เช้าวันถัดมา เฉินตงไปส่งลู่อันที่ทำงาน
เพียงแค่คืนเดียวเขาก็ััได้ว่าบรรยากาศรอบตัวลู่อันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ตัวลู่อันรู้ดีที่สุด
ั้แ่ได้เล่าเื่นั้นให้ใครสักคนฟัง ความขุ่นมัวในใจพลันมลายหายไป เหมือนได้ตัดโซ่ตรวนที่ล่ามขาเขาเอาไว้ ปล่อยให้เขาได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องนึกถึงหรือรู้สึกค้างคาใจกับเื่ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนั้นอีกแล้ว
พอได้ปลดล็อก ลู่อันก็เริ่มมีความคิดอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง
อาการหวาดกลัวผู้หญิงของเขาค่อนข้างเป็ปัญหาในการทำงานอยู่ไม่น้อย ดังนั้นั้แ่นี้เป็ต้นไป ลู่อันจะพยายามให้มากขึ้น เพื่อแก้ไขความกลัวของตัวเอง
เด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบพนักงานร้านอาหารจ้องมองนามบัตรที่แพทย์ประจำคลินิกเคยให้ไว้
"รุ่นพี่ มองอะไรอยู่หรือคะ?"
ลู่อันใ สัญชาตญาณทำให้เขาผงะถอยอัตโนมัติ
พนักงานสาวรีบก้มหน้าขอโทษขอโพยและก้าวถอยหลัง
"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ฉันลืมไปเลยว่ารุ่นพี่ไม่ชอบให้เข้าใกล้!"
ประโยคนั้นฟังดูเหมือนลู่อันเป็พวกมนุษย์สังคมแย่เลยแฮะ...ถึงมันจะจริงส่วนหนึ่ง แต่เขาไม่ได้อยากให้ทุกคนเข้าใจว่าเขารังเกียจคนอื่นนะ
"ไม่เป็ไร" ลู่อันโบกมือ ยิ้มให้รุ่นน้องสาว "ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก"
น้ำเสียงอ่อนโยนของชายรูปหล่อทำเอาพนักงานสาวกลับมาตาเป็ประกายอีกครั้ง
"มาเปลี่ยนกะใช่ไหม?"
"ใช่ค่ะ"
"นี่...ฉันเขียนชื่อย่อเมนูเอาไว้ให้" ลู่อันยื่นกระดาษโน้ตที่เต็มไปด้วยลายมือของเขาให้หญิงสาว "เห็นเธอมีปัญหากับการจำชื่อเมนู เ้านี่น่าจะช่วยได้"
"โถ่ พ่อพระของฉัน" หญิงสาวพึมพำ
"ว่าไงนะ?"
หญิงสาวรีบส่ายหน้า "ปะ เปล่าค่ะ! ไม่มีอะไร ขอบคุณนะคะรุ่นพี่"
"อืม ตั้งใจทำงานนะ"
"เอ๊ะ! รุ่นพี่ไม่ได้จะเปลี่ยนกะหรือคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าลู่อันไม่ได้ตรงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่กลับเดินเก็บกวาดโต๊ะอาหารแทน
"พอดีคนมารับยังไม่มาน่ะ เลยว่าจะช่วยจัดการหน้าร้านอีกหน่อย"
ยิ่งทำให้พนักงานสาวปลาบปลื้มเข้าไปใหญ่
แต่แล้วกลับมีอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา
"คนมารับ? เธอคืนดีกับเหยียนเต๋อแล้วอย่างนั้นหรือ?"
เ้าของเสียงเดินเข้ามาหาลู่อัน
"เปล่าครับ" ลู่อันตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่ใช่เหยียนเต๋อ"
"หืม~" ห่าวอี้ซวนทำเสียงลากยาวอย่างสงสัย เขาหย่อนตัวนั่งลงตรงโต๊ะที่ลู่อันกำลังทำความสะอาด จ้องมองการทำงานคล่องแคล่วของเด็กหนุ่มด้วยความสนใจ
กระทั่งพนักงานสาว รุ่นน้องในที่ทำงานของลู่อันส่งเสียงเรียก
ห่าวอี้ซวนประหลาดใจที่เห็นลู่อันตรงเข้าไปหาหญิงสาวโดยไม่มีท่าทีรังเกียจหรือหวาดกลัวเหมือนแต่ก่อน
พอลู่อันกลับมาพร้อมกับยื่นเล่มเมนูให้ ห่าวอี้ซวนจึงเอ่ยถาม
"เดี๋ยวนี้อาการกลัวของเธอดีขึ้นเยอะเลยนี่"
"ครับ" ลู่อันตอบสั้น ๆ ก้มหน้าก้มตาเทน้ำเปล่าใส่แก้วที่มีน้ำแข็งให้ห่าวอี้ซวน
"เธอเปลี่ยนไปนะลู่อัน" ห่าวอี้ซวนทัก
"ทุกคนต่างก็เปลี่ยนไปครับ อาจารย์ก็ด้วย"
มุมปากห่าวอี้ซวนยกยิ้ม ก้มมองน้ำแข็งที่ใส่อยู่ในแก้ว แม้อากาศด้านนอกจะหนาวเย็นก็ตาม
"เธอยังจำได้สินะว่าฉันชอบเคี้ยวน้ำแข็ง"
"ใช่ค่ะ รุ่นพี่น่ะความจำดีมาก ยังจำชื่อลูกค้าประจำแล้วก็เมนูที่พวกเขาชอบทานได้ด้วยนะคะ" พนักงานสาวที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เอ่ยชมลู่อันไม่หยุดปาก
"...อะ อ๋อ อย่างนี้นี่เอง..." รอยยิ้มของห่าวอี้ซวนค่อย ๆ จางหายไป
คราวนี้กลายเป็ลู่อันที่ยิ้มเยาะ เขาส่ายหัวให้กับความคิดเข้าข้างตัวเองของห่าวอี้ซวน
ในตอนนั้นเองประตูร้านอาหารเปิดออก เฉินตงเดินเข้ามาด้วยท่าทางหนาวสั่น เขาถูมือแรง ๆ เมื่อเห็นลู่อันก็ยิ้มร่า โบกไม้โบกมือให้
"มารับแล้วนะเสี่ยวอัน!"
