หลังจากเสียงฝีเท้าของสองพ่อลูกคนใช้เงียบหายไปจากหน้าประตูห้อง ความตึงเครียดที่เจนนี่พยายามข่มไว้ก็พังทลายลง ทว่าสิ่งที่เข้ามากัดกินร่างกายของเธอต่อกลับไม่ใช่แค่ความกลัว แต่เป็ ความร้อนรุ่มที่ตีรวนขึ้นมาจากช่องท้อง
ความ้าที่ยังคงตกค้างยังไม่ได้รับการตอบสนอง ผสมผสานกับสภาวะอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากการถูกย่ำยีเมื่อครู่ กลับกลายเป็ตัวกระตุ้นให้ร่างกายของสาวสะพรั่งตอบสนองในทางที่ตรงกันข้าม ลมหายใจของเจนนี่เริ่มถี่กระชั้น ผิวเนื้อขาวผ่องใต้เสื้อคลุมอาบน้ำเปลี่ยนเป็สีชมพูก่ำ เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผม ความ้าลึกลับและรุนแรงปะทุขึ้นมาจนเธอแทบคลั่ง ราวกับร่างกายมีความ้าทางเพศสูงขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้
ร่างอวบอิ่มทรุดลงบนเตียงนุ่ม มือบางสั่นระริกเอื้อมลงต่ำอย่างเผลอไผล นิ้วเรียวแตะลงบนสาบเสื้อคลุม บิดเร้าสะโพกผายไปด้วยความกระสันรัญจวนที่ใจกลางความสาว ความแสบระบมก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านชวนทรมาน เธอปรือตาลงและกำลังจะยื่นมือเข้าไปััร่องรักตัวเองเพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นนั้น...
ครืด... ครืด...!
เสียงสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนหัวเตียงแผดเสียงร้องและสั่นะเือย่างรุนแรงท่ามกลางความเงียบ
เจนนี่สะดุ้งสุดตัวเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดรดลงบนศีรษะ สติสัมปชัญญะที่เกือบเตลิดเปิดเปิงถูกดึงกลับมาในพริบตา เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ ‘มิ้นท์’
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกักเก็บก้อนอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่านลงไปในส่วนลึก ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ปกติที่สุด
“ฮะ... ฮัลโหล มิ้นท์”
(“เจนนี่! ฉันอยู่หน้าประตูลูกกรงบ้านเธอแล้วนะจ๊ะ เปิดประตูให้หน่อยสิ”) เสียงใสหวานที่เต็มไปด้วยความสดชื่นของเพื่อนสนิทดังมาตามสาย
“ได้... ได้จ้ะ ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ”
เจนนี่รีบจัดเสื้อผ้า รูดซิปเสื้อคลุมอาบน้ำให้มิดชิด เธอกัดริมฝีปากแน่นจนความเจ็บช่วยสยบความ้าทางกายให้สงบลง จากนั้นจึงรีบวิ่งลงบันไดไปเปิดประตูบ้านทันที
ทันทีที่บานประตูใหญ่เปิดออก ภาพของมิ้นท์ที่ยืนยิ้มให้พร้อมกระเป๋าเป้คู่ใจ ทำให้หัวใจที่หม่นแสงของเจนนี่พองโตด้วยความดีใจ เธอโผเข้ากอดเพื่อนสนิทแน่นจนมิ้นท์แอบใเล็กน้อย แต่ก็กอดตอบด้วยความอบอุ่น
“ไป... ขึ้นห้องกันเถอะมิ้นท์” เจนนี่กระซิบ พลางเหลือบสายตามองไปรอบ ๆ บ้านด้วยความหวาดระแวง แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของตาสอนและไอ้โจ (ซึ่งแอบซ่อนตัวรอจังหวะอยู่)
เมื่อทั้งคู่เข้ามาในห้องนอนของเจนนี่ ประตูไม้บานหนาถูกปิดล็อคกลอนอย่างแ่า เจนนี่ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาอีกครั้ง
มิ้นท์รีบขยับเข้าไปนั่งข้าง ๆ ดึงร่างของเพื่อนรักเข้ามาโอบกอดไว้ลูบหลังปลอบโยน “ไม่เป็ไรนะเจนนี่... ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”
“มิ้นท์... ฉันกลัวเหลือเกิน ฮึก... ฉันไม่คิดเลยว่าพวกมันจะทำเื่ระยำแบบนี้กับฉันได้” เจนนี่พรั่งพรูความอัดอั้น ซบหน้าลงกับไหล่ของเพื่อนสะอื้นไห้จนตัวโยน “ฉันรู้สึกสกปรก... ฉันเกลียดตัวเอง...”
