ไพรพิศวาส (จบ)

        เมื่อฤดูร้อนเวียนมาถึงอีกครั้ง ได้นำเอาวันเกิดครบรอบปีที่17ของไดอาน่ามาด้วย พร้อมกันเธอก็เริ่มรู้สึกเป็๲ครั้งแรกว่าถ้าเธอจะมีความสัมพันธ์กับใครสักคนหนึ่ง อยากรู้เหลือเกินว่าความรู้สึกใหม่ๆที่จะเกิดขึ้นนั้นมันเป็๲อย่างไร...ในไร่ได้ว่าจ้างคนงานใหม่คนหนึ่งเข้ามาเพื่อฝึกม้าสายพันธุ์อาราเบียนของเมเจอร์โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้นชื่อเคอร์ลี่ ลาทรอพ

        เขาเป็๞ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผมสีดำสนิทหยักศกเป็๞ลอนดวงตาสีน้ำตาล เป็๞ดวงตาที่ฉายแววซึ้งและพร้อมที่จะยิ้มเสมอในความรู้สึกของไดอาน่าแล้ว เขาช่างมีลักษณะเหมือนเทพบุตรกรีกที่กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งและลูกสาวนายจ้างก็ไม่ควรถูกเขาละเลยด้วยแต่เธอได้ตั้งใจไว้ว่าจะให้เคอร์ลี่ ลาทรอพผู้นี้นับถือเธอมากกว่าเธอเล่นหูเล่นตากับเขาและเขาก็เฟลิร์ตตอบแต่ส่วนใหญ่แล้วกิริยานี้จะกระทำเมื่อลับหูลับตาคน และราวกับเขามีความรู้สึกเหมือนเธอเป็๞สัตว์เพศเมียตัวหนึ่งเท่านั้นซึ่งความคิดนี้ได้สร้างความหงุดหงิดไม่พอใจให้กับไดอาน่าไม่น้อยโดยเฉพาะเมื่อเขาไม่ได้มองเธอ แบบผู้หญิง อย่างที่เธออยากจะให้เขามอง

        วันเกิดของเธอมาถึงในตอนปลายเดือนกรกฎาคมซึ่งเป็๲วันที่อากาศร้อนอบอ้าวแต่มีอะไรพิเศษกว่าทุกครั้งที่เคยเลี้ยงฉลองมาโซฟี่รับหน้าที่ทำเค้กแบบที่เธอชอบและตกแต่งหน้าเค้กเป็๲พิเศษสำหรับงานเลี้ยงอาหารตอนค่ำกายสู้อุตสาหะทำซองกุญแจหนัง โดยมีชื่อของเธอเขียนไว้ข้างบนเพื่อมอบให้เป็๲ของขวัญ

        เป็กกี้แวะมาตอนบ่ายเพื่อมอบของขวัญเป็๞ผ้าไหมสำหรับโพกผมพร้อมกับข่าวที่ว่าเธอกับสามีกำลังจะมีลูกคนแรกแล้วไดอาน่านั่งฟังเป็กกี้วาดวิมานเ๹ื่๪๫ที่จะต้องต่อเติมห้องนอนใหม่เงินที่อดออมสะสมไว้เพื่อปรับปรุงห้องครัวให้ทันสมัยต้องหมดไปกับการซื้อข้าวของตระเตรียมไว้สำหรับลูกเล็กๆ ที่กำลังจะเกิด รวมไปถึงค่าหมอค่ายา ค่าโรงพยาบาลที่จะต้องติดตามมา ไดอาน่ากล่าวแสดงความยินดีออกไปแต่แล้วก็อดคิดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมอแลนกับเป็กกี้จึงไม่รอเวลาอีกสัก 2-3ปีก่อนจะมีลูกสร้างครอบครัวขึ้น เธอยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าสามีภรรยาคู่นี้จะสามารถเลี้ยงลูกให้มีความสุขได้สักแค่ไหน

        เมื่อถึงเวลารับประทานอาหารค่ำเมเจอร์ได้มอบของขวัญอันมีค่าให้แก่ลูกสาวคนเดียวอย่างไม่เสียดายเงินไดอาน่าแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ในโอกาสพิเศษนี้ เธอตื่นเต้นกับของขวัญที่ได้รับเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข พ่อลูกนั่งอยู่ด้วยกันเพียงสองคนที่โต๊ะอาหาร ไม่ใส่ใจกับโซฟี่ที่นั่งประดับอยู่ด้วยบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่งและไดอาน่าก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในอารมณ์ปาร์ตี้เท่าใดนัก

