สายลมเย็นที่ผัดผ่านช่องเขานำพาทั้งความเย็นและชุ่มชื่นเข้ามาสู่กระท่อมน้อยชายป่าหลังหนึ่ง ตัวบ้านนั้นซ่อนอยู่ท่ามกลางความสงบของหมู่แมกไม้ในป่าใหญ่ไกลจากเมือง ห่างจากบ้านเพียงไม่กี่ก้าวมีสายน้ำจากูเาสายเล็กๆ มันไหลเลียบขนานไปกับตัวบ้าน ด้านหนึ่งของบ้านจึงติดตั้งกระจกบานใหญ่แทนผนังเพื่อให้มองเห็นวิวสายน้ำได้ชัดเจน ทั้งยังมีประตูบานเลื่อนที่สามารถเปิดไปยังระเบียงเพื่อให้ออกไปนั่งรับลมชมสายน้ำได้ด้วย
เชอรี่นั่งอยู่ที่ชุดโต๊ะไม้ตัวโตตรงระเบียง กำลังง่วนทำอะไรบางอย่างอยู่กับแล็ปท็อปของเธอ ไอริสเดินออกจากตัวบ้านมานั่งสมทบ เธอวางกล่องขนาดใหญ่และกล่องขนาดเล็กอีกกล่องหนึ่งลงบนโต๊ะใกล้ๆกับเชอรี่
“กวนมั้ย” ไอริสก้มมองหน้าเพื่อนหมือนจะถามความเห็น
“ไม่เป็ไร” เชอรี่ตอบโดยไม่ได้มองหน้าไอริสเพราะตัวเธอกำลังสาละวนอยู่กับงาน
“แน่ใจนะไอริสจะลองปืนนะ” สาวน้อยต้องถามให้แน่ใจเพราะจะมีเสียงดังรบกวนเชอรี่อย่างแน่นอนเวลาไอริสยิงปืน
บ้านหลังนี้เป็บ้านพักของทั้งสามสาวที่ริชาร์ดเป็คนหาให้ ตัวบ้านซ่อนตัวห่างความวุ่นวายลึกเข้าไปในป่าแบบที่ไอร์แลนด์้า เธอชอบที่มีทางรถยนต์เข้าออกทางเดียว เพราะมันจำกัดการเข้าหาและป้องกันตัวได้ง่าย ในบ้านติดตั้งอินเทอร์เน็ตผ่านดาวเทียมไว้ให้เชอรี่ และช่องน้ำตกที่เป็ลำธารไหลแหวกเป็ทางยาว ลึกเข้าไปในแนวป่าถึงพันเมตร ทำให้มันเป็สามารถใช้เป็จุดซ้อมยิงไกลให้ไอริส ความพิเศษอีกอย่างของบ้านหลังนี้ คือถ้าเบื่อๆก็กระโจนจากระเบียงบ้านลงไปเล่นน้ำในน้ำตกได้เลย และไอริสก็ทำมันบ่อยๆ
“เื่อัศวินโต๊ะกลมเป็ไงบ้างอ่ะ..เจอกษัตริย์อาเธอร์หรือยัง” ไอริสถามติดตลก มือก็ง่วนเปิดกล่องหยิบข้าวของออกมาวาง
“มีพวกสายระดับล่างติดกับดักแล้ว 2-3 คนแต่ยังเจาะระดับสูงขึ้นไป..ยัง..ม่าย..ด้าย” เชอรี่เอนหลังบิดี้เี
“ทำยังไงอ่า..ดาร์คเวบมันตรวจสอบไม่ได้ไม่ใช่เหรอ แล้วเชอรี่ก็บอกเองว่าต่อให้แฮกเกอร์เก่งขนาดไหนก็ไม่สามารถเจาะข้อมูลของคนที่เราไม่รู้จักได้ แล้วนี่รู้จักคนพวกนั้นแล้วเหรอ” ไอริสทำหน้างงเพราะเธอเองก็ไม่ค่อยเข้าใจวิธีการทำงานของแฮกเกอร์มากนัก
“ก็ง่ายๆการเข้าถึงดาร์คเวบต้องเข้าผ่านเครือข่ายพิเศษมันเป็พวกระบบปิดบังตัวตนน่ะ เมื่อสองถึงสามปีก่อนฉันเลยวางยาเอาไว้” เชอรี่คุยพร้อมยิ้มเ้าเล่ห์
“วางยาได้ด้วยเหรอ” ไอริสทำตาโต
