าระหว่างแคว้นฉินกับชาวเผ่าเซียนหู มีมานานหลายปีแต่ยังไม่อาจเอาชนะเผ่าเล็ก ๆ ที่มีประชากรแค่หมื่นคนได้เนื่องจากสภาพภูมิอากาศที่ปกคลุมด้วยหมอกที่หนาตา และฝนตกตลอดทั้งปีทำให้ทหารเหล่ากองทัพหลวงเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง
ทว่าเวลานี้ การต่อสู้ของกองทัพทหารนับแสนของแคว้นใหญ่ปิดล้อมและทำลายด่านหน้าของเผ่าเซียนหูได้ในที่สุด หลังจากยืดเยื้อมามากกว่าสิบเดือนอาหารที่หมดไปของเผ่าเซียนหูทำให้กองกำลังอ่อนแรง สุดท้ายก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
เหล่าทหารกล้าของเผ่าเซียนหู ถูกสังหารอย่างโเี้ชาวบ้านเด็กเล็กแดงถูกกวาดไปเป็เชลยศึกของแคว้นฉินชาวบ้านต่างหวาดกลัวจนไม่คิดจะต่อต้าน ทหารสั่งให้ทำอะไรต้องทำตามอย่างมิอาจขัดขืนได้สตรีบางคนถูกนำไปย่ำยีและเป็ของเล่นภายในค่ายอย่างสนุก แม้ชาวเซียนหูจะโกรธแค้นเพียงใดก็ไม่อาจช่วยเหลือได้
“จิ้นเหอเ้าไม่น่ากลับมาวันนี้เลยหากไม่ใช่เพราะข้า เ้าคงไม่มาพบจุดจบเช่นนี้ แค่ก ๆ ๆ” ชายชราเอ่ยเสียงแหบพร่าไร้เรี่ยวแรงกับหลานชายเพียงคนเดียวที่อายุเพียงสิบสี่ปีเท่านั้นด้วยความเศร้าสลดพร้อมไอออกมาเป็เืด้วยความอัดอั้นใจ
จิ้นเค่อรู้สึกเสียใจที่ส่งจดหมายไปหาจิ้นเหอหวังจะได้สั่งลา เพราะยามนี้ตนชราภาพมากแล้ว คงมิอาจอยู่ให้เห็นหน้าได้อีกความจริงจิ้นเหอต้องอยู่กับหมอปีศาจ ซึ่งได้ฝากตัวเป็ศิษย์เมื่อห้าปีก่อน แต่วันนี้เ้าตัวกลับมาเยี่ยมบ้านและถูกกวาดล้างมาด้วยกันจนหมด
“ท่านปู่ข้าเป็ห่วงท่านอย่าได้โทษตัวเองเลย”
เด็กน้อยที่ถูกมัดอยู่ไม่ไกลเอ่ยปลอบโยนแม้ไม่ได้เป็หลานแท้ ๆ แต่เขาก็รักจิ้นเค่อเหมือนปูจริง ๆคนที่ยอมรับขอทานน้อยอย่างเขามาเลี้ยงดูเหมือนบุตรหลานคนหนึ่ง บุญคุณนี้ใหญ่หลวงเสียจนเขาชดใช้ไม่หมด
การถูกจับมาไม่นับว่าเป็อะไร เสียดายแต่ที่เขาไม่มีโอกาสได้ดูแลท่านปู่อีกแล้วดวงตากลมโตมองญาติเพียงคนเดียวอย่างกังวล เวลานี้ท่านปู่ควรได้รับยาอย่างเหมาะสมและนอนพักผ่อนทว่าตอนนี้เป็เชลยศึกจึงไม่อาจทำสิ่งใดได้
แค่กๆๆ
“ท่านปู่!”
