ไปเถอะ " นนท์เดินไปยังตัววิหาร ยื่นมือผลักประตู
" ครืน " ประตูใหญ่วิหารพลันเปิดออก
" ตูม " พลังฟ้าดินมหาศาลพวกยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง นนท์วาดมือเพื่อสลายพลังนั้น
" ไป " นนท์ก้าวเท้าเข้าไปในวิหารพร้อมภรรยาทั้งหมด
" ตึง " ประตูวิหารพลันปิดลง
" เรือเหาะลำนั้นยังอยู่ " นนท์ชี้นิ้วไปยังเรือเหาะ
" วิ้ง " แสงสีขาวสาดส่องเข้ายังร่างของภรรยาทั้งเจ็ดของนนท์
" สามี ,ท่านพี่ " เหล่าภรรยาต่างร้องเรียกสามีจนสุดเสียง นนท์ะเิพลังสรรพสิ่งในร่าง แล้วทะยานร่างตามไปหมายจะขึ้นเรือเหาะให้ได้
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกมาอีกครั้ง
" อีกแล้ว " นนท์พึมพำ ทะยานร่างไปที่เรือเหาะอีกครั้ง
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกมาอีกครั้ง
" พวกเ้ามิต้องกังวล ข้าจะหาทางตามพวกเ้าไป " นนท์โยนแหวนมิติให้กับเหล่าภรรยา
" แหวนมิติส่วนหนึ่งเป็ของพวกเ้า " เหล่าภรรยาต่างพยักหน้า
" ส่งแหวนมิติให้กับพี่หญิงน้องหญิงของเ้าด้วย และส่งให้ถึงมือสหายของข้าด้วย " นนท์ยืนมองเรือเหาะล่องลอยจากไป
" สามี ,ท่านพี่ ท่านรีบมานะ พวกข้าจะรอ " เหล่าภรรยาต่างน้ำตาหลั่งรินอาบแก้มสวย
" แว่บ " เรือเหาะหายวับไป นนท์ถอนหายใจหนัก
" วิ้ง " หมอกควันสีขาวเข้าปกคลุมทั่ว
" มิพบเจอเ้ามินานเท่าใด เ้าถึงกับทะลวงขั้นพลังได้มากมายยิ่งนัก " นนท์หัวคิ้วชนกัน
" เสียงนี้ทำไมคุ้นๆ " นนท์ครุ่นคิด
" พระผู้สร้าง " นนท์เอ่ยขึ้น
" ใช่ " นนท์ยกยิ้ม
" คารวะพระผู้สร้าง " นนท์ค้อมหัว
" เ้าคงสงสัยสินะ ว่าเหตุใดเ้าจึงไปด้วยมิได้ " นนท์พยักหน้า
" เป็ข้าที่รั้งเ้าไว้ " นนท์ทำหน้านิ่ว
" เพราะเหตุใดท่านจึงรั้งข้าไว้ " นนท์เอ่ยถาม
" เ้าลืมแล้วรึว่าเ้ามีภารกิจ " นนท์ส่ายหน้า
" ข้ามิเคยมิลืมเลือน " นนท์เอ่ยตอบ
" หากเ้ามิเคยลืมเลือน แล้วเ้าจะไปยังแดนเทพเพื่อสิ่งใด " นนท์งุนงง
" พระผู้สร้าง ข้าเพียงอยากไปเพื่อดูให้รู้ว่าแดนเทพเป็เช่นไร " นนท์เอ่ยตอบ
" หากเ้าอยากเห็นข้าก็จะให้เ้าได้เห็น " พระผู้สร้างเอ่ย
" วิ้ง " ห้วงมิติพลันกระเพื่อม
ปรากฎภาพของดินแดนแห่งหนึ่ง ที่สว่างไสวคลับคล้ายฉาบด้วยทอง แดนดินกว้างใหญ่ไพศาลมิว่าจะเสาะหานานเพียงใดก็มิพบเจอที่สิ้นสุด
แดนดินสีทองแห่งนี้ล้วนอบอวลด้วยมรรคาแห่งเต๋าา ทั้งปรานัยังเข้มข้นชนิดที่มิเคยพบเจอจากที่ใดในโลกหล้า
พลังฟ้าดินสูงล้ำเกินหยั่งถึง แม้นสูดดมเพียงน้อยนิดก็อาจทำให้ทะลวงขั้นพลังได้
เส้นปรานมากมายล่องลอยอยู่ทั่ว ทั้งยังเป็ปรานาที่ก่อเกิดมาเนิ่นนานก่อนจักรวาลน้อยใหญ่จะจุติ
มหานทีสายใหญ่ปลดปล่อยคลื่นลมปรานเทพมิมีสิ้นสุด ปรานเทพสีทองล่องลอยหลั่งรินมิหยุดนิ่ง
ขุนเขาน้อยใหญ่มากมายเหลือคณานับ ล้วนแล้วแต่ปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งเต๋า ขุนเขาเหลือคณานับต่างแก่งแย่งแข่งขันะเิปรานพลังของตนอวดเบ่งทับถมกัน
" พระผู้สร้างนี่คือแดนเทพรึ " นนท์เอ่ยถ้อยคำออกมาอย่างเชื่องช้า
" ใช่ นี่คือแดนเทพ " นนท์พยักหน้า
" ช่างสวยงามและเหมาะสมกับการฝึกยิ่งนัก " นนท์พึมพำ
" ที่เ้าในเวลานี้ยังมิได้ไปยังแดนเทพนั้น เพราะหากเ้าไปยังแดนเทพ เ้าก็จะมิได้กลับออกมาจากแดนเทพในเร็ววัน " นนท์ถึงกับงุนงง