“ก็พวกเฟคนิวส์ไง เมื่อสามปีก่อนฉันเข้าไปในดาร์คเว็บ แล้วปล่อยข่าวลือในกระดานสนทนาของเว็บค้าขายของเถื่อนชื่อดัง ว่ารัฐบาลกำลังสอดส่องระบบของพวกระบบปิดบังตัวตนนี้อยู่เพื่อหาทางปิดมัน จากนั้นก็เลยทำเป็ผู้ประสงค์ดีเสนอโปรแกรมใหม่ชื่อวาร์ปกับคามิลเลี่ยน เพื่อหลอกให้คนอื่น ๆ เปลี่ยนมาใช้ระบบของโปรแกรมปิดบังไอพีตัวใหม่นี้เป็ทางเลือก”
“แล้วเขาเชื่อเหรอ”
“แหงสิเพราะหลังจากนั้นสองวัน มีเ้าของเว็บค้าของเถื่อนเ้านึงในอเมริกาถูกจับ ตอนนั้นเองมันก็เป็กระแสในทันที คนเปลี่ยนมาใช้วาร์ปกับคามิลเลี่ยนอาทิตย์เดียวเกือบล้านไอพี”
“พอดีเป๊ะเลยเนาะ” ไอริสมองหน้าเชอรี่ด้วยความทึ่ง
“ไม่มีอะไรบังเอิญหรอกน่า..ฉันจัดการส่งข้อมูลหมอนั่นให้ตำรวจเองแหละ”
“เอ๋..ทำยังไง” ไอริสทำเสียงตื่นเต้นทันทีที่ได้ฟัง
“เดาว่าพวกเธอคงไม่รู้ใช่มั้ยว่าก่อนมาอยู่กับทีมฉันทำงานอะไรมาก่อน...แบบทำงานหาเงินน่ะ” เชอรี่ยักไหล่ผายมือ
“ไม่ใช่ black Hat เหรอ”
เสียงไอร์แลนด์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เธอเดินออกมาสมทบกับเพื่อน ๆ พร้อมกับแซนด์วิชทำเองในจาน และ Black Hat ที่ไอร์แลนด์หมายถึงนี้ก็คือแฮกเกอร์สายมืด ที่ใช้วิธีจู่โจมก่อกวนคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้เงินมา
“เห็นยังงี้ฉันมันสายผู้ผดุงความยุติธรรมนะจะบอกให้” เชอรี่หันไปเถียง พลางหยิบแซนด์วิชมาจากจานชิ้นหนึ่งยัดใส่ปาก
“แล้ว...ก็..นะ”
“เคี้ยวให้หมดก่อนก็ได้” ไอร์แลนด์พูดพลางวางจานลงก่อนที่จะเลือกนั่งข้างเชอรี่
“ชั้นน่ะทำงานล่าค่าหัวต่างหาก” เชอรี่กลืนแซนด์วิชแล้วพูดต่อ
“ยังไงอ่ะ” ไอริสถาม
“ก็ปกติมันก็จะมีโจรที่ตำรวจ้าตัว อย่างพวกเอฟบีไอหรือผู้ก่อการร้ายที่รัฐบาลอยากตัวอยู่อะไรแบบนั้น ฉันก็แค่เจาะข้อมูลพวกนั้นส่งให้ตำรวจ แล้วก็รับเงินค่าหัวที่ราชการตั้งไว้แค่นั้น”
“แล้วมันเกี่ยวกับเื่ที่ตามข้อมูลพวกโต๊ะกลมจากดาร์คเว็บยังไง” ไอริสถามเพราะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองตามเชอรี่ไม่ทัน
“เอางี้เริ่มั้แ่ต้นนะ..เมื่อก่อนฉันทำงานล่าค่าหัว อ่ะ..ยอมรับก็ได้ว่าก่อนหน้านั้นก็ทำแบล็กแฮทประทังชีวิต แต่พอตัดสินใจจะล่าค่าหัวจริงจังเพราะเงินดีกว่า แบบ..ทำงานเดียวไม่ต้องหาเงินทั้งปีอะไรทำนองนั้น แล้วพวกคนร้ายก็แฝงตัวในดาร์คเว็บใช่ม้า ฉันเลยจะหาวิธีดึงข้อมูลผู้ใช้จากดาร์คเวบ วิธีที่ดีที่สุดคือ...ทำตัวเป็แท็กซี่”
“ตามไม่ทันแล้วววว” ไอริสยิ้มแห้ง ๆ
