“ว่าไงนะ ราชินีเรียกข้ากับที่ปรึกษาไปสำรวจความเป็อยู่ชาวบ้าน!!”เบริเวอร์อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน
“ครับจดหมายลงชื่อประทับตราราชวงศ์ ดูเหมือนราชินีจะเอาจริง”พ่อบ้านตระกูลคอนตินกล่าว
เบริเวอร์ชักสีหน้า“เหอะ เป็แค่โอเมก้าจะทำอะไรได้ ไปก็แค่ไปดูเฉยๆจะทำให้พวกเขารวยขึ้นรึไง”
“ท่านควรไปเห็นการทำงานของเขาก่อนที่จะวิจารณ์นะครับท่านดยุกข้ารู้ท่านยังเด็กแต่ตอนนี้ท่านเป็ดยุกแล้วสำรวมกริยา หากราชินีไม่ดีจริงท่านจะได้พูดได้เต็มปาก”ถ้าเป็พ่อบ้านตระกูลอื่นเขาคงถูกลงโทษไปแล้วที่บังอาจไปสั่งสอนท่านดยุก แต่เพราะพ่อแม่ของท่านดยุกเสียไปั้แ่ยังเด็กทำให้เขาต้องรับตำแหน่งเร็วกว่าที่ควรคนที่เป็ดั่งพ่อคนที่สองจึงเป็พ่อบ้านประจำตระกูล
“เหอะเข้าใจแล้วน่าอัลเบิร์ตข้าก็แค่พูดไปอย่างงั้น ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี”เขาไม่ชอบราชินีโอเมก้าแต่ในเมื่อมันเป็คำสั่ง เขาก็ควรต้องไป ถ้าโอเมก้านั่นทำงานแย่จริงๆเขาก็สามารถด่าได้เต็มปากโดยไม่มีใครห้าม!!
“ดีใจที่คิดเช่นนั้นครับท่านดยุก”อัลเบิร์ตยิ้มบาง
ทางด้านคิวรันก็คิดเช่นเดียวกับเบริเวอร์เขาอยากรู้ว่าราชินีจะทำงานยังไง ที่ผ่านมาไม่มีขุนนางคนไหนทำให้ชาวบ้านมีการกินอยู่ที่ดีขึ้นได้สักคนแม้แต่พ่อของเขาก็เช่นกัน หากเป็คนดีมาก ก็จะถูกขุนนางบ้าพวกนั้นกำจัดไหนจะเสี่ยงโดนใส่ร้ายอีก อดีตองค์าาเป็คนหูเบาหากโดนเป่าหูอะไรเข้าหน่อยก็เชื่อแล้ว จะขยับตัวทีนึงก็ลำบากถึงตอนนี้ขุนนางพวกนั้นจะอพยพออกจากประเทศไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ตอนนี้ขุนนางยศต่ำ ๆจึงถือว่ามีอำนาจมากที่สุด พวกเขาจะต้องหาทางกำจัดคนที่ขัดขวางการกินภาษีแน่
เอาล่ะ ราชินีคนนี้จะทำได้รึเปล่าคงต้องรอดูต่อไป...