“อย่าพูดแบบนั้นนะเจนนี่ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ผิดคือพวกมัน!” มิ้นท์ดันไหล่เพื่อนออกเบา ๆ สบตาคู่โตที่บวมช้ำของเจนนี่ด้วยแววตาจริงจังและเด็ดเดี่ยว “พวกมันต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับเธอ แผนของเราพร้อมแล้ว ตำรวจซุ่มอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ รอแค่สัญญาณจากฉันเท่านั้น... วันนี้ฝันร้ายของเธอต้องจบลงแน่นอน”
คำปลอบโยนและความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเพื่อนสนิท ช่วยเยียวยาจิตใจที่แตกสลายของเจนนี่ได้เป็อย่างดี ทว่าท่ามกลางความโล่งใจชั่วครู่นั้น... เจนนี่กลับลืมไปเลยว่า ความ้าทางกายที่ถูกฤทธิ์ยาปลุกปั่นไว้เมื่อครู่ มันยังไม่ได้ถูกปลดปล่อยออกไปเลยแม้แต่น้อย...
ท่ามกลางความเงียบเชียบของห้องนอน มิ้นท์ขยับตัวไปที่ริมหน้าต่างเพื่อเตรียมส่งสัญญาณข้อความนัดแนะกับทีมตำรวจที่ซุ่มอยู่ด้านนอก ทว่าเมื่อเธอเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นมา ั์ตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างด้วยความใ
“เจนนี่... แปลกมาก ทำไมโทรศัพท์ฉันไม่มีสัญญาณเลยล่ะ” มิ้นท์พยายามชูมือถือขึ้นสูง แต่สัญลักษณ์บนหน้าจอยังคงแสดงคำว่า 'ไม่มีบริการ' แม้กระทั่งสัญญาณอินเทอร์เน็ตบ้านก็ถูกตัดขาดไปพร้อม ๆ กัน
เจนนี่หน้าถอดสีทันทีที่ได้ยิน “เป็ไปได้ยังไง... หรือว่าพวกมัน...”
ความตื่นตระหนกเริ่มจู่โจมสองสาว แผนการตลบหลังที่คิดว่ารัดกุมกำลังสั่นคลอนเพราะการถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เจนนี่พยายามตั้งสติ เธอรู้ว่าหากแสดงความหวาดกลัวออกไป พวกคนชั่วข้างล่างจะรู้ทันทีว่าพวกเธอไหวตัวแล้ว เธอจึงตัดสินใจใช้แผนเชิงรุกเพื่อทดสอบสถานการณ์ และเพื่อหาทางดึงเวลา
เธอกดปุ่มอินเตอร์คอมที่ต่อตรงไปยังห้องโถงด้านล่าง ดัดเสียงให้ราบบิดเนียนเป็เสียงของคุณหนูผู้เอาแต่ใจ “ไอ้โจ... เอาเครื่องดื่มกระป๋องเย็น ๆ ขึ้นมาให้ฉันกับเพื่อนสองกระป๋องซิ ซ้อมมาเหนื่อย ๆ อยากดื่มอะไรซ่า ๆ หน่อย”
ที่เจนนี่เลือกสั่ง 'เครื่องดื่มกระป๋อง' เพราะเธอกลั่นกรองอย่างรอบคอบแล้วว่า เครื่องดื่มที่ถูกปิดผนึกด้วยฝาอะลูมิเนียมสนิทจากโรงงานย่อมปลอดภัยที่สุด พวกคนใช้หน้าเืไม่มีทางแอบเปิดแล้วหยดยาลงไปได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยรอยตำหนิไว้ให้เห็นแน่นอน
ไม่ถึงห้านาที เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็มาหยุดอยู่หน้าห้อง พร้อมกับเสียงเคาะประตูเบา ๆ