“เอาง่าย ๆ ถ้าเราไม่รู้ว่าเป้าหมายเราไปไหนกัน เราก็ทำตัวเป็แท็กซี่เพื่อไปส่งพวกเขาแทน เราจะได้รู้ว่าเขาไปไหนไงล่ะ” เชอรี่พยายามอธิบายให้ไอริสเข้าใจ
“เ้าของไอ้โปรแกรมปิดบังตัวตนชื่อวาร์ปกับคามิลเลี่ยนก็คือเธอสินะ” คำพูดของไอร์แลนด์เหมือนเป็คำอธิบายให้ไอริสเข้าใจไปด้วย
“ช่ายยย..เลยแบบนั้นแหละ!! คือโปรแกรมปิดบังตัวตนน่ะมันต้องทำการยิงไอพีสะท้อนกับเร้าท์เตอร์ทั่วโลกเพื่อไม่ให้ติดตามที่มาได้ แต่พอพวกเขาเข้าดาร์คเว็บผ่านโปรแกรมของฉัน มันก็จะบันทึกไอพีที่ถูกต้อง กับเว็บที่พวกเขา้าเข้าเอาไว้ แถมบันทึกเวลาใช้งานเอาไว้ด้วย ส่วนที่ปลายทางฉันก็ตั้งบอทสิงดาร์คเว็บทุกเว็บที่รู้จักไว้อีกชั้น ให้พวกมันคอยดักดูว่าใครเข้ามาเวลาไหนบ้างแล้วจับคู่กันเพื่อบันทึกเอาไว้ ตอนแรกตั้งใจไว้แค่ว่าจะใช้ดักดูดักฟังพวกขายอาวุธหรือค้ายา ถ้าเจอตัวเป้งก็จะได้ตามข้อมูลไปขายเอาค่าหัว แต่หลังมาโปรแกรมนี้กลับมีประโยชน์ในงานของเราขึ้นมา” เชอรี่อธิบายยาวยืด
“ตอนนี้เธอตั้งให้มันติดตามคนที่ใช้โปรแกรมเธอ เข้าเวบที่ชื่อว่าโต๊ะกลม” ไอร์แลนด์มองหน้าเชอรี่
“ถูกต้อง” เชอรี่ชี้หน้าไอร์แลนด์แล้วยิ้ม
“แล้วเื่ะเิหล่ะ รู้เื่ะเิมาจากไหนอย่าบอกว่าศึกษามาจากในเน็ต”ไอร์แลนด์เท้าคางมองแล้วถาม
“เื่มันเริ่มจากการว่างงานแล้วเอาหนังเื่ฮันท์ล็อกเกอร์มาดู แล้วดันเกิดชอบขึ้นมาน่ะ” เชอรี่เล่าอย่างภูมิใจ
“ที่เจอร์มี่ เรนเนอร์แสดงใช่มั้ย เื่นั้นไอริสก็ชอบ” ไอริสทำท่าตื่นเต้น
“ชั้นก็เลยหาคนช่วยสอนเื่ะเิให้..จบ”
“ง่าย ๆ แบบนั้นเหรอ แบบเปิดสมุดหน้าเหลืองค้นหมวดหาครูสอนวางะเิอะไรแบบนั้น”ไอร์แลนด์มองหน้าแบบงง ๆ
“สมุดหน้าเหลืองเหรอ...เชยจัง ฉันเปิดหมวดบ้านพักคนชราต่างหาก มีคุณลุงแก่ ๆ คนนึงแกเป็อดีตทหารอีโอดีในาอัฟกัน หลังเกษียนก็อยู่บ้าน แต่พอแก่ตัวก็ถูกลูกหลานทอดทิ้งแล้วพาไปไว้บ้านพักคนชรา ลุงแกเกลียดบ้านพักคนชราเข้าใส้ เลยก่อเื่ตลอดจนเ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์ระอา ฉันก็เลยยื่นข้อเสนอให้แกสอนชั้นทำะเิ แลกกับเงินเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามใจตัวเอง รู้มั้ยตาลุงนั่นตกลงทันทีเลย” เชอรี่พูดพร้อมทำไม้ทำมือตาม
“แล้วเขายอมสอนเหรอ เขาไม่คิดว่าเธอเป็พวกผู้ก่อการร้ายหรือไง”ไอร์แลนด์ถาม
