ชายายอดพิษ พิชิตใจอ๋องมัจจุราช [นิยายแปล]

แม้จะพูดเช่นนั้น พระชายาหลิงอ๋องก็ยังต้องรีบไปเรือนชูอวิ๋น ได้ยินว่าหลัวซื่อและเสิ่นซื่อก็ไปที่นั่นแล้ว นางย่อมไม่อาจชักช้าตามหลังได้

ยามนี้เป็นเวลาย่ำค่ำ เมื่อมารดาและบุตรสาวมาถึงก็เห็นหลิงอ๋องที่เมามายถูกพยุงกลับมา

พระชายาหลิงอ๋องชินเสียแล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มก็ห้ามเขาดื่มสุราไม่ได้

หลัวซื่อรีบเข้าไปประคอง “เร็วเข้า ต้มน้ำแกงแก้เมาให้ท่านอ๋องเถิด”

เสิ่นซื่อที่ตั้งครรภ์อยู่ชี้นิ้วสั่งงานอยู่ด้านข้าง “เอาผ้าร้อนมาเช็ดหน้าให้ท่านอ๋องด้วย”

ในเรือนชูอวิ๋นมีเพียงบ่าวไพร่สามคนที่ต้องดูแลฉู่จี้เฟิง จึงแทบไม่มีเวลามาจัดการเรื่องอื่น

จี้หมัวมัวกล่าวเย็นชา “ต้องชงชา ต้องต้มน้ำแกงแก้เมา แล้วยังจะเอาผ้าร้อนอีก เช่นนั้นบ่าวคงไม่ต้องดูแลนายของตัวเองแล้วกระมัง”

หลัวซื่อกับเสิ่นซื่อสบตากันโดยไม่กล้าพูดอะไร

พระชายาหลิงอ๋องหัวเราะเบาๆ “จี้หมัวมัว หากคนไม่พอ ก็บอกกันดีๆ ข้าจะส่งสาวใช้มาช่วย จะได้ไม่วุ่นวายจนเกินไป”

จี้หมัวมัวกล่าว “ขอบพระคุณในน้ำใจของพระชายา ทว่าเพียงแค่ทั้งสองท่านนี้ลดความต้องการลงสักหน่อย พวกเราก็จัดการได้ทันอยู่แล้ว ท่านอ๋องเมาสุรา รีบพยุงกลับไปพักเถิด แล้วเสิ่นซื่อ ท่านกำลังตั้งครรภ์ ควรเลี่ยงเรื่องเลือดตกยางออก อยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์”

มีเพียงจี้หมัวมัวเท่านั้นที่กล้าพูดตรงๆ ขับไล่คนออกไป

พระชายาหลิงอ๋องกวาดตามองแล้วกล่าว “ไม่ต้องรีบ พวกข้าเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของจี้เฟิง ไม่รู้ว่าเขาปลอดภัยดีหรือไม่ ได้ยินว่าอิ่นเย่ว์เป็นคนรักษาแผลให้เขา เช่นนั้นให้จี้หมัวมัวเรียกนางออกมารายงานเถิด”

จี้หมัวมัวรู้สึกขุ่นเคืองในใจ

พระชายาของนางเพิ่งทำงานเสร็จหมาดๆ กว่าจะได้มีเวลาพักผ่อน ก็ไม่มีเวลาจะมาจัดการเรื่องพวกนี้

“ซื่อจื่อยังไม่พ้นขีดอันตราย พระชายาซื่อจื่อย่อมไม่อาจออกไปได้ หากท่านอ๋องและพระชายาต้องการรู้เรื่องอาการของซื่อจื่อ เช่นนั้นก็รออยู่ที่นี่เถิด”

เมื่อเห็นว่าไล่ไปไม่ได้ จี้หมัวมัวจึงปล่อยให้พวกเขารอไปเช่นนั้น

ฉู่จิ้งเสียนโกรธจนตวาดขึ้น “ซู...พี่สะใภ้ออกมารายงานเถิด! มิใช่ว่ายังมีบ่าวคนอื่นคอยดูแลอยู่หรือ ข้าว่าพี่สะใภ้ช่างไม่เห็นหัวผู้ใหญ่ หาเรื่องบ่ายเบี่ยง!”

จี้หมัวมัวกำลังจะตอบ แต่บ่าวคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา “ท่านอ๋อง พระชายา...มี...มีคนจากวังมาเจ้าค่ะ!”

หลิงอ๋องที่ยังคงมึนเมาได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งจนสร่าง รีบลุกขึ้นทันที

“เร็วเข้า! รีบพยุงข้าออกไป!”