" เพราะเหตุใดถึงมิได้กลับออกมาในเร็ววัน " นนท์เอ่ยถาม
" แดนเทพนั้นมีจิตทัศนะแห่งแดนเทพคอยปกป้กษ์ เป็กฎของจิตทัศนะแห่งแดนเทพตั้งขึ้น ผู้มาใหม่ต้องฝึกตนให้ได้หนึ่งพันปี จึงจะออกจากแดนเทพได้ " นนท์พยักหน้า
" หากออกมาแล้วจะกลับได้ไปยังแดนเทพได้เช่นไรขอรับ " นนท์เอ่ยถาม
" เหรียญตราที่เ้าได้มานั่นเช่นไร " นนท์พยักหน้าอย่างแรง เพราะเหรียญตรานั้นยังคงเป็ปริศนาที่ค้างใจของนนท์มาเนิ่นนาน
" เมื่อกลับไปแล้วจะมาออกมาจากแดนเทพอีกคราต้องใช้เวลานานเพียงใดขอรับ " นนท์เอ่ยถาม
" อยู่ที่ตัวของเ้าว่าอยากจะออกจากแดนเทพเมื่อไรก็ย่อมได้ แต่หากเ้าจะกลับเ้าต้องมีเหรียญตรา " นนท์พยักหน้า
" หากเ้า้าเหรียญตรา เ้าจะต้องนำเอาคะแนนไปแลกเหรียญตรา แต่หากเ้ามิอยากเสียคะแนน เ้าก็เพียงอยู่ให้ครบร้อยปี เ้าก็จะได้เหรียญตรา " นนท์พยักหน้า
" ครานี้ เ้ารู้แล้วสินะ ว่าเหตุเ้าข้าจึงรั้งเ้าไว้มิให้ไปยังแดนเทพ " นนท์พยักหน้า
" พระผู้สร้าง ข้าสามารถเปิดประตูวิหารได้เป็เพราะท่านใช่รึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" มิใช่ เป็เพราะวาสนาของเ้า " นนท์พยักหน้า
" พราะผู้สร้าง วิหารนี้เป็ประตูเพื่อกลับสู่แดนเทพรึ " นนท์เอ่ยถาม
" ใช่ วิหารหลังนี้เป็ประตูกลับสู่แดนเทพ ทั้งยังเป็ประตูของผู้มีวาสนา ที่สามารถไปยังแดนเทพได้ " นนท์พยักหน้า
" พ่อหนุ่ม เ้ากลับไปฝึกฝนเถิด เหลือเวลาอีกมิมากแล้ว " นนท์ถอนหายใจหนัก
" ขอรับ " นนท์ค้อมหัวให้กับร่างเงานั่น
" พระผู้สร้าง ข้ามีเื่ที่ยังค้างใจอยู่ขอรับ " นนท์ร้องขึ้น
" เื่ใด " หมอกควันกลับกลายเป็ร่างเงาของพระผู้สร้าง
" เหตุใดเจดีย์แปดเหลี่ยมจึงมิอาจใช้ได้ขอรับ " นนท์เล่าเื่ราวของเจดีย์แปดเหลี่ยมให้ฟัง
" มิมีสิ่งใดน่ากังวล เจดีย์แปดเหลี่ยมนั้น ได้รับความเสียหายมากนัก เมื่อเ้าวางเส้นปรานัให้ใหม่ เจดีย์แปดเหลี่ยมจึงปิดตนเข้าสู่การฟื้นฟู อีกมินานก็จะกลับมาใช้งานได้ดังเดิม " นนท์พยักหน้า
" ภรรยาและสหายของข้า เป็เช่นไรบ้างขอรับ " นนท์เอ่ยถาม
" ภรรยาและสหายของเ้าที่อยู่แดนเทพ ทุกคนล้วนสบายดี เ้ามิต้องกังวล " นนท์พยักหน้า
" ภรรยาทั้งเจ็ดของข้าเพิ่งไปเมื่อครู่ ท่านพอจะช่วยให้พวกนางได้อยู่ในที่เดียวกันได้รึไม่ " นนท์เอ่ยขอต่อพระผู้สร้าง
" ได้ ข้าจะทำตามประสงค์ของเ้า " นนท์ประสานสองมือ
" เอาล่ะ เ้ากลับไปฝึกได้แล้ว และอย่าลืมทำตามภารกิจของเ้าด้วย " นนท์พยักหน้า
" ฝุบ " ร่างเงาพระผู้สร้างหายวับไป
" อยู่คนเดียวอีกแล้ว " นนท์พึมพำแล้วเดินไปยังประตูวิหาร
" ครืน " นนท์ผลักประตู แล้วก้าวเดินออกมา
" มันเป็มัน " เหล่ายอดยุทธมากมายรายล้อมนนท์ไว้
" ตึง " ประตูวิหารปิดตัวลง
" ไอ้สาระเลว " นนท์กวาดตามองยังยอดยุทธทั้งหลาย
" ครืน " นนท์ปลดผนึกขั้นพลัง
" จักรพรรดิ์ขั้นสูงสุด " เหล่ายอดยุทธทั้งหลายของตระกูลอี้ต่างคุกเข่าลงที่พื้น นนท์กวาดตามอง ทั่ว
" หากข้ามาครั้งหน้า ข้ายังพบเห็นพวกเ้าเก็บเงินที่ประตูเมืองและที่วิหารแห่งนี้อีก ข้าบอกไว้ตรงนี้ ข้า โจวนนท์ จะจัดการล้างบางตระกูลของพวกเ้าให้สิ้น " นนท์จ้องมองยังศิษย์ของตระกูลอี้
" กลับบ้านดีกว่า " นนท์เรียกเรือเหาะออกมาแล้วเร่งกลับยังโลกัทันที
7K
