เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第四十章

        "ไห่เปียว"จื่อหลงเรียกเบาๆ มือหนายังคงกวักน้ำขึ้นรดลงบนหัวไหล่ขาวช้าๆ ไห่เปียวมองไม่เห็นใบหน้าของจื่อหลงว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ ต่างกับจื่อหลงที่สายตาคมเข้มใบหน้ากระด้างขึ้นเรื่อยๆแตกต่างกับน้ำเสียงอย่างเห็นได้ชัด

        "เจ้ารักข้าหรือ"ไห่เปียวใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

        "เอ่อ...ข้า"

        "เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้ ข้าเพียงแค่อยากรู้เท่านั้น"

        "เหตุใดท่านจึงอยากรู้ขอรับ"

        "ข้าเองก็บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงอยากรู้เรื่องนี้ บางทีอาจเป็นเพราะข้าแปลกใจกับความใส่ใจของเจ้าที่มีต่อข้ากระมัง"

        "ท่านกล่าวเหลวไหลแล้ว ข้ามิได้ใส่ใจท่านเป็นพิเศษ ท่านเป็นประมุขพรรค ข้าเป็นศิษย์ที่อาจารย์รับเข้ามาและยังเป็นศิษย์น้องสายตรงของท่านนั่นต่างหากที่ทำให้ข้าต้องใส่ใจท่านเป็นพิเศษ"ไห่เปียวแก้ตัวเสียงดัง

        "อย่างนั้นหรือ"จื่อหลงเอ่ยเบาๆคล้ายใจลอย

        "ข้าควรจะต้องผิดหวังหรือไม่ที่เจ้ามิได้ใส่ใจข้าต่างจากคนอื่น แต่ก็เอาเถอะคนเช่นข้าไม่ชอบบังคับฝืนใจใคร และหากถ้าข้ารักใครมันจะฝังอยู่ตรงนี้ตลอดไป"จื่อหลงเอื้อมมือไปคว้ามือขาวมาแตะตรงหน้าอกด้านซ้ายของเขา ไห่เปียวนิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยไม่เข้าใจความหมายที่จื่อหลงต้องการสื่อถึง

        "ท่านหมายความเช่นไร"

        "ไม่มีความหมาย มาเถอะน้ำเริ่มเย็นแล้วข้าอาบให้เจ้าก่อน"จื่อหลงจับสองไหล่มนให้หมุนมาเผชิญหน้ากันจากนั้นก้มลงใช้ริมฝีปากหนาปัดผ่านริมฝีปากกระจับเกือบจะแนบชิดหากแต่มีช่องว่างเล็กน้อยลมหายใจร้อนๆรดใบหน้าขาวไห่เปียวครั้งแรกเมื่อเห็นเช่นนี้เกือบจะเบือนหน้าหนีด้วยความตระหนกแต่พอคิดได้ว่า บุคคลนี้เป็นบุคคลที่เขารักใคร่เหตุใดจะต้องต่อต้านจึงไม่ขัดขืนถ้าอีกฝ่ายจะทำสิ่งใด จื่อหลงจงใจปัดริมฝีปากผ่านริมฝีปากบางนั่นเลยไปถึงพวงแก้มแต่ก็มิได้เกินเลยมากไปกว่านั้น สองมือหนาขยับสอดเข้าใต้วงแขนโอบไปถึงด้านหลังเริ่มใช้มือนวดแผ่นหลังนั้นจากเบาไปถึงแรงขึ้นกระตุ้นให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนผ่าว

        "ขะ..ข้าอาบเอง"

        "เจ้ารังเกียจข้าอย่างนั้นหรือ"

        "ไม่ขอรับ ไม่รังเกียจ"จื่อหลงผละออกห่างเล็กน้อยเพื่อจะได้จ้องใบหน้านั้นได้ถนัด เขายิ้มใส่ตาหงส์นั่น

        "เช่นนั้นเจ้าก็อย่าได้กังวลไปเลยมาเถอะรีบอาบ"

        "ข้าอยากให้ท่านลงมาอาบด้วยได้หรือไม่"จื่อหลงชะงักมือเล็กน้อยแทบจะไม่รู้สึกก่อนจะพยักหน้า

        "ย่อมได้แน่นอน เจ้าขอร้องข้านี่นา"จื่อหลงผุดลุกขึ้นยืนยืดตัวเต็มความสูงคล้ายจงใจอวดสรีระให้อีกฝ่ายเห็นเต็มตา เขาปลดเสื้อคลุมตัวนอกลงพื้นช้าๆเหลือเสื้อตัวในสีขาวบางๆส่งให้เห็นแผ่นมัดกล้ามเลือนลางในร่มผ้าจากนั้นก็ดึงเชือกผูกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นแผ่นอกแน่นเต็มตา ดึงกางเกงลงช้าๆเหลือเพียงกางเกงชั้นในสีขาวบาง

        "เอ่อ..."

