ตอนที่ 2 ขออนุญาตไม่ฟื้น
ไป๋ซีซวนรู้สึกว่าหัวของเธอจะะเิเป็เสี่ยง ๆ ขณะที่ไป๋ซีซวนรู้สึกว่าเธอน่าจะทนกับความเ็ปไม่ไหวและสลบไปอีกครั้ง ก็มีเสียง ‘ติ๊ง’ ดังขึ้นในหัวของเธอ
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบสร้างนักกฎหมายที่เก่งที่สุด! คุณคือผู้โชคดีที่ได้รับคัดเลือก จงภูมิใจซะ” เสียงโมโนโทนคล้ายหุ่นยนต์แต่ทัศนคติมั่นหน้าดังขึ้น ไป๋ซีซวนเบิกตาโพล่งด้วยความใ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เธอเคยอ่านเจอในนิยายหลายเล่มจะเกิดขึ้นกับตัวเธอ ถึงเวลาที่เธอจะต้องมีมิติไว้เลี้ยงสัตว์ ปลูกต้นไม้ มีบ่อน้ำวิเศษไว้บำรุงดูแลตัวเองและสามี น่าตื่นเต้นที่สุด!
“ขอน้ำวิเศษสักแก้วได้มั้ยระบบ” ไป๋ซีซวนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า คอเธอตอนนี้แห้งผากราวกับทะเลทรายซาฮาร่าก็มิปาน ั์ตาดำกวาดตามองรอบ ๆ ตัว ห้องขนาดเล็กสร้างจากไม้ ตู้ โต๊ะไม้เก่า ๆ และเสื้อผ้าโบราณที่เ้าของร่างนี้ใส่อยู่ ทำให้ไป๋ซีซวนรับรู้ถึงสถานการณ์ครอบครัวของร่างที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ได้พอประมาณ ดูท่าเธอคงจะต้องรีบทำงานหาเงินแล้วสินะ
“ขออภัย ระบบสร้างนักกฎหมายที่เก่งที่สุดไม่มีน้ำวิเศษ”
“ไม่เป็ไร งั้นขอยาวิเศษหรือผลไม้วิเศษหรืออะไรก็ได้ที่ช่วยดับกระหายหน่อย” ระบบนี่ไม่มีน้ำวิเศษเรอะ ถึงจะแอบเสียดายหน่อย ๆ แต่ไม่เป็ไร ขอแค่มีอย่างอื่นที่มีประโยชน์พอ ๆ กันก็คงแทนได้อยู่หรอก
“ขออภัย ระบบสร้างนักกฎหมายที่เก่งที่สุดไม่มียาวิเศษหรือผลไม้วิเศษหรืออะไรก็ได้ที่ช่วยดับกระหาย กำลังค้นหาสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุด กรุณารอสักครู่”
ไม่นานหนังสือเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของไป๋ซีซวน ‘พระราชบัญญัติทรัพยากรน้ำ’ กระดิ่งแจ้งเตือนในส่วนลึกของสมองไป๋ซีซวนดังขึ้น อย่าบอกนะว่า….
“ระบบ นอกจากหนังสือกฎหมายมีของวิเศษอย่างอื่นมั้ย หรืออะไรที่กินได้มั้ย” หัวใจของไป๋ซีซวนเต้นระรัว เหงื่อเริ่มผุดออกมาตามขมับจนเปียกชื้นเป็หย่อม ๆ ในใจภาวนาว่าอย่าให้คำตอบเป็ไปอย่างที่เธอคิด
“ระบบสร้างนักกฎหมายที่เก่งที่สุด มีบริการห้องสมุดกฎหมายขนาดใหญ่ที่โฮสต์สามารถเรียกใช้บริการได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะเป็กฎหมายเก่าหรือใหม่ ขอแค่โฮสต์ถามหา ระบบจะจัดหามาให้ทันที!”
‘เพล้ง!’ เสียงหัวใจของไป๋ซีซวนแตกเป็เสี่ยง ๆ ไม่พอความรู้สึกของเธอตอนนี้ราวกับมีคนเอาเท้าบดขยี้เศษใจน้อย ๆ ที่พื้นเ่าั้ซ้ำอีก ในเมื่อไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำวิเศษ ไม่มีช่องว่างแล้วเธอจะอยู่ในโลกโบราณนี้ยังไง!
