ตอนที่ 11 ไม่ต้องกลัว ผมเอง (2)
เมื่อคิดถึงในจุดนี้ เผยเย่ว์ชิงหน้าซีดดึงเครื่องประดับบนหัวออกมากำไว้ในมือแน่น พยายามเคลื่อนตัวขยับเข้าใกล้ประตู รอให้คนข้างนอกเข้ามาแล้วค่อยโจมตี
‘แกร๊ก’ ล็อกถูกปลดออกแล้ว! เผยเย่ว์ชิงหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจจุกขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ หากหมากตานี้เธอแพ้ อวี๋ิฉือทำสำเร็จ หลังจากนี้ไปทุกอย่างคงจบสิ้น!
แต่ขณะที่เธอกำลังหวาดวิตกรออยู่หลายวินาที คนข้างนอกก็ไม่ได้ผลักประตูเข้ามา ฝีเท้าเดินห่างออกไปไกล แต่เธอยังไม่วางใจ เหงื่อออกหน้าผาก จังหวะที่เธอหายใจอยู่นั้นประตูก็ถูกเปิดออก เสียงดัง ‘กึก’!
รองเท้าหนังสีดำข้างหนึ่งก้าวเข้ามา เงาใครบางคนทาบทับ เผยเย่ว์ชิงตาแดง ชูเครื่องประดับศีรษะลายดอกไม้ด้านแหลมคมจ้วงแทงใส่เขาอย่างแรง!
แต่ชายผู้นั้นยกมือรับแรงโจมตีของเธอได้อย่างง่ายดาย มือข้างหนึ่งปิดปากเธอ ดันเธอชิดกำแพง จากนั้นปิดประตู การกระทำเด็ดขาดและรวดเร็ว
“ไม่ต้องกลัว ผมเอง” กลิ่นอายเย็นเยือกของชายหนุ่มโอบเธอไว้ ดวงตาดำขลับเป็ประกายสงบนิ่งอยู่ในห้องที่ไร้แสงไฟ เสียงถูกปรับให้อ่อนโยนน่าฟัง ทำให้ความหวาดกลัวลนลานทั้งหมดที่เธอมีสลายไป
ดวงตาของเผยเย่ว์ชิงกระตุก หลังจากตกตะลึงแล้วก็กลับสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว ถอนหายใจโล่งอก ร่างกายสิ้นเรี่ยวแรง หากไม่ใช่ว่ามีเขาพยุงอยู่ เธอคงไถลลื่นไปกองบนพื้นแล้ว
“โดนวางยาเหรอ” ฝ่ามือเขาััได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเธอ มันร้อนจนน่าใ ฟู่เหิงอี้ที่เ็ามาโดยตลอดพลันเปลี่ยนท่าทีเป็สุขุมจริงจัง
เผยเย่ว์ชิงพยักหน้าอย่างไม่มีแรง รู้สึกเพียงว่าตัวชายหนุ่มนั้นเย็นสบาย ทำให้เธออยากเข้าใกล้...
“ด้านนอกแต่ละหัวมุมมีคนเฝ้าอยู่ห้าคน ทั้งหมดล้วนเป็คนรับใช้ตระกูลของคุณ อวี๋ิฉือกำลังมา ตอนนี้คงออกทางประตูห้องไม่ได้” ฟู่เหิงอี้ปล่อยมือที่ปิดปากเธอ อธิบายสถานการณ์ด้านนอกง่ายๆ ให้เธอฟัง
เผยเย่ว์ชิงหายใจไม่ทั่วท้อง พยักหน้าหงึกหงักมองหน้าเขา กระบอกตารื้น ตาเริ่มปรือ ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ ผิวแดงไปทั้งตัวตัดกับเดรสสีฟ้าน้ำทะเล ดูมีเสน่ห์เย้ายวนโดยไม่รู้ตัว
“ฉันไม่มีแรง...” เผยเย่ว์ชิงตัวอ่อน สุดท้ายทนไม่ไหวพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา สองมือสั่นเทิ้มกำเสื้อเขาไว้ ทั้งที่เพิ่งเจอกันเป็ครั้งที่สอง แต่ชายหนุ่มกลับให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่าทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอ
หญิงสาวเนื้อตัวนุ่มนิ่มฟุบอยู่ในอ้อมอก ฟู่เหิงอี้ก้มหน้าเห็นาแบนหน้าผากของเธอที่ยังมีเืไหลซึม แววตาเ็าขึ้นมาทันที
เขาไม่เห็นเธอในงาน จึงได้มองหาเธอมาถึงห้องรับแขก ไม่คิดเลยว่าจะเห็นภาพป้าอู๋ประคองเธอเดินขึ้นชั้นบน โชคดีที่เขาตามขึ้นมา ไม่อย่างนั้นไม่กล้าคิดถึงผลที่ตามมาเลย
สถานการณ์ของเผยเย่ว์ชิงในตอนนี้ไม่ดีเท่าไร ในตระกูลมีแต่คนใจคอโเี้มุ่งร้ายมากมายขนาดนี้ ไม่แปลกเลยที่เธอจะยอมปิดบังตัวตนไปหาคนที่ชาติกำเนิดไม่ชัดเจนจากถนนใต้ดินมาอยู่ข้างกาย แต่ไม่ยอมเชื่อใจใครที่อยู่รอบตัว
“หลับตาเถอะ ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการเอง” ฟู่เหิงอี้ปลอบประโลมเสียงเบา มองดูเธอขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ ในใจเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด ช้อนตัวเธอขึ้นมาไว้บนเตียงอย่างคล่องแคล่ว
เผยเย่ว์ชิงถูกฤทธิ์ยาเล่นงานจนดวงตาพร่าเบลอไม่สบายตัว สบสายตากับเขา คนทั้งสองอยู่ห่างกันไม่มากนัก ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มห่างออกไปเพียงคืบเดียว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน โพรงจมูกสูดกลิ่นอายของเขาแล้วยิ่งพาให้ใจเต้น
เผยเย่ว์ชิงมองหน้าเขา คิดไม่ถึงว่าในสมองจะผุดภาพที่พวกเขาจูบกันตอนเจอกันครั้งแรก กระตุ้นให้ริมฝีปากเธอแห้งผาก ถึงขนาดว่าอยากจะโผเข้าไปจูบเสียเดี๋ยวนี้
เผยเย่ว์ชิงใแทบสะดุ้งกับความคิดของตัวเอง ใบหน้ายิ่งขึ้นสีแดงเรื่อ กลัวว่าหากเป็อย่างนี้ต่อไปจะยิ่งแย่ ดวงตาทั้งคู่รีบปิดลงอย่างรวดเร็ว
ฟู่เหิงอี้ทนไม่ไหวยื่นมือไปลูบเส้นผมที่สยายอยู่บนหมอนอย่างอ่อนโยน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าด้านนอก เขาเก็บความอ่อนโยนทั้งหมด พาร่างสูงใหญ่เข้าไปซ่อนหลังประตูอย่างรวดเร็ว...
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
123
![เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777285968_67048129.webp)
