ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 67 ถึงไม่พอใจก็ต้องอดทน

        จากเรื่องราวต่างๆที่หานชีเยวี่ยทำออกมาในช่วงนี้ ย่าเฒ่าหานรู้สึกว่าหลานสาวคนนี้คงมีของดีติดไม้ติดมือมาอีกเป็นแน่เธอไม่รู้ว่าวันนี้จะเป็นข้าวสารหรือว่าแป้ง หรือเนื้อสัตว์กับไข่

        ยามนี้ย่าเฒ่าหานชินกับการที่หานชีเยวี่ยนำของกินของใช้ต่างๆกลับมาบ้านแล้ว

        คนเราก็เป็นเช่นนี้นี่แหละครั้งแรกครั้งที่สองอาจจะยังมีความเคลือบแคลงสงสัยในใจทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าก็จะรู้สึกเคยชินไปเอง

        อีกอย่างของที่หานชีเยวี่ยนำกลับมาทุกครั้งก็มีที่มาที่ไปบวกรวมกับที่ย่าเฒ่าหานเชื่อมั่นในตัวหลานสาวเป็นอย่างยิ่งเธอเชื่อว่าหลานจะไม่ทำอะไรที่ผิดกฎหมายบ้านเมือง

        หลังจากที่ย่าเฒ่าหานเข้ามาในห้องแล้วก็เห็นหานชีเยวี่ยหยิบห่อผ้าออกมาจากตะกร้าสะพายหลังมีผ้าปิดเอาไว้

        “ชีเยวี่ย นี่คืออะไรหรือ? ห่อมาใหญ่ขนาดนี้” ย่าเฒ่าหานเห็นว่าไม่ใช่ข้าวสารแป้งหรือเนื้อสัตว์จึงเอ่ยถามออกมา

        “คุณยาย นี่เป็นของดีเลยล่ะค่ะ”หานชีเยวี่ยไม่คิดจะอุบอิบปกปิดต่อ เธอเปิดห่อผ้าต่อหน้าย่าเฒ่าหานทันที

        ย่าเฒ่าหานจึงได้เห็นกองผ้าขนาดใหญ่

        หลานสาวที่แสนดีเด็กคนนี้ไปปล้นร้านขายผ้าในสหกรณ์มาหรืออย่างไร? ไม่งั้นจะหาผ้าหลากหลายมากมายแบบนี้มาได้ยังไงกัน?

        ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ยายแก่เช่นเธอยังไม่เคยเห็นใครซื้อผ้ามากมายขนาดนี้ในคราวเดียวกลับบ้านเลยถ้าคนอื่นในชุมชนรู้เข้า ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกบ้าง

        ย่าเฒ่าหานคิดถึงตรงนี้ สีหน้าก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “อาเยวี่ย หลานไปเอาพวกผ้านี่มาจากไหน?”

        ย่าเฒ่าหานตัดสินใจที่จะถามหานชีเยวี่ยให้รู้เรื่องให้ได้ผ้ามากมายขนาดนี้ เพียงแค่คูปองผ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว คิดเป็นหนึ่งฉื่อต่อหนึ่งใบยังต้องใช้คูปองมากมายเลยทีเดียว

        ช่วงนี้ชีเยวี่ยช่วยคนอื่นทำงานจนได้ของดีๆตอบแทนกลับมาไม่น้อย แต่ดูเหมือนในสิ่งของเหล่านั้นจะไม่มีคูปองผ้านะ

        “ผ้าพวกนี้เป็นผ้ามีตำหนิจากโรงงานทอฝ้ายค่ะ”หานชีเยวี่ยตอบด้วยท่าทางมั่นใจ ไม่มีวี่แววความละอายใดๆ เลย

        ย่าเฒ่าหานคิดไม่ถึงว่าจะเป็นผ้ามีตำหนิเพราะมันดูแล้วก็ล้วนแต่เป็นผ้าเนื้อดีทั้งนั้น สายตาของยายแก่เช่นเธอยังดีอยู่ทว่ามองไม่ออกเลยว่าผ้าพวกนี้มีตำหนิตรงไหน “อาเยวี่ยผ้าพวกนี้เป็นผ้ามีตำหนิจริงหรือ? ย่ามองไม่ออกเลยว่ามันมีตำหนิตรงไหน?”

