ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        "อาเหลยเอ๊ย กินช้าๆ หน่อย อย่ารีบร้อนนักสิ"

        "อาเหลยเอ๊ย เจ้ากินเนื้อเยอะขนาดนั้น แล้วมันจะย่อยหรือ"

        "อาเหลยเอ๊ย พรุ่งนี้ข้าจะต้มผักคาวมัจฉาให้ แม้แต่รากที่ติดมากับน้ำแกงเจ้าก็อย่าให้เหลือเลยนะ"

        "อาเหลยเอ๊ย ตัวของเจ้ามีขนคอยปกป้อง หน้าหนาวก็ยังสบายกว่าพวกเราซะอีก"

        แม่นางผู้นี้คิดจะร่ายมนตร์เอาคำว่าอาเหลยสลักใส่ตัวของลิงน้อยหรืออย่างไร

        เหลียนเซวียนทั้งฉิวทั้งขัน

        ลิงน้อยถูกนางเรียกจนเวียนหัวไปแล้วจริงๆเซวียเสี่ยวหรั่นคีบเนื้อส่งให้ถึงปากของมัน มันก็เอามือหยิบออกมาดูแล้วถึงใส่เข้าไปในปากเคี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย

        ชัดเจนว่ามันไม่เคยกินอาหารประเภทเนื้อมาก่อนที่กินไปตอนเที่ยงคือหางกับกระดูก รสชาติแตกต่างกับเนื้อ

        ป้อนอาเหลยจนอิ่มแล้วเซวียเสี่ยวหรั่นก็อุ้มมันออกไปนอกถ้ำ

        มีประสบการณ์แล้วครั้งหนึ่งอาเหลยหัวไวอย่างมาก แค่วางเท้าขวาของมันแตะพื้น มันก็ฉี่ของมันเองโดยที่เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ต้องผิวปาก

        "ฮ่าๆ อาเหลยของเราเป็นเด็กเฉลียวฉลาดมาก"

        เซวียเสี่ยวหรั่นวางมันลงแล้วลูบหัวของมันพลางกล่าวชมเชย

        "เจี๊ยกๆ " แม้อาเหลยจะฟังไม่เข้าใจแต่สัมผัสได้ถึงความยินดีปรีดาของเธอจากภาษากาย ก็เลยตอบกลับอย่างมีความสุข

        ฉลาดมากจริงๆสอนรอบเดียวก็จำได้แล้ว เหลียนเซวียนค่อนข้างประหลาดใจฝูงลิงในหุบเขาราชันโอสถก็ไม่น้อย ชอบลงจากเขามาขโมยของกินบ่อยๆอาจารย์กับศิษย์พี่ก็ไม่รำคาญ ยังให้อาหารพวกมันเป็นครั้งคราว

        เหลียนเซวียนย่อมเคยคลุกคลีกับเหล่าวานรเป็นธรรมดาลิงมีความหวาดระแวงสูง ไม่ค่อยเข้าใกล้คนมากเกินไปต้องการให้พวกมันเป็นสัตว์เลี้ยงอยู่ในโอวาท เป็นเรื่องยากมาก

        ลิงฉลาดเฉลียวมากอย่างไม่ต้องสงสัยแต่นิสัยดื้อรั้นมาก ยากจะเลี้ยงให้เชื่อง

        ลิงตัวนี้อาจยังอายุน้อยซ้ำได้รับบาดเจ็บ แม่นางผู้นี้ช่วยชีวิตมันดังนั้นลิงน้อยจึงค่อนข้างสนิทสนมกับนาง

        เซวียเสี่ยวหรั่นเล่นกับอาเหลยครู่หนึ่งเห็นมันเริ่มง่วงแล้ว จึงตักน้ำมาล้างมือ แล้วถือโอกาสล้างหินที่ใช้ย่างเนื้อโดยเฉพาะไปด้วยหลังจากนั้นก็ย้ายมาข้างกองไฟ แล้วตั้งไฟเผาให้ร้อน

        หยิบขวดที่ใส่น้ำมันเลียงผาตักใส่ลงไปหนึ่งช้อนเสียงฉี่ๆ ดังออกมา เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งไขว้ขาขัดสมาธิใช้ตะเกียบคีบปอดกับตับที่สะเด็ดน้ำแล้วลงไปย่างบนหิน

        "พวกเรามีหนังเลียงผาหนึ่งผืน หนังงูสามผืนหนังเลียงผาใหญ่หน่อยเอามาทำเป็นเสื้อกั๊กได้ แต่ข้าไม่รู้ว่าฟอกอย่างไรหรอกนะ" เซวียเสี่ยวหรั่นพลิกเนื้อไปอีกด้าน "เหลียนเซวียนท่านรู้วิธีฟอกหนังหรือไม่ ต้องมีดีเกลือก่อนรึเปล่าถึงจะฟอกหนังได้"

