ท่านหญิงเมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนั้นก็อึ้งนิดหน่อย ที่เขาใส่ใจความรู้สึกเธอมากขนาดนี้ รึว่าเธอจะปลงใจยอมให้เขารับผิดชอบอย่างที่เขาขอ ดีกว่าเจอท่านพ่อจับยัดให้ไอ้คุณชายวิชิตอะไรนั้น
“ผมพูดจริงนะท่านหญิง ผมอยากรับผิดชอบคุณกับลูก”
ท่านหญิงเงียบหันไปมองบนฟ้าที่บัดนี้มีก้อนเมฆลอยอยู่ เหมือนฝนจะเริ่มตั้งเค้าและอีกสักพักฝนคงจะตกลงมา จึงเอ่ยลาชายหนุ่มที่นั่งข้างๆและขอบคุณเขาที่เลี้ยงนมปั่นแก้วนี้
ชายหนุ่มก็ไม่ได้ห้าม เขาพยักหน้าแล้วนั่งอยู่ที่เดิม เขายังคงนั่งคิดทบทวนว่าเขาไม่ดีตรงไหนท่านหญิงถึงไม่ให้เขารับผิดชอบ ถามกี่ครั้งกี่ครั้งท่านหญิงก็เงียบจนเขาเริ่มท้อใจ แต่ก็แค่ท้อใจเมื่อนึกภาพของลูกน้อยในจอ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเ้าเสือน้องชายที่มีนิสัยเพลย์บอยมีประสบการณ์เื่หญิงเยอะ
เสือ: อือว่าไง
สิงห์: ถามไรหน่อย
เสือ: ว่า..
สิงห์: แกว่าฉันไม่ดีตรงไหนว่ะทำไมสาวถึงปฏิเสธ
เสือ: ฮ่าฮ่าๆ
สิงห์ : ไม่ตลกฉันซีเรียส
เสือ : ขอโทษๆอดไม่ได้จริงๆ ผมพูดตรงๆเลยนะ ทุกตรงในร่างกายเฮียที่สาวเห็นแล้วเมิน
สิงห์ : ถ้ามันขนาดนั้นอั๊วโสดตลอดไปก็ได้
เสือ : เฮียก็เปลี่ยนตัวเองดิ ผมยาวๆของเฮียอะตัดบ้าง เฮียไม่ใช่อู๋อี้ฝ่านนะถึงจะไว้ผมยาวแล้วจะดูดีขนาดนั้น แล้วเื่ผิวพันธ์นะเฮีย เฮียก็ดูแลมันหน่อย ผิวเฮียนี่เรียกผู้ดีไม่ได้เลย
สิงห์ : นี่หลอกด่าอั๊วรึป่าว
เสือ : ป๊าว ความจริงล้วนๆเลยเฮีย อ้อแล้วหนวดเคราอะโกนบ้าง ยาวคุมหน้าตายังกะแขกอาหรับ เฮียไม่ได้มีเชื้อสายทางนั้นนะที่ไว้หนวดแล้วจะหล่อเหมือนพี่เขย
สิงห์ : ไม่ได้เื่
เสือ:อ่าว
จบคำว่าอ่าวของเสือ สิงห์ผู้พี่ก็ตัดสายทิ้ง ปล่อยให้น้องชายที่ถุกตัดสายอย่างกระทันหันงงๆไปว่าตนไม่ได้เื่ตรงไหนก็ในสิ่งที่ตนพูดนั้น คือความจริงที่สาวเมิน ……………………..