        “คุณยายหนูช่วยโรงงานทอฝ้ายจัดซื้อวัตถุดิบ ทางโรงงานก็เลยให้สวัสดิการมาค่ะผ้ามีตำหนิพวกนี้ไม่ต้องใช้คูปองซื้อ ราคาย้งถูกด้วยแถมพวกนี้เป็นผืนที่หนูเลือกมาจากในโกดังแล้วว่าเป็นผืนที่ดีที่สุดค่ะ”

        หลังจากที่หานชีเยวี่ยอธิบายไปย่าเฒ่าหานก็เชื่อ โรงงานผ้าฝ้ายที่มีคนงานหลายพันคนการที่จะมีผ้ามีตำหนิแต่ยังคุณภาพดีโผล่มาบ้างก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องปกติอีกอย่างช่วงนี้ชีเยวี่ยก็สนิทสนมกับคนในโรงงานผ้าฝ้ายการได้ผ้าพวกนี้มาก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร

        ย่าเฒ่าหานเป็นหญิงชราผู้ผ่านโลกนี้มามากอะไรๆ ก็เคยเห็นมาแล้ว ถึงแม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนยุติธรรม แต่โลกนี้หาได้มีความยุติธรรมที่แท้จริงไม่

        ทว่าอย่างไรก็ตาม เรื่องนี้สาวน้อยชีเยวี่ยคนนี้ต้องไปติดหนี้บุญคุณคนอื่นเอาไว้แน่ประเดี๋ยวต้องเก็บผักที่บ้านไปฝากเขาบ้าง ถึงแม้จะไม่ได้มีมูลค่าอะไรมากมายแต่ก็ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ

        หานชีเยวี่ยไม่รู้ว่าในใจของคุณยายคิดไปหลายร้อยพันตลบเธอหยิบผ้าสีครามผืนหนึ่งออกมาจากกองผ้า ก่อนจะพูดว่า “ย่า ดูสิคะผ้าสีน้ำเงินผืนนี้เอามาตัดชุดคลุมกันหนาวให้ย่าดีไหมคะ?”

        ใบหน้าของย่าเฒ่าหานบานราวกับดอกไม้ทว่าปากก็ยังบ่นว่า “ไอ๊หยา เด็กคนนี้นี่ อุตส่าห์หาผ้ามาได้ทำไมต้องเอามาให้ยายด้วย ยายแก่ปูนนี้แล้ว แค่มีเสื้อผ้าใส่ก็นับว่าเพียงพอแล้ว”

        หานชีเยวี่ยมองเสื้อผ้าของคุณยายที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนจนแทบจะมองไม่เห็นเนื้อผ้าเดิมแล้วด้วยซ้ำก่อนพูดว่า “คุณยาย เสื้อตัวนี้คุณยายใส่มาตั้งกี่ปีแล้วคะ?หนูจำได้ว่าตอนหนูยังเด็ก คุณยายก็ใส่เสื้อตัวนี้อยู่แล้ว”

        เมื่อนึกถึงความยากลำบากและความมัธยัสถ์ของคุณยายตลอดหลายปีที่ผ่านมาในใจของหานชีเยวี่ยก็ยิ่งมุ่งมั่นพากเพียรคิดหาวิธีที่จะยกระดับฐานะทางบ้านให้ดีขึ้น

        “ก็ไม่ใช่ว่ายังใส่ได้อยู่หรือ? อีกอย่าง ในชุมชนนี้มีใครไม่ใส่แบบนี้บ้าง? ผ้าผืนนี้ดูดีเก็บไว้ตัดเสื้อผ้าให้หลานเถอะ หรือไม่ก็ตัดให้แม่กับป้าของหลานไว้คนละตัวก็ได้”