ลู่อันชี้ไปที่โต๊ะเป็สัญญาณให้เขานั่งรอในขณะที่ลู่อันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ลู่อันบอกพนักงานสาว "ขอเครื่องดื่มร้อน ๆ ให้ผู้ชายโต๊ะนั้นทีนะ เดี๋ยวฉันออกมาจ่ายเอง"
พนักงานสาวรับคำสั่ง
ห่าวอี้ซวนมองอดีตแฟนเก่าของตัวเองสลับกับชายผู้มาใหม่ เกิดสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสอง
ไม่นานเฉินตงรู้สึกตัวว่ากำลังถูกมอง ชายสวมแว่นตา แต่งกายเหมือนอาจารย์มหาวิทยาลัยยิ้มและโบกมือให้เขา
ทั้งที่อีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มให้ แต่เฉินตงกลับไม่รู้สึกถึงความเป็มิตรจากชายคนนั้นเลย
ั์ตาที่มองผ่านกรอบแว่นอย่างกับกำลังก่นด่าเฉินตงอย่างไรอย่างนั้น
...หมอนั่นมันอะไรกัน?...
เฉินตงยืนขึ้นกำลังจะไปถามชายคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่พนักงานสาวนำชาร้อนมาให้เขาเสียก่อน ทำให้เขาต้องนั่งลงดังเดิม
เฉินตงดื่มชา ตาจดจ่ออยู่กับชายแปลกหน้าคนนั้น คนคนนั้นเอาแต่มองไปทางห้องพักพนักงาน
ก่อนหน้านี้เฉินตงมองจากข้างนอกเหมือนจะเห็นชายคนนั้นพูดคุยอะไรบางอย่างกับลู่อันด้วย
...คงไม่ได้คิดจะจีบลู่อันหรอกใช่ไหม!...
โหมดหวงน้องชายของเฉินตงทำงาน นิ้วมือกำรอบแก้วชาแน่น ผู้ชายคนนั้นถึงจะหน้าตาดี ภายนอกดูร่ำรวยมีฐานะ แต่กิริยาที่แสดงกับคนอื่นย่ำแย่เอามาก ๆ
หากลู่อัน้าคบกับชายคนนั้น เฉินตงก็วางแผนจะขัดขวางอย่างถึงที่สุด
"เรียบร้อยแล้วครับ ไปกันเถอะ" ลู่อันกลับออกมาจากห้องพักพนักงานพร้อมกับเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าธรรมดา
ก่อนออกจากร้าน ห่าวอี้ซวนพูดว่า "แล้วเจอกันนะลู่อัน"
เด็กหนุ่มหันไปโค้งให้ชายคนนั้นแล้วลากเฉินตงออกจากร้าน
เฉินตงไม่ชอบสายตาที่ห่าวอี้ซวนมองลู่อันเลยสักนิด
พอขึ้นรถ คาดเข็มขัดเตรียมพร้อม เฉินตงถามลู่อันทันที
"หมอนั่นใคร?"
"แฟนเก่าครับ" ลู่อันตอบอย่างตรงไปตรงมา แทบไม่เว้นจังหวะให้เฉินตงเตรียมใจช็อกเลยด้วยซ้ำ
"แฟนเก่า?"
"ครับ เลิกกันนานแล้ว"
"อย่าบอกนะว่าหมอนั่นก็ทำเื่แย่ ๆ ใส่นาย"
ลู่อันหลุบตาลงต่ำ
"หมอนั่นทำเหรอ?!"
จู่ ๆ เฉินตงก็โวยวาย ทำท่าจะลงจากรถไปหาเื่ห่าวอี้ซวน
ลู่อันต้องรีบคว้าแขนชายเืร้อนเอาไว้
"เื่มันผ่านไปแล้ว...ตอนนี้ผมกำลังพยายามไม่นึกถึงเื่ไม่ดีในอดีต ผมอยากใช้ชีวิตแบบปกติ" ั์ตาของเด็กหนุ่มมุ่งมั่นจนเฉินตงไม่อาจโต้เถียง "เข้าใจผมใช่ไหมครับ"
เฉินตงเบะปาก เหมือนไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็จะพยายาม ท่าทางเช่นนั้นดูน่ารักอยู่ไม่น้อย
"ถ้าหมอนั่นมารังควาน นายต้องฟ้องฉันนะ!"
"ครับ ๆ ผมจะฟ้อง โอเคไหม"
เฉินตงยังคงทำหน้าบึ้ง ทั้งที่ลึก ๆ ในใจเขายังตอบตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเพราะอะไรถึงได้รู้สึกไม่สบอารมณ์ขนาดนี้
2K