ไอ้โจเดินถือถาดรองที่มีกระป๋องน้ำอัดลมแช่เย็นเจี๊ยบสองกระป๋องเข้ามา ใบหน้าของมันยังคงประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพนอบน้อมที่ดูขัดกับแววตา “เครื่องดื่มเย็น ๆ ได้แล้วครับคุณหนูเจนนี่... คุณมิ้นท์”
เจนนี่จ้องมองกระป๋องน้ำอัดลมทั้งสองอย่างละเอียดถี่ถ้วน ฝาดึงอะลูมิเนียมยังคงเรียบเนียนสนิท ไม่มีร่องรอยการงัดแงะหรือรอยเจาะใด ๆ ทั้งสิ้น เมื่อมั่นใจแล้วเธอจึงหยิบกระป๋องส่งให้มิ้นท์ ก่อนจะโบกมือไล่คนใช้หนุ่ม “หมดหน้าที่แกแล้ว ออกไปได้”
“ครับ... ขอให้สนุกกับการดื่มนะครับ” ไอ้โจหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทว่าก่อนที่บานประตูจะปิดลง มันลอบส่งรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมชวนขนลุกที่สองสาวไม่มีโอกาสได้เห็น
แกร๊ก! ซ่า...
เสียงเปิดกระป๋องที่ดังขึ้นพร้อมกับไอเย็นระเหยออกมา ช่วยให้ความตึงเครียดของเจนนี่และมิ้นท์ผ่อนคลายลงไปเปราะหนึ่ง ทั้งคู่ยกเครื่องดื่มรสหวานซ่าขึ้นดื่มอึกใหญ่เพื่อดับความกระวนกระวายใจ โดยหารู้ไม่ว่า... ภายใต้เทคโนโลยีการปิดผนึกที่คิดว่าปลอดภัย พวกคนชั่วกลับเหนือชั้นกว่านั้น พวกมันใช้เข็มฉีดยาขนาดเล็กพิเศษเจาะผ่านรอยพับใต้ขอบกระป๋องอย่างแเี ก่อนจะหยดยาเคมีตัวใหม่ลงไป แล้วใช้กาวตะกั่วพิเศษปิดทับจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น
เวลาผ่านไปไม่ถึงสามนาที...
“เจนนี่... ทำไมในห้องมันร้อนขนาดนี้ล่ะ” มิ้นท์พึมพำ เสียงใสเริ่มแหบพร่า มือบางที่ถือกระป๋องน้ำอัดลมเริ่มสั่นเทาจนเครื่องดื่มหกกระเซ็นลงบนพื้น ร่างกายของเธอเริ่มประท้วงอย่างรุนแรง ความร้อนรุ่มแปลกประหลาดแล่นพล่านจากช่องท้องลุกลามไปตามกระแสเื ใบหน้าสวยหวานของลีดเดอร์สาวเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำ ลมหายใจถี่รัวและหอบกระชั้น
“มิ้นท์... เธอ... เธอก็เป็เหรอ...”
เจนนี่ทรุดฮวบลงกับเตียงนุ่ม ร่างกายอวบอิ่มของเธอตอบสนองต่อยาตัวเดิมที่เคยได้รับเมื่อคืน ทว่าคราวนี้มันเข้มข้นและรุนแรงกว่าหลายเท่า ผิวเนื้อขาวผ่องร้อนผ่าวจนแทบไหม้ ความ้าลึกลับปะทุขึ้นมาขยี้สติสัมปชัญญะจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน
สมาร์ทโฟนในมือของมิ้นท์ร่วงหลุดจากนิ้วมือที่ไร้เรี่ยวแรงตกลงสู่พื้น...
ทั้งคู่สบตากันด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุดในวินาทีที่สายเกินไป พวกเธอตระหนักได้ทันทีว่า กับดักที่พวกเธอพยายามก้าวข้าม บัดนี้ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาพร้อมกับเสียงลูกบิดประตูที่กำลังถูกปลดล็อคจากด้านนอก... คือฝันร้ายที่ไม่มีทางหนีพ้น
141K
