11.เข้าป่ากับพี่ใหญ่
เมื่อได้ลิ้มลองเฉาก๊วยแล้วทุกคนก็พูดเป็เสียงเดียวกันว่าอร่อยเข้ากันได้ดีกับเครื่องดื่มยิ่งนักและยังแปลกอีกด้วย แต่หากจะทำขายคิดว่าทำเป็เฉาก๊วยน้ำเต้าหู้จะดีกว่าเพราะไม่ต้องใช้น้ำแข็ง และน้ำเต้าหู้ก็ทำได้ง่ายวัตถุดิบก็ไม่เยอะตอนนี้นางอยากได้ ซาวเซียนฉ่าว หรือหญ้าเฉาก๊วยมาตากแห้งเพิ่มอีกมันสามารถเอามาตากแห้งเก็บไว้ได้นานมากหาก้าใช้งานก็เพียงนำไปล้างให้สะอาดแล้วมาต้มได้เลยเพราะคงยังไม่สามารถไปขายได้ทันที
ท่านพ่อบอกว่าให้รอท่านพ่อดีขึ้นอีกหน่อยก่อนซึ่งก็น่าจะอีกไม่เกิน 3 เดือนขาท่านพ่อน่าจะหายดีและสามารถเดินได้ตอนที่ยังอยู่ค่ายพักแรมนั้นท่านหมอที่มาตรวจบอกว่าท่านพ่อร่างกายแข็งแรงฟื้นตัวได้เร็วแผลจึงหายเร็วไปด้วยนั้นเพราะิเย่วหคอยเอาอาหารที่ดีมีประโยชน์ครบห้าหมู่มาให้คนในครอบครัวด้วยส่วนการอาการปวดแผลหรืออักเสบติดเชื้อก็ไม่ต้องห่วงเพราะนางดูแลท่านพ่อรักษาความสะอาดแผลอย่างดีอีกทั้งยังมียาแก้ปวดแก้อักเสบให้ท่านพ่อกินด้วย
วันนี้ิเย่วจะขึ้นเขาไปเก็บต้นซาวเซียนฉ่าว นางจึงกล่าวขึ้นกับทุกคนยามที่กินข้าวเย็นด้วยกัน
“ทุกคนเ้าคะข้าคิดว่าอยากจะได้ซาวเซียนฉ่าวอีกเ้าค่ะอยากได้เยอะๆ เลย”
“เช่นนั้นพี่จะขึ้นเขาไปเก็บให้เ้าเองเพราะพี่เคยเห็นมันมาก่อน”
“ให้ข้าไปด้วยนะเ้าค่ะพี่ใหญ่”
“ิเย่วขึ้นเขาอันตรายนักเดี๋ยวแม่ไปกับพี่ใหญ่เ้าเอง”
“ให้ลูกไปกับพี่ใหญ่เองเ้าค่ะ ท่านแม่อยู่บ้านกับชุนชุนดูแลท่านพ่อและขึ้นแปลงผักให้ข้าได้หรือไม่เ้าค่ะ” ิเย่วนางอยากขึ้นเข้าเองนอกจากซาวเซียนฉ่าว แล้วนางก็อยากไปสำรวจพื้นที่ป่าดูด้วยว่าเป็อย่างไรเพราะั้แ่ทะลุมิติมานางยังไม่ได้ออกไปไหนเลยนอกจากเดินวนเวียนแต่ภายในหมู่บ้านเท่านั้นเอง
“ซาวเซียนฉ่าวขึ้นอยู่เพียงป่าชั้นนอกละชั้นกลางเท่านั้นขอรับท่านแม่ไม่ต้องห่วงข้าจะดูแลน้องสาวเองขอรับ"
เช่นนั้นก็ตามใจพวกเ้า แต่พวกเ้าห้ามเข้าป่าลึกนะ
“ไม่ต้องห่วงขอรับท่านแม่ต้นซาวเซียนฉ่าวอยู่เพียงชายป่ารอบนอกและป่าชั้นกลางมีมากมายนักขอรับ”
“เช่นนั้นพรุ่งนี้แต่เช้าแม่จะเตรียมของกินให้พวกเ้าแล้วกันนะส่วนแม่กับชุนชุนจะเตรียมดินหลังบ้านก่อน”
“พ่อก็จะช่วยทำด้วย”แม้จะยังาเ็แต่ก็อยากจะช่วยลูกเมียหยิบจับทำงานบ้างไม่อยากจะนั่งนอนเฉยๆ
“ท่านพี่จะทำได้อย่างไรเ้าค่ะท่านยังเจ็บอยู่”
“มีรถเข็นล้อเลื่อนของเย่วเย่วอยู่พี่ก็สามารถไปไหนมาไหนได้แล้วพี่จะปล่อยเ้ากับลูกทำงานได้อย่างไรให้พี่ได้ช่วยบ้างเถิดแม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี”
“ตอนนี้ท่านพ่อก็ดีขึ้นบ้างแล้ว แต่อยากหักโหมนะเ้าค่ะจะได้หายเร็วๆเดียวเย่วเย่วจะเตรียมของที่ช่วยทุ่นแรงท่านพ่อให้เองเ้าค่ะ” ิเย่วกล่าวอย่างเข้าใจความคิดท่านพ่อดีจึงไม่อยากขัดขอเพียงไม่หักโหมเกินไปก็พอ
“ได้ ได้ พ่อรู้แล้ว”
เช้าวันต่อมา….