        ฟอกหนัง? เหลียนเซวียนไม่เคยฟอกมาก่อน แต่เขารู้วิธีการมากมาย

        ไม่มีดีเกลือก็เป็นปัญหาแต่วิธีการแบบดั้งเดิมมีอยู่หลายหนทางเช่น การฟอกด้วยน้ำมัน วิธีรมควันการฟอกด้วยน้ำ การฟอกด้วยดิน เป็นต้น

        การฟอกด้วยน้ำมันต้องใช้น้ำมันถูซ้ำๆกลับไปกลับมา ส่วนการฟอกด้วยดินต้องใช้ดินเค็มในกระบวนการ ด้วยเงื่อนไขที่เป็นอยู่ขณะนี้สองวิธีนี้จึงไม่เหมาะสม

        เช่นนั้นก็เหลือแต่วิธีรมควันกับใช้น้ำฟอกเมื่อคิดโยงจากชื่อไปถึงความหมายของมัน ทางหนึ่งต้องรมควัน อีกทางต้องใช้น้ำ

        เหลียนเซวียนค่อยๆเขียนวิธีการไปบนแผ่นหิน

        เซวียเสี่ยวหรั่นอ่านจบดวงตาก็เป็นประกาย

        "งั้นแบบนี้ ข้าจะใช้น้ำขยี้ก่อนสักสองสามรอบขูดเศษเนื้อและไขมันที่ติดอยู่ให้เกลี้ยง จากนั้นค่อยเอามารวมควัน ฮ่าๆใช้หนังห่มอุ่นกว่าชุดเฮ่อ [1] เยอะเลย"

        สวมชุดที่ถักจากเส้นใยเฮ่อห้าหกตัวยังไม่อุ่นเท่ากับเสื้อหนังสัตว์ตัวเดียว

        "แต่ไม่มีเข็มนี่สิ ด้ายยังเอาเส้นใยจากเฮ่อมาฟั่นเป็นเกลียว" เซวียเสี่ยวหรั่นโรงฮวาเจียวบนเนื้อย่าง แล้วเริ่มวิตกกับปัญหาเรื่องเข็ม

        เหลียนเซวียนฉุนกลิ่นฮวาเจียวต้องหลบไปด้านหลัง

        "ช่างปะไร เอาไว้จับปลาได้ ลองใช้ก้างปลามาทำเข็มดู ในบทเรียนมีสอนไว้ว่าเข็มที่ใช้ในสมัยดึกดำบรรพ์ล้วนทำมาจากกระดูกสัตว์ ฮิๆ พวกเราก็ทำได้เหมือนกัน"

        เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

        บทเรียนมีสอน? แม่นางผู้นี้เคยร่ำเรียนที่สถานศึกษาส่วนตัว หรือเชิญอาจารย์มาสอนที่บ้านดูท่าฐานะครอบครัวจะค่อนข้างดี

        ควรรู้ว่าในหมู่สามัญชนทั่วไปทุกวันนี้มีบุรุษเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้เรียนหนังสือ สตรียิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงหากไม่ใช่บุตรสาวของตระกูลผู้ลากมากดีไม่มีบ้านไหนจะยอมเสียเงินทองจำนวนมากให้กับการศึกษาของสตรีคนหนึ่ง

        สำเนียงของนางค่อนไปทางใต้เป็นไปได้ว่าอาจเป็นชาวแคว้นหลี แต่การใช้ถ้อยคำของนางกลับพิกลนักทำให้เหลียนเซวียนคาดเดาไม่ถูก

        เซวียเสี่ยวหรั่นเอาเนื้อที่ย่างแล้วใส่ในชามของเขาเหลียนเซวียนนั่งกินเงียบๆ มีเรื่องครุ่นคิดอยู่ในหัวจึงไม่ได้สนใจว่ากำลังกินอะไรเข้าไปบ้าง

        เซวียเสี่ยวหรั่นลอบมองเขาก็รู้สึกอึดอัดใจนิดหน่อย

        หรือว่าครั้งก่อนเธอมองผิดไปแท้จริงแล้วเขาไม่ได้รังเกียจพวกเครื่องใน?

        เนื้อย่างไม่ได้ใส่เกลือพูดตามความจริงรสชาติค่อนข้างแย่ แต่ถ้ากินอิ่มท้อง เซวียเสี่ยวหรั่นก็ไม่รังเกียจ

        ปอดกับตับย่างเสร็จเรียบร้อยยากยิ่งนักที่ทั้งสองจะได้กินอย่างอิ่มหมีพีมันเช่นนี้

        หลังเก็บกวาดสิ่งของแล้วเซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งออกไปนอกถ้ำ หอบหญ้าไส้ตะเกียงกลับเข้ามามัดหนึ่ง

        "เหลียนเซวียน ข้าจะทำรองเท้าฟางให้ท่านแต่ต้องวัดดูก่อนว่าเท้าของท่านยาวแค่ไหน" เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบหญ้าต้นหนึ่งวิ่งมาหาเหลียนเซวียน

        ทำรองเท้าฟางให้เขา? เหลียนเซวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