“ข้าแก่มากแล้วจิ้นเหอข้าไม่ได้หวาดกลัวความตายหรอก แต่ต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจงเข้มแข็งและมีชีวิตต่อไป”
จิ้นเหอน้ำตาคลอด้วยความเสียใจแม้วันนี้ไม่ได้โดนจับมาแต่ก็คงไม่นานที่ท่านปู่ต้องจากไปเขาไม่ใช่คนดีนักหรอกเพราะเคยเป็ขอทานั้แ่จำความได้บ้างก็ลักขโมยเพื่อความอยู่รอด
จนกระทั่งมาเจอท่านปู่เมื่อตอนเจ็ดขวบพออายุเก้าขวบก็ได้ฝากตัวเป็ศิษย์หมอปีศาจผู้หนึ่ง ซึ่งอาจารย์ไม่ใช่คนดี นึกอยากทำอะไรก็ทำนึกอยากจะฆ่าคนไม่มีเหตุผลก็ทำ สุดท้ายเขาเลยเฉยชากับเื่ความตายของมนุษย์
ทว่าเวลานี้ญาติคนเดียวของเขากำลังจะจากไป โดยที่เขาไม่อาจจะช่วยอะไรได้หากรู้เช่นนี้เขาจะตั้งใจฝึกวิชากำลังภายในให้เก่งกาจ ไม่ใช่สนใจแค่สมุนไพรอย่างเดียวเหมือนที่ผ่านมา
“ขอรับท่านปูข้าจิ้นเหอสัญญาว่าจะเข้มแข็ง”
จิ้นเหอรับคำอย่างหนักแน่นจิ้นเค่อยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะไอออกมาอีกระรอกหนึ่งร่างกายที่ขาดอาหารและน้ำ ทำให้อ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว
“ดีแล้วปู่เหนื่อยมามากแล้วขอนอนพักก่อน”
จิ้นเหอน้ำตาซึมลากโซ่เดินเข้าไปใกล้ท่านปู่มากขึ้น ร่างเล็กโอบกอดร่างชายชราด้วยความปวดร้าว เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้แต่ร่างที่เคยอุ่นร้อนตอนนี้กลับเย็นชืด ไม่มีสัญญาณแห่งชีวิต น้ำตาไหลรินเงียบ ๆต่อไปนี้ไม่มีท่านปู่อีกต่อไปแล้ว...
“คัดเด็กผู้ชายออกมาให้หมด”
เสียงที่ดังอยู่หน้ากระโจมทำให้เด็กผู้ชายต่างสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัว หนึ่งในนั้นก็มีจิ้นเหอที่กอดร่างไร้ิญญาของท่านปู่ไว้แน่นหวังว่ากอดนี้จะทำให้เขากลับมาเข้มแข็งได้อีกครั้งทว่าพวกมันกลับไม่ปราณีเข้ามาลากจิ้นเหอพร้อมเด็กผู้ชายที่มีอยู่สิบคนออกไป
“ไม่! พวกเ้าจะพาลูกข้าไปไหน”
หญิงวัยกลางคนกอดร่างเล็กของลูกวัยแปดขวบแน่นทว่ากลับถูกสังหารอย่างโเี้
“น่ารำคาญ”
จิ้นเหอปิดปากเงียบมองเด็กน้อยที่ร้องไห้จ้ากับมารดาที่จากไปอย่างเงียบงันเขาไม่อาจช่วยใครได้เลยแม้แต่ตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอด วรยุทธ์แมวสามขา[1]จะไปช่วยผู้ใดได้โลกก็เป็เช่นนี้ผู้ต่ำต้อยกว่าย่อมไม่มีสิทธิ์โต้เถียงหรือขัดขืน หากยังอยากมีชีวิตอยู่ต้องรู้จักเอาตัวรอดให้ได้...
[1]อุปมาว่ามีความรู้เท่าหางอึ่ง มีฝีมือแต่ไม่ได้รู้ลึกซึ้ง เหมือนแมวสามขาคือเดินได้แต่เดินไม่ดี
2K
