เมียวิวาห์ซาตานเถื่อน (พระเอกหื่นโหด)

ตอน สมิงน้อย

โต๊ะอาหาร

“อือ”

“เป็นอะไรเหรอเปล่าทำไมหน้าแดงอย่างงั้น”

นายสมิงวางช้อนลงบนจานข้าวมองเมียสาวที่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดปากส่วนมืออีกข้างก็ยกทาบอกเอาไว้ สีหน้าของลูกพีชคล้ายกำลังกระอักกระอวนดวงตามีม่านน้ำเอ่อคลอ

“ลูกพีชคลื่นไส้ค่ะ… อ่ะ… ขอตัวก่อนนะคะพี่สมิง… อื้อ”

พูดไม่ทันจบคำเด็กสาวก็ลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะอาหารวิ่งตรงเข้าห้องน้ำทันทีตามมาด้วยเสียงอาเจียนโฮกฮาก นายสมิงหันไปมองหน้าป้ามาลีซึ่งยืนอยู่ข้างๆโต๊ะอาหารค่ำพลางย่นคิ้วเป็นเชิงสอบถาม หลายวันมานี่เมียของเขามีอาการแปลกๆเธอมักจะเวียนศีรษะอาเจียนอยู่บ่อยครั้ง

“อาการแบบนี้ป้าว่าคงจะมีข่าวดีแน่ๆค่ะ ช่วงนี้เห็นคุณลูกพีชชอบบ่นหาแต่ผลไม้รสเปรี้ยวทาน”ป้ามาลีเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ข่าวดีอะไรป้าเมียฉันท้องไส้ปั่นป่วนอาเจียนบ่อยๆ มันจะเป็นข่าวดีได้ยังไง”

ชายหนุ่มโคลงศีรษะไปมา

“โถ่นายสมิงของป้าก็อาการแบบนี้มันเป็นอาการของคนแพ้ท้องยังไงละคะ”

“เฮ้ย แพ้ท้อง”ชายหนุ่มสตั้นไปสามวินาที ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วผุดลุกขึ้นยืนเท้าโต๊ะมองไปทางประตูห้องน้ำที่ลูกพีชเดินหายเข้าไป

“นี่ป้าจะบอกว่าเมียฉันท้องงั้นเหรอ”

ใบหน้าคมเข้มยิ้มค้างเติ่งลูกพีชท้องแสดงว่าเขากำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วสินะ ความรู้สึกเอิบอิ่มบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของชายหนุ่มจนพองโตคับอก

“ใช่แล้วค่ะป้าอายุปูนนี้แล้วมองไม่พลาดแน่นอน”

หญิงสูงวัยยืนยันความคิดของหล่อนจังหวะเดียวกันนั้นเองลูกพีชก็เดินออกมาจากห้องน้ำชายหนุ่มรีบปรี่เข้าไปประคองเธอให้นั่งลง

“เป็นยังไงบ้าง”

“ลูกพีชได้กลิ่นอาหารแล้วรู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้ค่ะขอโทษด้วยนะคะ”

“ป้าแน่ใจใช่ไหม”