“ผู้ก่อการร้ายเขามีโรงเรียนสอน ไม่จำเป็ต้องหาเรียนเองหรอกน่า ตาลุงนั่นน่ะน่าสงสาร เพราะเขาคิดว่าการที่ต้องไปอยู่บ้านพักคนชราน่ะมันเสียศักดิ์ศรี เขาเชื่อว่าตัวเองยังแข็งแกร่งพอจะอยู่คนเดียวได้โดยไม่ต้องมีคนคอยดูแล ก็นิสัยแบบพวกทหารยุคเก่าล่ะนะ”
“นี่เองสินะที่ทำให้เชอรี่เก่งเื่ะเิด้วย แล้วไอร์แลนด์หล่ะ” ไอริสพูด
“ไม่มีอะไรน่าคุยหรอกชีวิตชั้นตอนเด็กน่ะ”ไอร์แลนโบกมือโบกไม้
“เอาน่าเล่าหน่อย” เชอรี่กระเซ้า
“มันไม่น่าฟังหรอกนะ..ตอนนั้น..ฉันตามฆ่าคนที่พรากพ่อแม่บุญธรรมไปจากฉันน่ะ” เธอเล่าแค่สั้น ๆ
“เฮ้...เอ่อ ฉันขอโทษ” เชอรี่ที่ได้ยินแบบนั้นก็หน้าสลดลงไป เพราะเธอสังเกตเห็นแววตาที่หม่นหมองของไอร์แลนด์
“มันก็ไม่ขนาดนั้น ฉันไม่เสียใจที่ทำกับหมอนั่นหรอก มันสมควรได้รับสิ่งที่มันทำแล้ว ที่ฉันเสียใจคือฉันช่วยพวกท่านไม่ได้ ทั้งสองคนเป็คนดีและทุกวันนี้ฉันก็ยังคิดถึงท่านอยู่”
“แล้วไอร์แลนด์ตามหาหมอนั่นเจอได้ยังไง แบบตามหาจากคนนับร้อยนับพันได้ยังไง ได้ยินว่าไม่รู้จักชื่อหรือหน้าตาเลยไม่ใช่เหรอ” ไอริสถาม
“มันไม่ได้ยากขนาดนั้น ก็แค่ถ้าอยากจับโจรก็ต้องทำตัวเป็โจรน่ะ หมอนั่นยิงพวกเขาแล้วขโมยเงินกับแหวนของคุณแม่ไป ฉันก็เลยตามหาแหวนก่อนเป็อันดับแรก” ไอร์แลนด์ชูมือขึ้นมาให้เพื่อนดูที่นิ้วชี้ข้างซ้ายของเธอมันมีแหวนทองคำวงหนึ่งสวมอยู่
“ฉันเริ่มต้นจากการเป็เด็กเดินโพยพนันอเมริกันฟุตบอลกับเบสบอล เป็เด็กวิ่งส่งยาเสพติดฉันก็เคยทำ ใช้เวลาทั้งปีอยู่กับมัน ศึกษาวิถีโจรจากพวกมัน จากนั้นก็ไปตีสนิทพวกย่องเบาขโมยของและก็ปล้น จนฉันเริ่มรู้จักกับพวกรับซื้อของโจร และในที่สุดก็เจอร้านรับซื้อของโจรที่ซื้อแหวนของคุณแม่ไป”
“แล้วเขายอมบอกชื่อโจรคนที่เอามาขายให้เหรอ?” เชอรี่ถาม
“หลังจากฉันทุบนิ้วมันด้วยค้อนไปสามนิ้ว..ใช่มันยอมบอก” ไอร์แลนด์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
“แล้วไงต่อล่ะ” เชอรี่ถามพร้อมมองมือตัวเองไปด้วยแล้วทำหน้าสยอง
“ฉันก็ตามล่ามันไปถึงบ้าน ตอนแรกฉันกะจะฆ่ามันแก้แค้น แต่ดันมีคำพูดคำนึงของมันที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ”
“ผู้ชายคนนั้น...เขาร้องขอชีวิตเหรอ” ไอริสถาม
“เปล่า..มันบอกว่ามันยิงท่านทั้งสองเพราะแค่พวกท่านหยิบเงินให้ช้า ฉันเลยได้คิดว่าคนแบบมันให้ตายง่าย ๆ มันสบายเกินไป แม้แต่ทรมานมันจนตายก็ไม่สาสม คนแบบมันจะต้องมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย” ตอนเล่าไอร์แลนด์ถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น
“แล้ว?”