“ระบบขอเปลี่ยนได้มั้ย ขอน้ำวิเศษสักบ่อพอ หนังสือห้องสมุดกฎหมายนั่นไม่เอาแล้ว แลกกัน”
แต่แทนที่เธอจะได้รับคำตอบหนังสือ ‘พระราชบัญญัติน้ำบาดาล’ ก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอแทนที่ ‘พระราชบัญญัติทรัพยากรน้ำ’
ไป๋ซีซวนกลอกตาไปมา ในเมื่อเป็แบบนี้ เธอขอเลือกที่จะไม่ฟื้น! ไป๋ซีซวนทิ้งตัวลงบนทีี่ตั่งนอนอีกครั้ง แต่ไม่ทันไรศีรษะของเธอก็กระแทกเข้ากับท่อนไม้ที่ใช้ต่างหมอน
ขณะที่ไป๋ซีซวนกำลังใช้มือที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนวดบริเวณที่ถูกกระแทกไปมา เสียงฝีเท้าตึงตังก็ดังเข้ามาในหู เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งประตูห้องที่เก่าจนไม้เริ่มผุพังถูกกระแทกจนเปิดออก
‘ตึง!’
“นังเด็กชั่ว แกคิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปจนถึงเมื่อไหร่” เสียงแหลมเสียดแก้วหูดังขึ้น ร่างอ้วนท้วนของหลี่ซื่อ* มารดาของเ้าของร่างเดิมเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าถมึงทึง ด้านหลังมีเด็กชายตัวอ้วนกลมเดิมตามมาไม่ห่าง ท่าทางราวกับบุตรชายในจวนขุนนาง เด็กชายคนนี้คงจะเป็ ‘ไป๋จางเหว่ย’ น้องชายของเ้าของร่างเดิมและลูกชายคนเดียวของตระกูลไป๋
*หลี่ซื่อ = ชื่อเดิมคือหลี่หยวน หลังแต่งงานหญิงที่แต่งงานแล้วจะถูกเรียกโดยนามสกุลเดิมตามด้วยคำว่า ‘ซื่อ’
ไม่พูดเปล่า หลี่ซื่อเดินเข้ามากระชากแขนของไป๋ซีซวนให้ลุกขึ้น ไป๋ซีซวนพยายามใช้เท้ายันตัวเองบนพื้นอย่างทุลักทุเล ร่างนี้ผอมบางไม่ต่างจากโครงกระดูก ยังไม่นับที่ั้แ่ไป๋ซีซวนมาอยู่ในร่างนี้ แม้แต่น้ำสักอึกก็ยังไม่ตกถึงท้อง ตอนนี้ตัวเธอไม่มีแรงเหลือที่จะยันกับหลี่ซื่อแม้แต่น้อย จึงทำได้แต่สงบปากสงบคำทำตามที่นาง้า
“หายป่วย แล้วยังจะทำตัวสำออยแกล้งป่วยต่อ แกคิดว่าเป็คุณหนูจวนขุนนางหรือไง ไปตักน้ำแล้วทำความสะอาดเล้าไก่ซะ” พูดจบหลี่ซื่อก็สะบัดหน้าเดินออกไป แขนเสื้อที่ยาวรุ่มร่ามกระแทกเข้าที่ใบหน้าของไป๋ซีซวน ทำให้เธอรู้สึกแสบและคันยิบ ๆ
ไป๋จางเหว่ยมองเหยียดเธอราวกับว่าเธอเป็ผ้าขี้ริ้วแสนสกปรก ก่อนจะสะบัดหน้าเดินตามหลี่ซื่อออกไปนอกประตู ทิ้งไป๋ซีซวนที่กำลังมึนงงให้ยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม
++++++++++++++++++++++++++++++++
หนูน้อยหมวกดำ:
ถึงผู้อื่นทุกท่าน เื่นี้เกิดจากจินตนาการของผู้เขียน รายละเอียดบางอย่างอาจมีการอ้างอิงถึงรายละเอียดในทางความเป็จริงบ้าง ให้อ่านเพื่อความสนุกสนานนะคะ
2K
