รักเอกแต่ใจ

เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตคาร์สีดำสนิทคำรามลั่นก่อนจะดับลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่

“คุณหนูคินกลับมาแล้วครับ”

คิน—ชายหนุ่มเ๽้าของชื่อเสียงด้าน“เอาแต่ใจ” และ “ใช้ชีวิตไม่เป็๲เ๱ื่๵๹” ถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆเผยดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

“บ้านยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยแฮะ”

“คุณท่านรออยู่ด้านในครับ”

เขาไม่ตอบเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ
ทั้งที่หายไปหลายปี ไปเรียนเมืองนอกตามคำสั่งของครอบครัว
สุดท้าย…ก็แค่ “เรียนจบ” โดยที่ไม่มีอะไรเปลี่ยน

หรือจริง ๆ แล้วเขาไม่เคยคิดจะเปลี่ยนเลยต่างหาก

—

“กลับมาแล้วเหรอ เ๽้าตัวปัญหา”

เสียงทุ้มแหบแต่ใจดีดังขึ้นจากมุมสวนด้านหลัง
คินหันไปมอง ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“ตายังไม่เลิกเรียกผมแบบนั้นอีกเหรอ”

ชายชราหัวเราะเบา ๆพลางรินชา
พื้นที่ตรงนี้เป็๞เหมือนโลกอีกใบของบ้านหลังใหญ่—สงบ เงียบและเต็มไปด้วยต้นไม้

“แล้วแกเลิกเป็๲แบบนั้นหรือยังล่ะ”

คำถามสั้น ๆแต่ทำให้คินเงียบไปชั่วครู่

“ก็ยังครับ”

“เฮ้อ…” คุณตาส่ายหน้าแต่แววตายังอ่อนโยนเหมือนเดิม
“งั้นก็คงต้องใช้วิธีเดิมแล้วล่ะ”

“วิธีอะไร”

ชายชราหันไปมองรั้วไม้เตี้ยๆ หลังสวน
ซึ่งกั้นระหว่างคฤหาสน์กับบ้านหลังเล็กอีกหลังหนึ่ง

บ้านที่คิน “ไม่เคยลืม”

—

“หนูมีน!”

เสียงเรียกดังมาจากหน้าบ้าน
หญิงสาวในชุดเรียบง่ายเดินออกมา ใบหน้าสวยหวานแต่แฝงความมั่นใจ

“คะคุณตา”

เธอยกมือไหว้อย่างสุภาพก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็น “ใครบางคน” ยืนอยู่ข้างหลัง

สายตาของทั้งคู่สบกัน

เงียบ

เหมือนเวลาหยุดไปชั่วขณะ

“ยังร้องไห้ง่ายเหมือนตอนเด็กอยู่ไหม”

คำทักทายแรกของคินทำให้มีนขมวดคิ้วทันที

“คุณก็ยังนิสัยแย่เหมือนเดิมเลยนะคะ”

“หึ…ปากเก่งขึ้นนี่”

“ก็ไม่อยากโดนแกล้งซ้ำๆ นี่คะ”

คุณตายืนมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มบางๆ
เหมือนคนที่ “วางแผนอะไรบางอย่างไว้แล้ว”

—

“ตาจะฝากคินไว้กับหนูมีน”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งคู่หันมามองพร้อมกัน

“อะไรนะครับ?”

“อะไรนะคะ?”

“คินมันไม่เอาถ่าน”คุณตาพูดตรง ๆ “แต่หนูมีนเก่ง ตาเชื่อว่าหนูเอาอยู่”

มีนหันไปมองคินก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“หนูไม่ได้รับเลี้ยงเด็กนะคะ”

“แต่ถ้าเป็๞‘เด็กมีปัญหา’ ล่ะ”

คินหัวเราะทันที
“ผมไม่อยู่ในการควบคุมของใครทั้งนั้นแหละ”

มีนยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ

“งั้นลองดูไหมคะ…ว่าคุณจะดื้อได้อีกนานแค่ไหน”

—

ลมเย็นพัดผ่านรั้วไม้ที่กั้นระหว่างสองบ้าน
แต่บางที…ระยะห่างระหว่างหัวใจของทั้งคู่
อาจใกล้กว่าที่คิด