เชอรี่ถึงกับเสียววาบเพราะเธอไม่เคยเห็นเพื่อนเป็แบบนี้มาก่อน ตลอดระยะเวลา 1 ปีที่อยู่ด้วยกันถึงแม้จะพอรู้เื่ราวของทุกคนมาบ้าง แต่ก็ไม่ใช่การมาจับเข่าคุยกันแบบลงลึกถึงรายละเอียดแบบนี้
“ฉันรัดคอมันให้ขาดอากาศหายใจแล้วหยุดตอนมันใกล้จะตาย ถ้าเกิดหัวใจมันหยุดเต้นก็ปั๊มให้มันฟื้น ทำวนซ้ำ ๆ ไปเรื่อย ๆ ผลก็คือการทำแบบนั้นทำให้ระบบประสาททั้งหมดของมันล้มเหลว มันเป็อัมพาตทั้งตัวขยับร่างกายไม่ได้แม้แต่ส่วนเดียว พูดก็ไม่ได้ ทำได้แค่สองอย่างคือกะพริบตากับหายใจเท่านั้น ฉันทำให้ร่างกายของมันกลายเป็เป็คุกที่ขังตัวมันเอง แล้วฉันปล่อยให้มันมีชีวิตต่อไปเพื่อลิ้มรสความทรมานนั้นจนกว่ามันจะแก่ตาย รู้มั้ยทุกวันนี้ฉันจ่ายค่าพยาบาลให้มันแบบไม่ประสงค์ออกนามปีละเป็หมื่น เพราะฉัน้าแน่ใจว่าหมอจะดูแลให้มันมีชีวิตอยู่ให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้” ไอร์แลนด์พูดอย่างเรียบเฉย แต่สังเกตได้ว่าแม้เื่นี้จะผ่านมานานแล้ว แต่มันก็ยังกระทบกระเทือนจิตใจของเธออยู่
“เพราะต้องเผชิญชีวิตโหดร้ายแต่เด็ก เลยเป็สาเหตุที่เธอทำเป็ทุกอย่างสินะ”เชอรี่พูด
“เลิกคุยเื่เครียด ๆ กันดีกว่าเนอะ”
ไอริสยิ้มน้อย ๆ เพื่อทำลายบรรยากาศที่อึมครึมหดหู่ เพราะเมื่อเทียบกับเพื่อนทั้งสองคนแล้วเธอคือเด็กที่ชีวิตสมบูรณ์ที่สุด เธอยังมีทั้งพ่อแม่และญาติ ๆ ที่รักเธออยู่กันครบ
“หืมม.. ไอ้นี่มันอะไรน่ะ”
เชอรี่ที่ก็อยากเปลี่ยนเื่เลยชี้ไปที่ไอริส เพราะตอนนี้เธอเอาปืนกระบอกนึงที่แปลกตาออกมาวางบนโต๊ะ มันคือ SVD Dragunov ของรัสเซีย ที่หน้าตาแปลกไปเพราะไอริสเปลี่ยนเอากระโจมมือและพานท้ายที่เป็ไม้ออกไป แล้วใส่ชุดแต่งของ SAG ที่เป็อลูมินั่มเข้าไปแทน ชุดแต่งนี้มันเปลี่ยนหน้าตาของปืนทรงคลาสสิกให้ดูกลายเป็อาวุธที่ทันสมัยไปในทันที
“อ๋อคุณพ่อหามาให้น่ะเพราะคุณพ่อเห็นว่าไอริสชอบมันมาก ตอนนี้ไอริสกำลังโมดิฟายมันให้ใช้ะุ .300วินเชสเตอร์แม๊กนั่มอยู่”
“ จะเอา SVD Dragunov ของรัสเซีย ใส่ะุ .300วินเชสเตอร์แม๊กนั่มของอเมริกาเหรอ” ไอร์แลนด์ถาม