ยามเหมา (05.00-06.59)ิเฟิงกับิเย่วตื่นมาเตรียมตัวเข้าป่าส่วนท่านพ่อท่านแม่และน้องเล็กก็เตรียมขึ้นแปลงผักหลังบ้านโดยิเย่วเอาหมวกสานใบใหญ่ๆออกมาให้สวมกันแดด และอุปกรณ์การทำสวนออกมาให้ ในส่วนท่านพ่อต้องนั่งบนรถเข็นนางจึงเอาคราดหญ้าออกมาให้และบอกวิธีใช้งานว่าเอาไว้คราดรากเศษต้นไม้ต้นหญ้าที่ตัดหรือถอดแล้วมากองรวมกันซึ่งคราดมีด้ามยาวไม่หนักมาก ท่านพ่อสามารถยกได้ด้วยมือเดียว นั้นทำให้ท่านพ่อใช่ได้สะดวกและดีใจนักที่สามารถช่วยงานครอบครัวได้
เมื่อเรียบร้อยแล้วิเฟิงกับิเย่วก็พากันเดินขึ้นเขาไปทันทีเขาลูกนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านมักจะขึ้นมาหาของป่ากันและล่าสัตว์เป็ประจำดังนั้นตลอดที่เดินไปจึงพบเจอชาวบ้านทั้งชายหญิงเดินเข้าป่ากันหลายคน
“อ้าวอาเฟิงอาเย่ว พวกเ้าก็จะเข้าป่ารึ”เป็ท่านป้าหูอี้ภรรยาของท่านลุงผู้ใหญ่บ้านนั้นเองที่ทักพวกนางขึ้น
“ใช้ขอรับข้ากับน้องรองจะเข้าไปหาผักป่าน่ะขอรับ”เพราะยังไม่้าให้ใครรู้จึงต้องบอกว่าไปหาผักป่า
“ป้าก็เช่นกันตอนนี้ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็เข้าป่ากันหมด ยังอีกสักระยะจึงจะสามารถลืมตาอ้าปากกันได้นี้ก็มีชาวบ้านหลายคนออกไปหางานในเมืองกันแล้ว พวกเ้าก็เดินกันดีๆเล่าเดี๋ยวป้าจะไปด้านโน้นก่อนจะไปลองหาเห็ดเสียหน่อยพวกจะไปด้วยกันหรือไม่เล่า”
“ไม่เป็ไรขอรับท่านป้าหูพวกข้าว่าจะหาผักป่ากันด้านโน้นก่อนขอรับ”
“ได้ๆ” เมื่อแยกกับป้าหูแล้วิเฟิงก็จูงเมื่อน้องสาวตัวน้อยเดินต่อทันที
“เหนื่อยหรือไม่เย่วเย่ว”
“ไม่เอาเ้าค่ะ ข้ายังเดินเองไหว”
“ได้แต่ถ้าเ้าเหนื่อยต้องบอกพี่นะ พี่จะแบกเข้าขึ้นหลังเอง”
“ได้เ้าค่ะ” ิเย่วตอบทั้งเงยหน้าไปยิ้มสดใสให้พี่ชายตัวน้อยที่แสนใจดีของนางทันทีเมื่อเดินมาได้นานก็พบเจอกับซาวเซียนฉ่าว ขึ้นอยู่เป็ดงเต็มไปหมดเลย
“โห!! เยอะมากจริงๆ เ้าค่ะ”
“รีบเก็บเถิดน้องรอง”
“ได้เ้าค่ะ ได้เ้าค่ะซาวเซียนฉ่าวจ๋าเย่วเย่วมาแล้ว” ิเย่วไม่คิดว่าจะเยอะถึงเพียงนี้นางจะเอาไปปลูกด้วยจะได้ไม่ต้องขึ้นเขาอยู่บ่อยๆเก็บจนได้มาเต็มตะกร้าสองใบสะพายหลังแล้วในมือพี่ใหญ่ยังมีตะกร้าอีกในสำหรับถืออีกด้วย