อีก 2 วันจะต้องออกเดินทางเรนิสจึง้าเคลียร์คนในปราสาทซักหน่อยเมดรับใช้ของที่นี่เป็เบต้าซะส่วนใหญ่ โอเมก้าแทบไม่มีส่วนอัลฟ่าก็เป็พ่อบ้าน เรนิสเจอเขาตอนวันขึ้นเป็ราชินีแน่นอนว่าพ่อบ้านก็รู้ว่ามีเ้าชายสองคนแต่ก็ยังปล่อยปละละเลยเรนิสคนเก่าแม้จะรู้ว่าแม่นมและสาวใช้ที่ดูแลเ้าของร่างหนีไปตอน่าก็ไม่จัดหาคนใหม่ให้พ่อบ้านไม่ได้กลั่นแกล้งเ้าของร่าง แต่เรียกได้ว่าทำเหมือนไม่มีตัวตนจะถูกกว่า
“รู้รึเปล่าว่าทำไมข้าถึงเรียกพวกเ้าทั้งหมดมา”เรนิสจะทำเป็หลับตามองไม่เห็นการกระทำเมื่อก่อนไม่ได้แล้วหลังจากเจอเมดคนเมื่อวานไปเขาจึงรู้ว่ายังมีอีกหลายคนที่เป็แบบนี้ และเขาคิดว่าถึงเวลาแล้วจะล้างบางคนที่อาจจะคิดร้ายต่อเขาได้
“ข้าไม่ทราบค่ะ”เมดผมสั้นตอบ
“คนที่ทำงานที่นี่ได้ต้องเป็คนที่ภักดีต่อข้าไม่ใช่คิดร้ายหรือดูถูกเหยียดหยามเ้านายพวกเ้าคิดว่าตอนนี้ตัวเองมีทัศนคติต่อโอเมก้ายังไงล่ะ”
“…”
เรนิสเดินวนไปวนไปเพื่อคอยกดดันพวกเขา “แต่ช่างเถอะตอนนี้ข้าก็มีรายชื่อคนที่ต้องออกจากงานในใจอยู่แล้วล่ะ ไม่ใช่ว่าคนที่เหลือดีแต่เพราะข้ายังจับไม่ได้ต่างหาก หากเกลียดข้าก็ออกจากที่นี่ไปซะหรือจะทำงานต่อแต่ต้องกักเก็บความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามข้าเอาไว้ในอกให้มิด...ถ้ามันเผยออกมาเมื่อไหร่ข้าไม่รับประกันว่าเ้าจะมีงาน...”
“องค์ราชินีข้า...”เมดที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นเริ่มทำสั่นพวกนางไม่แน่ใจว่าเผลอทำกิริยาอะไรไม่ดีไปรึเปล่า และถ้าทำ ราชินีจะจับได้ไหม?
“คนที่แรกที่ต้องออกก็...พ่อบ้าน”
“ข้าขอทราบเหตุผลได้ไหมครับ”พ่อบ้านมั่นใจว่าเขาทำงานดีมาตลอด ไม่มีครั้งไหนที่พูดไม่ดีกับคนตรงหน้าแม้ในใจจะรู้สึกรังเกียจ แต่เขาก็เป็คนเก็บความรู้สึกเก่ง
“เ้าลองถามตัวเองดูสิเ้าเมินเฉยเวลาข้าโดนรังแกมากี่ครั้งแล้ว”
“แต่ข้าก็ไม่ใช่คนทำนี่ครับเหตุผลที่จะให้ออกมั---”
เรนิสกอดอกมองพ่อบ้าน“มองดูอยู่เฉย ๆโดยที่ไม่ห้ามน่ะเหรอ เ้าเป็พ่อบ้านมีหน้าที่ดูแลเื่ภายในบ้านของเ้านาย และจัดการคนภายในทำไมถึงไม่ห้ามเวลาข้าโดนรังแกล่ะ ทำไมถึงได้มองดูอยู่เฉย ๆ ตอนที่พวกเมดเอาอาหารสกปรกมาให้ข้ากินทำไมเ้าไม่ลงโทษพวกนาง ทำไมตอนที่พวกนางหนีออกไป่าถึงไม่หาคนมาแทน”เขาเหยียดยิ้ม “ดูจากการกระทำที่ผ่านมาท่านไม่มีคุณสมบัติของการเป็พ่อบ้านเลยนิ ทำผิดซ้ำซากในเื่เดิม ๆแบบนี้เรียกว่าไม่มีเหตุผลให้ออกตรงไหน”
“ข้าทำผิดตรงไหนกันท่านเป็โอเมก้า มีอาหารให้กินครบ 3 มื้อ ไม่ต้องออกไปขายตัวก็ดีแค่ไหนแล้ว”พ่อบ้านยักไหล่ “แต่เอาเถอะข้าจะพูดยังไงท่านก็หาความผิดมายัดให้ข้าอยู่ดี ข้าลาออกก็ได้ครับ”
พ่อบ้านเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
เรนิชมีสีหน้าเย็นเฉียบ“เก่งจังเลยนะคนพวกนี้ ขยันพูดให้ตัวเองเป็เป็ฝ่ายถูกทั้ง ๆที่ตัวเองทำเื่ชั่วร้ายมาแท้ ๆ”
การกระทำของพ่อบ้านน่ะคือการเมินเฉย...สำหรับเขาแล้วการเมินเฉยต่อสิ่งที่ผิด ก็เหมือนผู้สมรู้ร่วมคิดนั่นแหละ