        หานชีเยวี่ยรู้สึกปวดใจเหลือเกินสุดท้ายแล้วคนเฒ่าคนแก่ก็ยังคงคิดถึงแต่ลูกหลานก่อนเสมอ

        “คุณย่า ดูสิคะหนูเตรียมผ้าไว้ให้คุณแม่กับคุณป้าแล้วค่ะ เป็นผ้าลายดอกแบบนี้กับลายตารางแบบนี้ค่ะ”

        หานชีเยวี่ยหยิบผ้าที่เตรียมไว้สำหรับหญิงใช้แรงงานในบ้านทั้งสองคนออกมาจากกองผ้า

        “อาเยวี่ย ผ้าพวกนี้มีทั้งหมดกี่ผืนกัน?”ตอนนั้นเองย่าเฒ่าหานเพิ่งจะรู้สึกตื่นตกใจผ้าพวกนี้ดูเหมือนว่าจะมีเยอะมากทีเดียว

        หนึ่งคนตัดเสื้อผ้าใช้ผ้าประมาณสองเมตรผ้าพวกนี้ของชีเยวี่ย ดูเหมือนจะเตรียมไว้ตัดให้คนละสองชุดเลย

        ไม่บอกไม่ได้เลยว่าย่าเฒ่าหานเองก็เก่งเหมือนกันเพียงแค่มองผ่านๆ ก็ดูออกแล้ว

        “คุณย่าคะ มีผ้าทั้งหมดหกสิบห้าเมตรค่ะเพียงพอที่จะตัดเสื้อผ้าให้ทุกคนในบ้านได้หลายชุดเลย ดูสิคะ นี่ของพี่ชายหนูนี่ของคุณพ่อกับลุง...”

        หานชีเยวี่ยหยิบผ้าออกมาให้ย่าเฒ่าหานดูทีละผืนๆ

        ย่าเฒ่าหานอุทานด้วยความตกใจ“เด็กคนนี้ทำไมถึงได้ใช้เงินมือเติบแบบนี้ คนในบ้านมีเสื้อผ้าใส่คนละชุดก็พอแล้วตัดเยอะแบบนี้ คนอื่นในชุมชนจะอิจฉาเอานะ”

        ล้วนต้องใช้ชีวิตอยู่ชุมชนเดียวกันหากถูกคนอื่นจับตามองเข้า เช่นนั้นชีวิตก็คงจะไม่สงบสุขแล้ว

        หานชีเยวี่ยไตร่ตรองปัญหานี้มาแล้วพอได้ยินคุณยายพูดเธอก็รีบบอกว่า “คุณย่าคะ ถ้าชุมชนของเราทำผลงานได้ดีครั้งต่อไปไม่แน่ว่าอาจจะได้ร่วมงานกับโรงงานทอฝ้ายก็ได้นะคะ”

        ย่าเฒ่าหานคิดตามก็จริงอย่างที่ชีเยวี่ยพูดนี่? 

        ในเมื่อเป็นเช่นนี้ย่าเฒ่าหานก็เลยไม่คิดมากอีก “อาเยวี่ยยังไงเอาผ้าไปให้ผู้นำชุมชนสักฉื่อสองฉื่อไหมจ๊ะ?”

        หลังจากที่ย่าเฒ่าหานเอ่ยเตือนหานชีเยวี่ยก็รู้สึกว่าควรจะเอาผ้าไปให้ผู้นำชุมชนสักหน่อยจริงๆ ทว่าอย่างไรก็ตามเธอไม่อาจให้เยอะไปได้ เอาสักสามฉื่อก็พอแล้ว

        สุดท้ายหานชีเยวี่ยก็ตัดผ้าสีเทาอมน้ำเงินออกมาสามฉื่อวางแยกไว้ต่างหาก เธอวางแผนว่าจะแอบเอาไปให้ผู้นำชุมชนตอนกลางคืน