        "กลัวข้าหรือ?"จื่อหลงเน้นเสียง

        "ไม่ขอรับ"

        "เช่นนั้นไยใบหน้าเจ้าต้องเปลี่ยนสีได้ล่ะ"

        "ท่าน! หยุดล้อเลียนข้าได้หรือไม่"ไห่เปียวขึ้นเสียงเล็กน้อย

        "ย่อมได้ๆ ข้าไม่หยอกล้อเจ้าแล้ว"จื่อหลงจงใจปลดกางเกงชั้นในลงเผยให้เห็นความเป็นชายเด่นชัด มันดูน่ากลัวมิใช่น้อยตรงกลุ่มขนสีดำมีแท่งหยกขนาดใหญ่ถึงมันจะมิได้ขยับขยายแข็งขึงยังดูใหญ่โตจนน่ากลัว ไห่เปียวหัวใจเต้นแทบแทบจะกระดอนออกมานอกอกจื่อหลงจงใจอวดเรือนร่างสมบูรณ์ให้เขาเห็นเต็มตา

        "ตาเจ้าโตยิ่งกว่าตาแมวแล้ว"จื่อหลงยิ้มใส่ตาคนที่นั่งตัวแข็งอยู่ในอ่าง

        "ขะ..ขะ...ข้า"

        "หึหึ ขยับให้ข้าลงไปนั่งหน่อย"

        "ขะ..ขอรับ"ไห่เปียวแทบจะเบียดตัวเองติดกับขอบอ่างจื่อหลงคล้ายแกล้งก้าวขาลงไปในอ่างโดยที่ส่วนกลางเสียดสีกับหัวไหล่ขาว

        "อุ๊!"ไห่เปียวร้องเสียงหลงเพราะตกใจ

        "กลัว?"

        "ไม่! ข้ามิได้กลัวท่าน"

        "อืมใช่ ข้าไม่ได้มีอะไรน่ากลัวเจ้าวางใจเถอะ"จื่อหลงขยับตัวให้ตนเองนั่งสบายมากขึ้นเอนกายอิงกับอ่างศรีษะแหงนไปด้านหลังจากนั้นใช้สองแขนอ้าออกกว้างพาดกับขอบอ่างเอาไว้ทั้งสองด้าน ไห่เปียวมิรู้ว่าตนเองจะนั่งในนั้นได้เช่นไรเพราะดูเหมือนจะคับแคบไปหมด

        "นั่งไม่สบายหรือ"

        "นั่งได้ขอรับ"ไห่เปียวกล่าวจบก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเกือบจะตะโกนออกมาเพราะจื่อหลงลุกนั่งตอนไหนเขาเองก็ไม่ทันมองก่อนจะกระชากเขาเข้าไปนั่งระหว่างขาแข็งแรงนั่น

        "เอ้อ!ทะ ท่านประมุข"จื่อหลงไม่ตอบคำกลับเอาคางแหลมเกยตรงหัวไหล่ของอีกฝ่ายปล่อยลมหายใจรินรดซอกคอขาวให้ร้อนรุ่ม

        "อยู่นิ่งๆก่อนเถอะวันนี้ข้าเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว"

        "บอกข้าได้หรือไม่ว่าท่านเหน็ดเหนื่อยเรื่องใด"

        "ได้อยู่แล้วเจ้าช่างต่างกับเขาจริงๆ เขานั้นแม้นจะพูดจาหารือก็ยากลำบากไม่เคยคิดจะฟังข้าเลย อีกทั้งยังรังเกียจชาติตระกูลข้าอีกด้วย เป็นเจ้าเจ้าจะคิดท้อหรือไม่"ไห่เปียวได้ฟังก็เกิดกระหยิ่มในใจพลางคิดว่า เช่นนี้แล้วจื่อหลงคงเอนเอียงมาทางเขาแล้ว เขากินใจหมีดีเสือมาจึงกล้าหันกายใช้เผชิญหน้ากับจื่อหลงใช้สองแขนยกขึ้นคล้องคอล่ำนั่น ปากสีแดงระเรื่อแย้มยิ้มโชว์ฟันขาวราวไข่มุก