ตกเย็นมา สิงห์ก็ชวนเพื่อนๆในแก๊งออกมาดื่มที่ร้านเจ๊กวิน ที่บัดนี้ กวีลูกชายหนึ่งเดียวของเจ๊กเป็ผู้ดูแลอยู่
“ไง มึงผีเข้าป่าวคนอย่างนายสิงห์แห่งไร่ภูสิงห์ยอมออกจากป่า มาหาแดกเหล้าในเมืองใหญ่”
“หุบปากไปเลยไอ้น๊อต กูยิ่งเครียดๆอยู่”
“พี่เอ็งเครียดเื่ไรว่ะเสือ หน้ายังกะเจอซักมายับยู้ยี้เชียว”
“เื่สาวหนะ”
“ฮะ…เฮ้ยกูตกข่าวอะไรป่าวว่ะ ไอ้น๊อตมึงได้ยินเหมือนกูมั้ย"
“เออ กูก็ได้ยินเหมือนมึงอะไอ้เนส”
“พอๆๆ กูชวนมาดื่ม กูไม่ได้ชวนพวกมึงมาเสือกเื่กู อ้าวชน”
ทุกคนในวงต่างพากันเกาหัว จะว่ามึนงงเพราะฤิทธิ์แอลกอฮอลก็ไม่หน้าใช่พึ่งกระดกไปแค่แก้วสองแก้วเองปกติกินทั้งคืนก็ไม่เมา สงสัยจะอาการหนักเพื่อนกู
(เฮ้ยๆมีคนฉุดผู้หญิง)
เสียงหนึ่งลอยข้ามโต๊ะมา ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างลุกขึ้น และมีคนหนึ่งที่เดินเข้าไปต่อยไอ้ผู้ชายที่ดึงแขนพนักงานเสริฟ์ของร้านอยู่ พลั๊ว!!เข้าอย่างจัง 1มัดหนักๆจาก กวีลูกเ้าของร้าน ที่พูดน้อยที่สุดในกลุ่ม
“มึงกล้าต่อยกูหรอ มึงรู้มั้ยกูลูกใคร กูจะบอกพ่อกูสั่งปิดให้หมดเลยคอยดู”
“สัตว์ กลับไปกินนมพ่อมึงไป”
เสือที่หมั่นใส้อดไม่ไหวแตะเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆใส่เข้าไปทางคู่กรณีที่ขู่ปิดร้านพร้อมตระโกนอย่างอารมณ์เสีย
“มึงอย่าเสือก”
“ก่อนมึงจะมีเื่กับใครมึงศึกษาก่อนนะว่าเขาเป็ใคร”
เสือแกร่งยกปืนขึ้นเล็งปืนไปทางคู่กรณีที่กร่างอ้างพ่อแม่ ทำให้สถานการณ์ตอนนี้มีเสียงผู้หญิงร้องกริ๊ดกร๊าดจนการด์เริ่มเอาไม่อยู่แต่ทุกอย่างก็เริ่มคลี่คลายเมื่อเพื่อนที่มากับมันกระซิบบอกอะไรสักอย่างทำให้มันและพวกของมันรีบออกไปจากที่นี่อย่างไว โดยทิ้งท้ายกับคำว่า ฝากไว้ก่อนเถอะมึง
“ฝากอีกละ กูละเบื่อแต่ละคนฝากไว้ไม่มาเอาคืน”
“เอ่อ กวีได้ข่าวว่าเอ็งจะไปซื้อที่แถวๆชลบุรีเปิดอีกร้านไง”
“อือ คิดๆอยู่”
สิงห์หนุ่มที่เริ่มเมานิดๆ ออกอาการสู่โลกส่วนตัว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาท่านหญิงไม่ได้ โดยการกระทำดังกล่าวเ้าตัวไม่รู้เลยว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่แค่อารมณ์มันพาไปให้โทร
หญิงฟ้า: ค่ะ
สิงห์: นอนรึยัง
หญิงฟ้า: โอ้ยเสียงดัง
สิงห์: แปปนะ
“เฮ้ย!! เบาเสียงดิจะคุยโทรศัพท์”