        อันที่จริง...เท้าคือตำแหน่งที่เป็นส่วนตัวมาก

        "เร็วหน่อย เร็วหน่อย มาวัดความยาว ถึงข้าจะไม่เคยทำรองเท้าฟางมาก่อนแต่ข้าเคยถักรองเท้าอยู่ แค่นี้ไม่เกินความสามารถของข้าหรอก"

        เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งย่อตัวลงข้างกายเขาพลางเร่งเร้า

        เอาเถอะเหลียนเซวียนยื่นเท้าซ้ายให้นางด้วยความจนใจ

        เซวียเสี่ยวหรั่นใช้หญ้าไส้ตะเกียงเทียบความยาวเท้าของเขาพอได้ความยาวที่แน่นอนแล้วก็ตัดส่วนเกินทิ้งไป

        "เรียบร้อย เท้ายาวจริงๆ น่าจะสวมรองเท้าเบอร์สี่สิบสาม สี่สิบสี่ได้"

        พอเห็นความยาวของต้นหญ้าเซวียเสี่ยวหรั่นก็จุปากอุทาน

        เบอร์สี่สิบสามสี่สิบสี่คือความยาวแค่ไหน นางพูดอะไรที่เขาไม่เข้าใจอีกแล้ว เหลียนเซวียนย่นคิ้ว

        "เหลียนเซวียน ไหนๆ ท่านก็ว่างอยู่ ช่วยเหลาไม้นิตติ้งให้ข้าสักสี่อันเถอะ"

        ไม้นิตติ้งคือสิ่งใดเหลียนเซวียนพึ่งเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก

        เซวียเสี่ยวหรั่นค้นหาในกองฟืนแล้วตัดกิ่งไม้ซี่เล็กๆ ที่มีทั้งขนาดและความยาวเหมาะสมมาสี่ห้าอัน

        "เอ้า ท่านเอากิ่งไม้เหล่านี้ไป เหลาหัวท้ายสองด้านให้เรียวแต่อย่าแหลมเกินไป เอาแหลมแบบกลมมน ส่วนตรงกลางก็แต่งให้เรียบเสมอกันอย่าให้เงี่ยงโผล่ขึ้นมา มิเช่นนั้นหากเกี่ยวถูกเส้นด้ายเดี๋ยวจะยุ่ง ส่วนขนาดเอาพอๆ กับอันนี้ แค่เหลาเปลือกไม้ออกก็พอ" เซวียเสี่ยวหรั่นวางกิ่งไม้เรียวเล็กใส่มือเขา ให้สัมผัสความยาวและขนาดที่ตนเองต้องการ

        เธอเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ทั้งยังจับมือเขาขยับไปมา สีหน้าของเหลียนเซวียนแลดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

        "เข้าใจแล้วหรือไม่" เซวียเสี่ยวหรั่นถาม

        ก็แค่เหลาปลายสองด้านของกิ่งไม้ให้เรียวแหลมเล็กน้อยเองมิใช่หรือมีอะไรไม่เข้าใจ เหลียนเซวียนทำหน้าบึ้งแต่ก็ผงกศีรษะ

        "ฮิๆ งั้นก็ดี มีดนี้ให้ท่าน"

        เซวียเสี่ยวหรั่นไม่เสียเวลาไร้สาระไขว้ขาขัดสมาธิข้างกองไฟ เริ่มสานรองเท้า

        เธอไม่เคยสานรองเท้าฟางมาก่อนแต่มีพื้นฐานในการถักไหมพรมก็เลยสามารถเชื่อมโยงได้

        หลังจากรื้อทำใหม่มาสองหนในที่สุดเธอก็พบวิธีที่ถูกต้อง ถึงได้เริ่มคล่องมือขึ้นมาบ้าง

        ภายในถ้ำมีแต่เสียงแกรกๆ

        เหลียนเซวียนเหลาไม้ซี่เล็กๆในมือ แต่หูกลับคอยเงี่ยฟังความเคลื่อนไหวของหญิงสาวตลอดเวลา

        "เฮ่อ เบี้ยวอีกแล้ว ต้องรื้อทำใหม่"

        "จิ๊ พื้นรองเท้าแค่ชั้นเดียวเหยียบถูกก้องหินก็ทะลุถึงฝ่าเท้าแล้วต้องเพิ่มความหนาอีกสักหน่อย"

        "ตรงนี้ล็อกยากจังเลย"

        "อากาศหนาว ด้านหน้ารองเท้าต้องปิด ทิ้งหลังส้นเท้าไว้ก็พอ"

        "แบบนี้คล้ายกับรองเท้ารู [2] เลยนะเนี่ย ฮ่าๆ"

        รองเท้ารูคืออะไร? เหลียนเซวียนงุนงง

        ...

        [1] โดยมากผ้าที่ทอจากเฮ่อเนื้อผ้าจะบาง มักใช้ทำชุดสำหรับฤดูร้อน

        [2] คือรองเท้ายางแฟชั่นที่มีรูระบายน้ำและอากาศ