        "ท่านอย่าคิดมากเลย เขาเป็นถึงคนสนิทราชนิกุล ส่วนท่านหากนับแล้วก็คือโจรกบฏดีๆนั่นเอง ใครเขาจะกล้ายอมรับท่านได้เล่า อีกทั้งเขายังเป็นถึงขุนนางระดับสามไหนเลยจะมาจมปลักอยู่กับท่านได้ ต่างกับตัวข้า ข้าทั้งจงรัก...ทั้งภักดีต่อท่านอย่างแท้จริงให้ข้าได้เป็นฝ่ายดูแลท่านแทนเขาดีหรือไม่"

        "อ่า.."จื่อหลงเปล่งเสียงออกมาเบาๆจ้องสบตาเรียวด้วยสายตายากจะคาดเดา

        "เป็นเจ้าชื่นชอบข้าจริงๆด้วย"จื่อหลงจบคำด้วยการก้มลงใช้ริมฝีปากร้อนซุกตรงซอกคอขาวแลบปลายลิ้นออกมาแตะเลียชีพจรตรงนั้นเบาๆ

        "อ่าาาห์"ไห่เปียวหงายหน้าไปด้านหลังเปิดเผยให้อีกฝ่ายได้ใกล้ชิดได้เต็มที่ จื่อหลงอ้อมแขนตัวเองโอบเลยร่างบางไปถึงด้านหลังใช้ปลายนิ้วลากเส้นสันหลังที่นูนลงไปจนถึงบั้นเอวช้าๆ ไห่เปียวสะท้านเยือกยืดตัวตรงครางเสียงแผ่ว

        "เจ้ารู้สึกเช่นไรหรือ"

        "ข้า..ข้าไม่รู้"

        "เจ้าไม่รู้หรือเช่นนั้นถ้าข้าทำเช่นนี้เล่า"จื่อหลงขบเม้มผิวเนื้อตรงซอกคอออกแรงกัดให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บแปลบ

        "อึก!ท่านประมุข ข้าเจ็บ"ไห่เปียวนิ่วหน้าเล็กน้อยแม้จะรู้สึกเจ็บแต่สมองกลับคล้ายเริ่มมีหมอกควันทำให้คิดอะไรไม่กระจ่าง

        "เจ็บมากหรือไม่ เจ็บแค่นี้ไม่ทำให้เจ้ารู้สึกได้หรอก"จื่อหลงเงยหน้าขึ้นบอกจากนั้นเขาเลื่อนริมฝีปากไล่ตามแนวกระดูกไหปลาร้าช้าๆกัดแทะราวกับหิวโหยยิ่งทำให้ไห่เปียวรู้สึกเซียวซ่านร่างกายคล้ายมีเปลวไฟลามเลียไปทั่ว

        "ฮึกท่านประมุข ท่านกำลังทรมานข้าหรือ"

        "ทรมานเจ้าหรือ ไม่หรอก"จื่อหลงใช้สองมือหยาบกร้านฟอนเฟ้นแผ่นหลังขาวเฉียดสะโพกหนั่นแน่นไปมาไห่เปียวถึงกับตัวอ่อนระทวยซบลงกับอกกว้างหอบหายใจแรง

        "ท่านใจร้ายนัก"

        "เจ้าต่างหากที่ใจร้ายกับข้า"จื่อหลงยกสะโพกตัวเองทำให้กลางกายตัวเองเบียดชนกับแก่นกายของไห่เปียวที่เริ่มแข็งขึง

        "อื้อ.."

        "ให้ข้าได้สัมผัสเจ้าได้หรือไม่"ไห่เปียวสติล่องลอยไม่ตอบคำได้แต่สะอื้นอยู่ในลำคอ จื่อหลงไม่ฟังคำตอบดึงมือกลับมาด้านหน้าใช้มือหนากอบกุมแท่งขนาดพอดีมือเอาไว้ลูบไล้ตามความยาวขึ้นลง

        "อืมมม"

        "เสียงขอเจ้าทำให้ข้ารู้สึกได้"

        "อ๊ะ!"ไห่เปียวอดร้องออกมาไม่ได้เมื่อจื่อหลงบีบเคล้นมันแรงขึ้น

        "ทะ..ท่านประมุข"