ทุกคนที่อยู่ในร้านต่าง งงว่าทำไมถึงให้เบาเพลงแล้วจะคุยโทรศัพท์ทำไมไม่ออกไปคุยข้างนอกที่เสียงไม่ดัง แต่ก็แค่คิดไม่มีใครทำอะไรได้ แม้กระทั้งดีเจที่เปิดเพลงอยู่ยังต้องเบาเสียงให้ เมื่อรู้ว่าใครเป็คนบอก ส่วนเพื่อนในกลุ่มต่างพากันตาค้างไม่คิดว่าจะเห็นสิงห์ในมุมนี้นอกจากสไตล์เงียบๆแต่ก็ไม่เงียบขรึมเท่ากวี แต่ทุกคนก็ไม่อะไร ทำท่าทางไม่สนใจสิงห์หนุ่ม น๊อต และบอยต่างก็กระหนุงกระหนิงสาวที่เข้ามาหา กวีก็นั่งหลับตาเสมือนไม่ได้อยู่ร้านเหล้าแต่อยู่วัด ส่วนเสือน้องชายฝาแฝดก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น ทุกคนทำเหมือนไม่สนใจ แต่หารู้ไม่อาการที่ทำคือการแสดงลึกๆแอบฟังอย่างตั้งใจว่าสิงห์หนุ่มผู้อยู่แต่ในถ้ำบนเขาโทรหาใคร
สิงห์ : อือคุยต่อเงียบแล้วคุณ
หญิงฟ้า : โทรมามีอะไร นี่กี่โมงแล้วคุณไม่ได้ดูนาฬิกาหรอ
สิงห์ : ดูแต่อยากโทร กินยายัง ดื่มนมก่อนนอนมั้ย
หญิงฟ้า: อื้ม แค่นี้นะ
สิงห์: เดี๋ยว พรุ่งนี้จะให้แม่ไปขอ
หญิงฟ้า: หะ!! เราคุยกันแล้วนิ คุณยังจะมาอะไรอีก
สิงห์: พ่อคุณจะเอาสินสอดเท่าไหร่
หญิงฟ้า: คุณพุดไม่รู้เื่รึไง เราไม่ได้รักกัน ฉันไม่เรียกร้องอะไร ฉันเข้าใจมันคือความผิดพลาด
สิงห์: อย่าพูดให้ลูกได้ยินอีกนะ สำหรับคุณมันคือความผิดพลาดแต่ผมคือความตั้งใจ ผมพร้อมจะดูแลคุณกับลูก
หญิงฟ้า: แค่นี้นะ ดึกแล้วหมอบอกให้พักผ่อนมากๆ
เธอวางสายไปแล้วโดยที่เขาไม่พูดยื้ออะไรด้วยข้ออ้างที่หมอบอกพักผ่อนมากๆ
“กูตกข่าวไรป่าวว่ะ”
บอยหันมาถามสิงห์ที่จ้องโทรศัพท์อยู่ เมื่อไม่ได้คำตอบจึงเบนสายตาไปหาเสือ ที่เป็น้องชาย เสือก็สายหัวและยักไหล่ บอกไม่รู้เรืองอะไร ทุกคนเลยกระดกเหล้าลงคอ ที่ไม่ได้รู้เื่ที่คาใจ
“เปิดเพลงดังๆดิ”
เสียงดนตีดั่งกระหึ่มขึ้นอีกครั้งที่สิงห์อนุญาติให้เปิดดัง ความคึกคะนองของคนที่เมาอยู่ในร่านต่างก็พากันมาเต้นที่หน้าเวที แต่ก็ห่างโซนวีไอพีที่พวกเขานั่งอยู่พอสมควร
“เครียด!เครียด! กูเครียด!”
“ใครก็ได้ อธิบายให้กูฟังหน่อย”
“กูเครียดเื่เมีย กูห่วงลูก จะไปขอแมร่งก็ไม่แต่งด้วยเซ็งฉิบ”
“เมีย!!ลูก!! นี่พวกกูตกข่าวไรป่าวว่ะ”
ทุกคนต่างงง ว่าไอ้คนที่มันอยู่แต่ในป่าในเขามันไปมีเมียั้แ่ตอนไหน ขนาดกวีที่ไม่สนใจใคร ยังหันมองทางสิงห์ด้วยความอยากรู้เลย มีแต่ไอ้เสือ ที่มันปิดปากเงียบอมยิ้มอย่างเดียว แมร่งค้างคาใจแสบจริงๆพวกแฝดนรก
5K