“ใช่ไอริสลองออกแบบ แล้วก็ฝากคุณลุงสั่งทำลำกล้องใหม่ให้ ปรับรังเพลิงให้รับกับะุ300ได้ นอกนัั้นก็ปรับแต่งระบบลูกเลื่อนกับแม๊กกาซีนนิดหน่อย” ไอริสบอกในขณะที่มือหยิบะุ .300ใส่แม๊กกาซีนทีละนัด
“แล้วมันจะไม่เป็ไรเหรอ แบบปืนจะไม่ติดขัดเหรอ” เชอรี่ถามในขณะที่มองไอริสทำในเื่ที่ตัวเองถนัด
“จริง ๆ แล้วะุ300กับ7.62x54ขนาดะุมันเกือบจะเท่ากันเลยนะ มิติโดยรอบแต่ละจุดก็ต่างกันระดับจุดทศนิยมเท่านั้นเอง เว้นแต่ะุ300ที่มีความยาวมากกว่าประมาณ 8 มิลลิเมตร” ไอริสเล่าสาธยายอย่างแคล่วคล่อง
“เธอ..รู้เื่แบบนี้ได้ยังไง” เชอรี่เลิกคิ้วถาม
“ก็ไอริสเป็ลูกสาวเ้าของร้านปืนแล้วก็แชมป์ยิงปืนนี่นา” ไอริสยิ้มแฉ่งออกมาทุกครั้งที่พูดถึงพ่อ
“แบบว่า...จำความได้ก็วิ่งเล่นในร้านปืนแล้วว่างั้น” เชอรี่ถาม
“ใช่..ตอน 10 ขวบไอริสไปดูคุณพ่อแข่งยิงปืนรายการ King of 2 miles ตอนนั้นคุณพ่อยิงปืนระยะ3,320 หลาถูกทั้งสามนัดมันเท่มากเลย ไอริสก็เลยอยากยิงปืนเก่งเหมือนพ่อั้แ่ตอนนั้น” ไอริสพูดพลางเสียบแม๊กกาซีนเข้าในเ้า SVD
“แต่สุดท้ายเราต้องมาบ้านแตกเพราะมีใครที่ไหนไม่รู้มาตามล่าคุณพ่อ คุณแม่ถูกส่งกลับไปซ่อนตัวที่บ้านที่อิสราเอล ส่วนคุณพ่อก็เอาไอริสมาฝากกับคุณลุงที่นี่ จากนั้นคุณพ่อก็บอกว่าจะไปสะสางเื่นี้เอง นี่ก็ปีกว่าแล้วล่ะ”
“เดี๋ยวเขาก็กลับมา” ไอร์แลนด์ยิ้มให้ไอริส
“โอเคมาลองกัน”
ไอริสรีบเปลี่ยนเื่ เธอปลดเซฟของปืนก่อนดึงลูกเลื่อนและขึ้นลำ จากนั้นเธอก็ประทับเล็งปืนไรเฟิลตรงหน้าสายตาจ้องผ่านกล้องเล็ง Nightforce กำลังขยาย 4-12เท่า เอื้อมมือแตะปุ่มปรับพาราเล็กซ์ จากนั้นก็เริ่มขยับศีรษะเป็วงกลมขึ้นลงช้าๆ มือก็คอยปรับตาม เธอทำแบบนั้นเพื่อให้ได้เส้นเล็งที่เที่ยงตรงพอดีกับสายตา ไอริสถูกพ่อสอนมาว่านักยิงปืนทุกคนต้องปรับพาราเล็กซ์ให้เหมาะกับสายตาของตัวเองอยู่เสมอ เพื่อป้องกันไม่ให้เส้นเล็งมันหลอกตา