พระชายาหลิงอ๋องประคองหลิงอ๋องออกไปพร้อมกัน พวกเขาเพิ่งก้าวออกไปก็เห็นอันกงกงกับจ้าวชางเต๋อเดินตรงเข้ามาในเรือนหลัก โดยไม่แม้แต่จะสนใจหลิงอ๋องผู้เป็นเจ้าของจวน

ทันใดนั้น สีหน้าหลิงอ๋องก็ซีดเผือดทันที

จี้หมัวมัวรีบก้าวเข้าไปในเรือนหลักอย่างรวดเร็ว

“ท่านอ๋อง พวกเราก็เข้าไปดูกันเถิด” พระชายาหลิงอ๋องต้องการรู้ว่าคนจากวังมาทำอะไร

หลิงอ๋องพยักหน้า ลืมแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตนเอง

แม้เรือนหลักจะแบ่งเป็นโถงหน้าและห้องด้านหลัง มีพื้นที่กว้างขวาง แต่เมื่อมีคนกรูกันเข้ามามากมาย ก็ทำให้ดูอึดอัดทันที

ซูอิ่นเย่ว์เอนกายพิงอยู่บนเตียงหลัวฮั่น ยังคงอยู่ในอาการสะลึมสะลือ เมื่อมองผ่านม่านบางออกไปเห็นกลุ่มคนที่ยืนเบียดกันอยู่ด้านนอก นางยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

“คารวะพระชายาซื่อจื่อ” อันกงกงเห็นเงาร่างหลังม่าน ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพ “ฝ่าบาททรงทราบเรื่องที่ซื่อจื่อถูกลอบโจมตี จึงพระราชทานยารักษาบาดแผลชั้นดี พร้อมโสม เห็ดหลินจือ และของบำรุงอื่นๆ อีกทั้งยังให้หมอหลวงมาตรวจดูอาการของซื่อจื่อด้วย”

ซูอิ่นเย่ว์หยุดคิดครู่หนึ่ง จึงรู้ว่าผู้มาเป็นใคร

นางส่งสัญญาณทางสายตาให้เซียงเถายกม่านขึ้น

ซูอิ่นเย่ว์ออกมาขอบคุณ และให้จี้หมัวมัวรับของพระราชทานไว้

“ข้าได้ทำแผลให้ซื่อจื่อเรียบร้อยแล้ว ไม่จำเป็นต้องตรวจซ้ำ เกรงว่าจะรบกวนการพักผ่อนของเขา”

อันกงกงกล่าวต่อ “เช่นนั้นให้หมอหลวงตรวจชีพจรสักหน่อยก็พอ เพื่อกลับไปรายงานฝ่าบาท”

ฝ่าบาทเพียงต้องการทราบอาการของฉู่จี้เฟิง ว่าตายแล้วหรือยัง ซูอิ่นเย่ว์จึงมิได้ปฏิเสธ

หมอหลวงเข้าไปยังห้องด้านในเพื่อตรวจชีพจร

ซูอิ่นเย่ว์ได้กลิ่นสุรา หันไปมองก็พบว่าหลิงอ๋องและคนพวกนั้นยังอยู่ที่นี่

นางขมวดคิ้วกล่าว “ตัวท่านพ่อเต็มไปด้วยกลิ่นสุรา ไยไม่กลับไปพักผ่อนให้สร่างเมาเสียก่อน ยามนี้ซื่อจื่อบาดเจ็บสาหัส ไม่ควรให้กลิ่นสุรารบกวน”

ฉู่จี้เฟิงเป็นคนรักความสะอาด เรือนของเขามักจุดกำยานเสมอ แต่เวลานี้กลิ่นสุราจากตัวหลิงอ๋องอบอวลไปทั่วห้อง หากฉู่จี้เฟิงตื่นขึ้นมาต้องไม่พอใจแน่ คำพูดของซูอิ่นเย่ว์แม้จะดูรุนแรง แต่แท้จริงแล้วเป็นการช่วยหลิงอ๋อง

ทว่าหลิงอ๋องมิได้คิดเช่นนั้น เขากลับรู้สึกว่า ลูกสะใภ้ผู้นี้ทำให้เขาเสียหน้าในที่สาธารณะ!

“มีม่านกั้นอยู่มิใช่หรือ เจ้าจะพูดมากไปไย!” หลิงอ๋องแค่นเสียงเย็นชา

จ้าวชางเต๋อไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในของจวนหลิงอ๋อง เขาสนใจเพียงบัญชีรายชื่อสายลับ

เขาจึงขัดขึ้นว่า “หมอหลวง เมื่อใดซื่อจื่อจะฟื้นหรือ”

หมอหลวงตรวจชีพจรแล้ว ตอบว่า “ชีพจรของซื่อจื่อราวกับตะเกียงที่น้ำมันใกล้หมด ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลภายนอก เกรงว่าสถานการณ์จะไม่ดีนัก...”