“เราแวะเก็บเห็ดกันเถิดน้องรองพี่อยากกิน”
“ได้เ้าค่ะพี่ใหญ่” ที่จริงแล้วในมิตินางก็มีเห็ดอยู่นะแต่ว่า…แต่ว่าเก็บสดๆจากดินมันให้อารมณ์สดใหม่จากพื้นดินผืนป่าและสนุกมากกว่านี้น่านางจึงไม่ได้ขัดพี่ใหญ่เพราะนางก็อยากไปเก็บเห็ดสดๆ เหมือนกัน
ขาสั้นๆจึงเดินตามแรงจูงของพี่ชายไปเก็บเห็นอีกด้านของป่าเมื่อเดินมาทางที่ท่านป้าหูอี้แยกไปตอนแรก ก็เจอดงเห็ดสนขึ้นเต็มพื้นไปหมดแต่ทำไมไม่มีคนเก็บล่ะ
“พี่ใหญ่เ้าคะ พี่ใหญ่”ิเย่วส่งเสียงเรียกพี่ชายทันทีเมื่อเขากำลังพานางเดินผ่านดงเห็ดสนไปเลย ไม่แวะเก็บเห็ดรึ
“ว่าอย่างไรน้องรอง”
“นั้นเห็ดสนเ้าค่ะไม่เก็บหรือเ้าค่ะ เหตุใดไม่มีคนเก็บกัน”
“หืมเห็นนั้นไม่มีคนกินหรอกเพราะคิดกันว่ากินไม่ได้น่ะสิน้องรองพูดเช่นนี้แสดงว่ามันกินได้ใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วเ้าค่ะนี้คือเห็ดสน ความจริงในช่องมิติก็มีแต่ข้าอยากเก็บสดๆ น่ะเ้าค่ะ อร่อยน๊า”
“เช่นนั้นเราก็เก็บกันเถิด เอาไปเยอะๆ เลยนะ” คิ คิ พี่ใหญ่น่าจะชอบกินเห็ดมากๆ
“เ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะทำต้มยำไก่ใส่เห็ดให้กินเอง”ิเย่วก้มหน้าก้มตาเก็บไปเรื่อยๆ จนมาเจอขอนไม้ผุมีเห็ดหน้าตาคุ้นตาขึ้นเต็มเลย ฮิฮิ ฮิ โชคดีจริงๆ โชคดีมากๆ เลยนี้มันเห็ดหอมล่ะ
“พี่ใหญ่เ้าค่าาา พี่หย่ายยย” ิเฟิงรีบวิ่งเข้ามาหาน้องสาวทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกหา
“อันใด มีอันใดรึเย่วเย่ว” ิเฟิงถามเสียงตื่นเต้นว่าน้องสาวเจออะไร
“ข้าเจอเห็ดหอมเ้าค่ะ”
“เห็ดที่เกาะขอนไม้นี้รึเห็ดหอม” ิเฟิงเอ่ยถามมองมันด้วยสายตาตื่นเต้น
“ใช่เ้าค่ะพี่ใหญ่รู้จักหรือเ้าคะ”
“เคยได้ยินท่านพ่อพูดให้ฟังว่าเห็ดนี้ราคาแพงเอาไปขายที่เหลาอาหารได้ราคาดีด้วยแต่พี่ไม่เคยเห็นหน้าตาของมันเลยนี่มันเยอะมากเลยนะ
ขายได้ราคาแพงด้วยหรือเ้าค่ะเช่นนั้นพวกเราโชคดีมากๆ เลย เก็บมันไปด้วยเถิดเ้าค่ะข้าจะเอาไปตุ้นไก่ใส่เห็ดหอมให้พวกท่านและจะได้บำรุงท่านพ่อด้วยเก็บไปขายด้วยดีมั้ยเ้าคะ”
“อืม ดีเดียวพี่จะเอาไปขายในเมืองเอง”สองพี่น้องช่วยกันเก็บเห็ดใส่ตะกร้าอย่างขะมักเขม้นเมื่อได้จนเต็มตะกร้าแล้วก็พากันลงเขาเดินกลับบ้านทันที……
974