        "เด็กน้อย บอกข้ามาสิอยากให้ข้าทำเช่นไร เจ้าปรารถนาสิ่งใด"จื่อหลงเป่าลมร้อนเข้าไปในหูสีชมพูเบาๆไห่เปียวห่อไหล่ เขาโดนจื่อหลงจู่โจมไม่หยุดมือไม้คล้ายหนวดปลาหมึกแตะโน้นดึงนี่ไห่เปียวยากจะทานทน จื่อหลงเลื่อนใบหน้าลงมายังจุดสีแดงเป่าลมใส่มันเบาๆจนมันแข็งนูนเด่นชัด ปลายลิ้นสีแดงแตะถูกปลายยอดเบาๆ ไห่เปียวใช้เรียวแขนรัดคอหนาเอาไว้แน่นด้วยความเสียวที่โหมกระหนำใบหน้างามแดงจัดดวงตาฉ่ำน้ำตาคลอหน่วย ริมฝีปากกระจับประทับลงบนริมฝีปากหนา อาจด้วยความไม่ตั้งใจจื่อหลงเบนหน้าก้มลงดูดเม้มกระดูกไหปลาร้า ไห่เปียวจึงได้แต่ประทับริมฝีปากตนเองโดนลำคอหนาของจื่อหลงแทน

        "ฮู่ว์ อืมมม"

        "ร้องอีกสิเสียงครางของเจ้าทำให้ข้าตื่นเต้น"

        "ท่านกำลังเอาเปรียบข้าอยู่"ไห่เปียวประท้วงน้อยๆ

        "เอาเปรียบเจ้าหรือ"

        "ใช่แล้ว มือของท่านกำลังรังแกข้า"

        "อ่า..เช่นนั้นหรือ"จื่อหลงออกแรงบีบมันอีกครั้งรูดมันขึ้นลงช้าๆ ไห่เปียวส่ายสะโพกตามจังหวะที่จื่อหลงขยับส่งเสียงครางในลำคอ จื่อหลงโอบร่างบางมาแนบอกตนเองคางเกยตรงหัวไหล่ขาวอีกครั้งส่งสายตาวาววับ ออกแรงยกร่างบางนั้นขึ้นมานั่งบนตักปล่อยให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงแท่งหยกขนาดใหญ่ที่กำลังแสดงอิทธิฤทธิ์ ไห่เปียวทั้งร้อนผ่าวทั้งเสียวซ่านในอก จื่อหลงใช้ปลายนิ้วสะกิดเบาๆตรงรอยแยกของก้อนเนื้อแน่น

        "อ๊าาา"

        "ดูเจ้าสิราวกับโสเภณีตัวน้อยที่ต้องการรสรักมาป้อนให้อิ่มเอม"

        "อ่าาาล้วนเป็นท่าน อื้อออ"ไห่เปียวหอบฮักอยากจะกรีดร้องออกมาให้หายอัดอั้นในใจ จื่อหลงไม่ละความพยายามสอดเข่าของตนเองแทรกเข้าไปหว่างกลางขาเรียวแยกมันออกช้าๆมือหนาค่อยนวดคลึงก้อนเนื้อสองก้อนขยำขยี้ราวกับปั้นดินเหนียว ไห่เปียวจิกเล็บลงกับแผ่นหลังหนาด้วยความเสียว

        "อ้าขาเจ้าออกสิ"จื่อหลงสั่งเบาๆลมหายใจไม่ผิดปรกติเลยสักนิดมีเพียงลมหายใจหอบกระเส่าของไห่เปียวเท่านั้น เขาทำตามคำสั่งด้วยการแยกขาออกกว้างจื่อหลงจับต้นขาเขายกขึ้นวางพาดบนขอบอ่างทำให้แกนกายแข็งขึงของไห่เปียวชนกับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้าม

        "อึก..ท่านอย่าทรมานข้าเลย"

        "ทรมานเจ้าหรือ เจ้ามิได้เจ็บปวดสักหน่อย เนื้อตัวของเจ้าเองก็ยังสมบูรณ์ดี ดูผิวกายเจ้าสิขาวสว่างตาเนียนมือแขนเจ้าเองก็ไร้รอยด่างดำให้เป็นตำหนิ ดวงหน้าของเจ้าก็ไร้ซึ่งเม็ดผดผื่นให้ระคายตา"ระหว่างพูดจื่อหลงก็ใช้ปลายนิ้วไล่ไปตามปากพูด

        "จื่อหลง ท่านอย่าทำให้ข้ารอคอยอีกเลย"ไห่เปียวเอ่ยชื่อของจื่อหลงขึ้นมา มือหนาที่กำลังแตะต้องเอวบางขยำจนอีกฝ่ายต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

        "ทะ..ท่านไม่ชอบให้ข้าเรียกชื่อท่านหรือ"

        "เจ้าเรียกข้าเช่นนี้ทำให้ข้านึกถึงอะไรบางอย่าง"

        #อืม! ข้าเองก็สงสัยนายท่านจื่อหลงคิดอะไรในใจกันแน่ หรือว่าจะนอกใจน้องฟ่านจริงๆ ห๊ะ!วานท่านพูดมาให้กระจ่างท่านคิดการสิ่งใดแน่ (ﾟ▽ﾟ｀*)?