อาจจะสิ้นใจลงได้ทุกเมื่อ

ช่างแปลกนัก แต่ก่อนเขาตรวจชีพจรของฉู่จี้เฟิง เคยทำนายว่าชายหนุ่มไม่อาจมีชีวิตรอดเกินสามเดือน ใครจะคิดว่าหลังจากซูอิ่นเย่ว์แต่งเข้ามา ทุกอย่างจะกลับพลิกผัน

จ้าวชางเต๋อมองไปทางฉางอู๋อิ่ง “ฝ่าบาทต้องการดูบัญชีรายชื่อ ขอให้ท่านองครักษ์นำออกมา เพื่อให้ข้าเข้าเฝ้ากราบทูล”

ฉางอู๋อิ่งผลักภาระออกไป “ซื่อจื่อมิได้มอบบัญชีรายชื่อให้ข้าหรอก”

เขารู้ว่ามันอยู่ที่ไหน แต่ต้องการดูว่าซูอิ่นเย่ว์จะเลือกอย่างไร

ดวงตาของจ้าวชางเต๋อลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “ของสิ่งนี้สำคัญยิ่ง ไม่รู้ว่าซื่อจื่อจะฟื้นเมื่อใด เช่นนั้นเราคงต้องตรวจค้นแล้ว”

ยังไม่ทันออกคำสั่ง สีหน้าของซูอิ่นเย่ว์ก็เปลี่ยนไปทันที “ที่นี่เป็นที่พักของซื่อจื่อ พวกท่านมีสิทธิ์อะไรมาค้นหรือ หากอาการของซื่อจื่อทรุดหนักลง ท่านจะรับผิดชอบด้วยชีวิตหรือไม่!”

นางเปี่ยมไปด้วยอำนาจ หาได้เกรงกลัวจ้าวชางเต๋อแม้แต่น้อย

จ้าวชางเต๋อร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน เมื่อโกรธแล้วดูน่าหวาดกลัวนัก “นี่คือพระบัญชา พระชายาซื่อจื่อจะขัดขวางรึ!”

ซูอิ่นเย่ว์ยืนขวางประตู ไม่ยอมให้พวกเขาผ่านไป “ข้าไม่ได้ขัดพระบัญชา เพียงแค่ขอให้ท่านแม่ทัพรออีกสักหน่อย หากซื่อจื่อตื่นขึ้นมา ก็คงรู้ว่าบัญชีรายชื่ออยู่ที่ใด”

อันกงกงเองก็ร้อนใจ กล่าวเกลี้ยกล่อม “ซื่อจื่อยังไม่รู้ว่าจะฟื้นเมื่อใด พระชายาซื่อจื่อ ข้าจะให้คนลงมือเบาๆ ไม่รบกวนซื่อจื่อแน่นอน”

“ไม่ได้ ซื่อจื่อไม่ชอบให้ใครแตะต้องของของเขา หากเขาตื่นขึ้นมา ข้าจะอธิบายอย่างไรเล่า” ซูอิ่นเย่ว์ไม่ยอมอ่อนข้อ

จ้าวชางเต๋อแค่นเสียงเย็นชา กล่าวอย่างจงใจว่า “แม้แต่หลิงอ๋องยังมิได้ออกปาก แต่พระชายาซื่อจื่อกลับล้ำเส้นมาขัดขวาง เช่นนี้แล้วผู้ใดเป็นเจ้าของจวนหลิงอ๋องกันแน่”

คำพูดนี้ทำให้หลิงอ๋องโกรธจัด

“บังอาจ! ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เจ้าคิดว่าตนเองสามารถออกคำสั่งในจวนของข้าได้!” หลิงอ๋องตวาดลั่น ก้าวเร็วๆ เข้าไปหมายจะตบซูอิ่นเย่ว์

เขาโกรธอยู่แล้ว แถมยังเมาสุรา แรงจึงมากเป็นพิเศษ

ซูอิ่นเย่ว์ที่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดวัน แถมยังถูกทำให้ตกใจหลายครั้ง จึงไม่มีแรงแม้แต่จะหลบ

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวาง เป็นฉางอู๋อิ่งที่คว้าข้อมือของหลิงอ๋องไว้ 

“ท่านอ๋อง ท่านทำเกินไปแล้วนะ”

ใบหน้าของหลิงอ๋องแข็งทื่อ

เหล่าสตรีในจวนล้วนรู้สึกดูแคลน บุตรกดขี่บิดาก็แล้วไปเถิด แต่กระทั่งองครักษ์ของบุตรชาย ยังไม่เห็นหลิงอ๋องอยู่ในสายตา ช่างน่าอดสูจริงๆ

อันกงกงซึ่งเป็นคนเจนจัดรู้ดีว่า เมื่อมีฉางอู๋อิ่งอยู่ที่นี่ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะค้นเรือน

อีกทั้งฉู่จี้เฟิงยังมีผ้าพันแผลพันร่างกาย เสื้อผ้าก็ไม่รู้หายไปไหนแล้ว บัญชีรายชื่อย่อมไม่อาจติดอยู่กับตัวของเขาได้ หนทางเดียวก็คือ ซูอิ่นเย่ว์ต้องพบบัญชีนั่นแล้ว แต่เลือกที่จะไม่ส่งมอบออกมา