หลังจากนั้นเรนิสก็ไล่เมดออกไปอีก10 คน คนที่เหลือคือพวกที่สงบเสงี่ยม ไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่แต่เขาจะถือว่าพวกนางไม่แสดงกิริยาต่อต้านเขาเหมือนคนอื่นถ้าเก็บความรู้สึกเก่งก็เก็บไป อย่าเผยออกมาให้เขาเห็นก็พอ
จริง ๆแล้ว 10คนที่เดินออกไป หลายคนพยายามจะเข้ามาทำร้ายเขา แต่ใครๆก็รู้ว่าราชินีเป็คนล้มทหารทั้งกองทัพ เื่ใหญ่ขนาดนี้มันปิดไม่ได้อยู่แล้วทหารมากมายขนาดนั้นนอนกองกันอยู่หน้าปราสาท ไม่ว่าใครก็ต้องสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
แน่นอนว่ามีหลายคนที่ไม่เชื่อว่าโอเมก้าตัวเล็กๆจะเป็คนทำ หลายคนคิดว่ามันเป็แค่ข่าวลือเหมือนกับเมด 5 คนนั้นบางคนยังเข้าใจอยู่เลยว่าเขาปีนเตียงท่านที่ปรึกษาเพื่อตำแหน่งนี้
“เนเน่ วาวาเ้าไปติดประกาศหาเมดกับพ่อบ้านคนใหม่ด้วยนะอย่าลืมเขียนกำกับด้วยว่าไม่จำกัดเพศเดี๋ยวคนที่เข้ามาข้าจะสัมภาษณ์เอง”
“ไม่ใจดีไปเหรอคะองค์ราชินี”เนเน่ถามอย่างไม่พอใจการที่พวกเขาทำกับองค์ราชินีขนาดนั้น แต่ราชินีกลับลงโทษแค่ให้ออกจากงาน
“เอาเถอะ ที่คนคิดว่าโอเมก้าอ่อนแอและไร้ค่าส่วนหนึ่งเป็เื่ของการปลูกฝังนั่นแหละข้าไม่อยากตัดทางเลือกคนๆหนึ่งมากเกินไปแค่ให้เขียนจดหมายลาออกก็พอแล้วสำหรับ่หลังา”่หลังาน่ะเศรษฐกิจไม่ดีงานหายากยิ่งกว่าอะไร อย่างน้อยคนพวกนั้นก็คงต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะหางานดีๆได้สักงาน
หลังจากติดประกาศไปไม่นานก็มีคนมาสมัครมากมายทั้งโอเมก้าเบต้า และอัลฟ่า เรนิสเลือกสัมภาษณ์และดูความสามารถหลายๆอย่างจนได้โอเมก้ามา2 คนเบต้า 5 คนอัลฟ่าหนึ่งคน เรนิสไม่ได้แต่งตั้งใครเป็พ่อบ้านตอนนี้เพราะ้าดูศักยภาพก่อนเขาไม่อยากกำหนดตำแหน่งเพราะเื่เพศอีกอย่างงานของพ่อบ้านคือการดูแลความเรียบร้อยในปราสาทรับคำสั่งจากราชินีมาสั่งพวกเมดอีกทีกำหนดการว่าวันนี้เวลานี้ทำอะไรหรือคอยตอบจดหมายรับเื่จากภายนอกก็เป็หน้าที่พ่อบ้านแต่เรนิสมีเนเน่กับวาวาอยู่แล้ว
ถึงสองคนนี้จะทำได้หลายอย่างแต่เรนิส้าให้สองแฝดเป็มือขวาและซ้ายของตัวเองมากกว่าตำแหน่งพ่อบ้านยังไงก็ต้องหา เพียงแต่ต้องรอสักพัก
อย่างน้อยก็หลังจากที่เขากลับมาจากการไปเยี่ยมชาวบ้านนั่นแหละ
ความจริงเรนิสสามารถบินได้...ฟังไม่ผิดเรนิสบินได้เวทลมของเรนิสมีพลังพอจะพยุงตัวคนให้ลอยได้ั้แ่(Lv.15) แล้ว และเรนิสก็คงบินไปดูพื้นที่เพาะปลูกนั่นแหละนั่งรถม้ามันเสียเวลา คนอื่นบินไม่ได้ไม่ใช่เื่น่ากังวล เรนิสใช้เวทลมพยุงพวกเขาให้บินได้ที่สำคัญพลังเวทของเขาเหลือเฟือ
เลเวลเรนิสตอนนี้ขึ้นมาเป็(Lv.19) แล้วแน่นอนว่าถึงมันจะน้อยกว่าพวกดยุกกับที่ปรึกษาแต่มันก็มีประสิทธิภาพมากกว่าพวกเขาด้วยเพราะการฝึกที่ถูกต้องและพื้นฐานที่ดีกว่านั่นแหละ
สองวันต่อมาดยุกเบริเวอร์และที่ปรึกษาคิวรันมาถึงปราสาทในเช้าตรู่ แน่นอนว่าเรนิสถูกปลุกด้วยเสียงโวยวายของดยุกเบริเวอร์
“ดีใจที่พวกเ้าพร้อมกันขนาดนี้นะ แต่ไม่ต้องรีบขนาดนี้ก็ได้”มาก่อนเวลานัดทั้ง 2 ชั่วโมง!