        หลังจากที่ย่าเฒ่าหานรอจนกระทั่งหานชีเยวี่ยตัดผ้าสำหรับผู้นำชุมชนเสร็จเธอก็หยิบผ้าสีเขียวทหารขึ้นมา ตั้งใจว่าจะตัดเสื้อผ้าให้หลานชาย

        “คุณย่าคะเราตัดเสื้อให้พี่สามก่อนเถอะค่ะ ทางสถานีตำรวจให้พี่สามไปรายงานตัววันพรุ่งนี้คืนนี้รีบตัดสักหน่อยก็น่าจะได้สักหนึ่งชุดนะคะ”

        ที่หานชีเยวี่ยไปหาผ้าวันนี้ก็เพื่อให้พี่สามมีเสื้อผ้าที่เหมาะสมใส่ไปวันพรุ่งนี้นั่นเองในส่วนของคนอื่นๆนั้นยังไม่รีบ

        ย่าเฒ่าหานเอ่ยด้วยความยินดี “ชีเยวี่ยที่หลานว่ามาจริงเหรอ?”

        หลานชายคนที่สามจะได้ไปทำงานที่สถานีตำรวจแล้วจริงๆเหรอ?

        หานชีเยวี่ยพยักหน้า“หนูคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ คุณสมบัติของพี่สามดีมากเลยนะคะ”

        ตราบใดที่อู๋เจี่ยฟั่งได้เจอกับพี่สามของเธองานนี้เธอรับรองว่าพี่สามต้องได้แน่นอนพี่สามชอบเล่นปืนผาหน้าไม้มาตั้งแต่เด็กจึงพอจะมีพื้นฐานอยู่บ้าง อีกอย่างพี่สามยังเคยเรียนหนังสือ เพียงเท่านี้ก็ถือว่าเก่งกว่าคนอื่นๆ มากแล้ว

        ในจุดนี้หานชีเยวี่ยนับถือผู้ใหญ่ในบ้านของเธอมาตลอด

        ถึงแม้ว่าชีวิตของครอบครัวสกุลหานในชุมชนจะผ่านไปอย่างยากลำบากแต่ลูกๆ ทุกคนกลับได้เรียนหนังสือ อีกทั้งยังเรียนจบมัธยมปลายกันทุกคนด้วย

        แต่ก็เพราะส่งเสียลูกๆทุกคนเรียนหนังสือนี่เองที่ทำให้ครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้วยิ่งยากจนลงไปอีก

        เมื่อรู้ว่าหลานชายคนที่สามมีโอกาสได้ทำงานในเมืองแถมยังเป็นงานที่มีเกียรติอีก สีหน้าของย่าเฒ่าหานพลันดูสดใสขึ้นมาทันตา“ย่าจะตัดเสื้อผ้าให้พี่สามของหลานก่อน พอแม่หลานกับป้ากลับมาเราสามคนช่วยกันทำก็คงจะเสร็จเร็ว”

        คุณยายดูมีความสุขเหลือเกินเบิกบานจนแทบจะลอยได้

        หานชีเยวี่ยรีบบอก “ย่าหนูเองก็จะช่วยด้วยค่ะ”

        ย่าเฒ่าหานกลับไม่ค่อยเชื่อฝีมือหานชีเยวี่ยเท่าไหร่เพราะรู้จักหลานสาวคนนี้ดีว่าทำงานฝีมือไม่ค่อยละเอียด แต่เมื่อหานชีเยวี่ยยืนยันย่าเฒ่าหานก็เลยไม่พูดอะไร

        ถึงแม้ว่าฝีมือจะไม่ค่อยดีนักแต่อย่างไรเสียก็เป็นของขวัญสำหรับหลานสามของตัวเอง ถึงแม้จะไม่สวยแต่ก็เป็นฝีมือของน้องสาว เขาเองย่อมต้องยอมรับเอาไว้แน่