เป้าเหล็กขนาด 12 นิ้วตั้งห่างออกไปที่จุดหนึ่งพันเมตร มองเห็นเป็ทรงกลมสีขาวเล็กๆในระยะไกล ตามทางน้ำตกตลอดระยะทุก ๆ 50เมตรก็มีเป้าเหล็กแบบเดียวกันอยู่ ไอริสตั้งมันไว้เพื่อฝึกยิงปืนในระยะต่าง ๆ ที่บ้าน กล้องเล็งตัวนี้ถูกตั้งศูนย์ไว้ที่ 800 เมตร มือซ้ายของไอริสเอื้อมไปปรับตัวชดเชยทางระยะเพื่อบวกระยะของเส้นเล็งให้ถึงหนึ่งพันเมตร โดยเธอต้องชดเชยอีก 3.2 มิล ไอริสบิดคลิกในเส้นเล็งเพิ่มขึ้นเพียง 2 คลิกเพื่อชดเชยระยะ0.2มิลนั้น และในกล้องเล็งเธอเงยปืนให้จุดบนเล้นเล็งสูงขึ้นอีก 3 มิลแทนการบิดปรับ เพราะสเกลของกล้องเล็งแบบมิล หนึ่งคลิกจะเท่ากับ0.1มิล ดังนั้นแทนที่จะบิดอีก30คลิก ใช้เงยปืนขึ้นตามสเกลเส้นเล็งจะง่ายกว่า เพียงเท่านี้ปืนกระบอกนี้ก็พร้อมสำหรับยิงเป้าที่พันเมตรแล้ว
เธอหายใจเข้าเบา ๆ แล้วหายใจออกยาว ๆ ก่อนกลั้นไว้ จากนั้นจึงเพิ่มน้ำหนักนิ้ว เหนี่ยวไกปืนขึ้นจนถึงระยะลั่น เสียงปืนที่ลั่นออกไปดังสนั่นทั่วบริเวณเพราะไม่ได้ใส่ที่เก็บเสียง และเพียงชั่วอึดใจมันก็ตามมาด้วยเสียงเคร้งกังวานซึ่งมันก็คือเสียงะุกระทบกับเป้าแผ่นเหล็กที่แขวนไว้ที่ระยะพันเมตรนี่เอง
“เพอร์เฟค” น้ำเสียงดีใจของไอริสแสดงออกมาอย่างชัดเจนเมื่อเห็นผลการยิง
“กลางเป้าพอดีเลยแฮะ” ไอร์แลนด์ที่ส่องกล้องสปอร์ตเตอร์ตามถึงกับอุทานออกมา
“ใช่....เพอร์เฟค...มีคนติดกับเราแล้ว”
เสียงจากเชอรี่ดังขึ้น เธอไม่ได้หมายถึงผลการยิงของไอริส เพราะเชอรี่พึ่งเงยหน้าขึ้นจากการอ่านข้อความแจ้งเตือนบนแล็ปท็อปของเธอต่างหาก
สิ่งนั้นทำให้ทุกคนต้องเลิกสนใจเื่ปืน ทั้งไอริสและไอร์แลนด์ลุกจากที่ตัวเองมายืนมองที่จอของเชอรี่
“ฉันดักจับไอพีที่เข้าโต๊ะกลมล่าสุดและหาที่อยู่ของหมอนั่นได้แล้วและมันอยู่ที่...”
หลังจากรัวนิ้วใส่คีย์บอร์ดอย่างชำนาญเชอรี่ก็เคาะปุ่มเอ็นเทอร์ดังสนั่น หน้าจอนั้นปรากฏแผนที่สถานที่หนึ่งขึ้นมาในทันที แต่แผนที่นั้นกลับทำให้เชอรี่หน้าซีดลงในแทบจะทันทีเช่นกัน
“ใช่แล้วเพอร์เฟค....นั่นมันบ้านเรา” ไอร์แลนด์พูดขณะมองจอ
ฉับพลันนั้นก็มีสัญญาณเตือนดังขึ้นในบ้าน ทั้งสามสาวหันไปมองทางต้นเสียง มันมาจากเครื่องส่งสัญญาณเตือนผู้บุกรุก กล้องสอดแนมแสดงภาพรถขนาดใหญ่สี่คัน เป็ SUV สามคันและรถบรรทุกขนาดเล็กหนึ่งคัน พวกมันแล่นมาตามทางบนเขาตรงมาที่บ้านหลังนี้ และน่าจะถึงบ้านของพวกเธอภายใน 15 นาทีนี้
ติดตามตอนต่อไป...
27K