“หมู่บ้านที่จะไป ไกลขนาดนั้น เ้าไปสายขนาดนั้นใครมันจะไปรอเ้าชาวบ้านไม่ว่างกันทั้งวันนะ”
“เราไปถึงทันเวลาแน่นอน ที่สำคัญเราไม่ได้ไปด้วยรถม้า”ลืมไปว่ายังไม่ได้บอกเื่วิธีเดินทางเลย..
“เราจะไปด้วยอะไรเหรอครับ”คิวรันถาม
“บินไปไง”
“…”
“…”
“ข้าไม่ได้ล้อเล่น เราจะบินไปกันจริง ๆ แต่เ้าไม่ต้องบินเองข้าจะใช้เวทของข้าพาเ้าไป”เรนิสไม่รอฟังพวกเขาบ่นอะไรอีกไหน ๆก็ตื่นเช้าแล้ว ไปเลยก็ไม่เสียหาย
เมื่อเรนิสลอยตัวขึ้นเขาก็สะบัดมือให้เนเน่ วาวา คิวรันและเบริเวอร์ลอยขึ้นมาด้วย
“ข้าไม่เคยเห็นเวทบทนี้มาก่อน ที่สำคัญข้าไม่เห็นท่านร่ายเวท”ตอนนี้คิวรันเริ่มเชื่อแล้วราชินีคนนี้ทำอะไรได้มากกว่าที่คิด
“เดี๋ยวเ้าก็ได้เห็นว่าข้าทำอะไรได้มากกว่านี้”เรนิสตอบ
ถ้าถามว่าทำไมเบริเวอร์เงียบๆหมอนี่ช็อคสลบไปแล้ว...หรือเขาจะกลัวความสูงกันนะ
ในประเทศนี้มีเมืองอยู่12 เมือง ในเมืองก็มีหมู่บ้านย่อย ๆอีก แน่นอนว่าพวกมันไม่มีชื่อชาวบ้านจะตั้งชื่อเองไม่ได้เพราะมันถูกเขียนในผังเมืองว่าเมืองหนึ่งสองสามใช่เมืองทั้ง 12 มีชื่อเป็ตัวเลข แม้แต่ชื่อดี ๆยังไม่มีให้เลย ละเลยมั้ยล่ะประชาชนมีความสำคัญแค่คนจ่ายภาษีล่ะมั่ง
“ไปเมืองหนึ่งก่อนเลยล่ะกัน”
คิวรันส่งจดหมายให้เ้าเมืองไปแล้วว่าราชินีจะมาแต่ได้ยินว่าเ้าเมืองคนนี้เป็คนบ้ากาม ไม่เอาการเอางาน และยังดูถูกโอเมก้าสุด ๆเขาหวังว่าเ้าเมืองคงไม่ทำอะไรราชินีคนนี้หรอกนะเพราะคนที่น่าเป็ห่วงน่าจะเป็เ้าเมืองมากกว่า เขาไม่เคยเห็นราชินีเอาจริงแต่ถ้าสามารถจัดการทหารเป็ร้อยโดยไร้รอยขีดข่วน แล้วเวลาเอาจริงจะขนาดไหนกันล่ะ
ในขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่ในความคิดดยุกเบริเวอร์ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
“เย้ย ปล่อยข้านะ ข้ากลัวความสูง!!!”
คิวรันหันไปเตือน“เบริเวอร์อย่าดิ้น ไม่งั้นเ้าตกแน่!!”
“อึก!”
37