        หลังจากรับประทานอาหารค่ำเสร็จแล้วเธอก็เดินออกมายังระเบียงด้านหน้าเอนร่างพิงอยู่กับลูกกรงราวระเบียง เงยหน้าขึ้นมองดวงดาวที่พร่างพรายอยู่บนท้องฟ้าระมัดระวังไม่ให้เสี้ยนไม้ทำความเสียหายแก่เสื้อผ้าลูกไม้แสนสวยตัวใหม่ของเธอปลดกระดุมเสื้อด้านหน้าออกและอยากจะฝันไปว่า เคอร์ลี่ ได้เข้ามายืนอยู่กับเธอด้วย

        เธอปรายตามองไปยังเรือนพักของเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวังไม่มีแสงไฟลอดออกมาจากห้องเก็บเครื่องมือความคิดที่ผ่านแวบเข้ามาในสมองทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

        ก่อนที่ความคิดอย่างสุขุมรอบคอบหรือความทระนงในศักดิ์ศรีของตนเองจะทันกำราบมันลงเธอก็เดินอย่างรีบเร่งเข้าไปในบ้านเสียแล้วพ่อกำลังตรวจเอกสารอยู่ในห้องทำงานและโซฟี่ก็เข้าไปขังตัวเองอยู่ในห้องส่วนตัวเล็กๆทางด้านหลังบ้านแล้ว ไดอาน่าเดินเลยเข้าไปในครัว ตัดเค้กวันเกิดมาชิ้นหนึ่ง

        เธอใช้กระดาษเช็ดมือห่อเค้กชิ้นนั้นไว้ขณะเดินลงไปที่คอกม้าแสร้งทำเป็๲แปลกใจเมื่อเดินเข้าไปในห้องเก็บของและเห็นเคอร์ลี่กำลังทำความสะอาดเครื่องมืออยู่

        “อ้าว...เป็๞คุณเองหรือนี่ฉันเห็นแสงไฟก็เลยคิดว่าฮอลท์อยู่ในนี้ด้วย” เธออธิบายเพิ่มเติมทั้งที่ไม่จำเป็๞

        “จริงหรือ?” ดวงตาของเขาคล้ายมีแววยิ้มเยาะ

        “ก็จริงน่ะสิ” เธอมองเขาราวจะยั่ว

        “คุณถืออะไรอยู่ในมือน่ะ?” เคอร์ลี่มองดูห่อกระดาษเช็ดมือที่เธอถืออยู่

        “ขนมเค้กวันเกิดของฉันเอง...ก็บอกแล้วไงว่าเห็นแสงไฟก็เลยคิดว่าเป็๞ฮอลท์ เลยเอาขนมติดมือมาจะฝากเขาเอาไปให้กาย” ไดอาน่ายักไหล่เมื่อเดินเลยเข้าไปในห้องเล็กๆ นั้น “แต่เมื่อเขาไม่อยู่กลายเป็๞คุณแทนคุณรับไปก็แล้วกัน”

        ยิ้มของเขาเหมือนจะพูดว่า เคอร์ลี่ไม่ได้เชื่อในคำพูดที่เธอเสกสรรขึ้นมาแม้แต่น้อยแต่เขาก็แสร้งทำเป็๲เลยตามเลย

        “ผมไม่อยากให้กายเสียประโยชน์หรอก”

        “ไม่หรอกน่า” เธอยื่นห่อขนมไปให้“พรุ่งนี้ฉันให้กายใหม่ก็ได้สงสัยว่ากว่าเมเจอร์กับฉันจะช่วยกันกินหมด มันคงจะขึ้นราเสียก่อนก็ไม่รู้”

        “อันที่จริงผมก็ชอบกินของหวานอยู่เหมือนกันนะ”เคอร์ลี่พูดยิ้มๆแววในดวงตาของเขาทำให้ไดอาน่ารู้สึกหัวใจเต้นวูบวาบ ความรู้สึกประหลาดๆพรั่งพรูไปทั่วสรรพางค์เมื่อนิ้วของเขา๱ั๣๵ั๱มือเธอตอนที่เอื้อมมารับขนมเค้กชิ้นนั้น “วันนี้วันเกิดคุณหรือ?”

        “อือ...ใช่” เธอมองดูเขาแก้กระดาษออกและยกขนมใส่ปาก

        “ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?” เขาถามทั้งที่ยังมีขนมอยู่เต็มปาก

        ไดอาน่าอยากให้ตัวเองโกหกเป็๲เหลือเกินแต่อย่างไรก็ตามเขาก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าเธออายุเท่าไร

        “17”

        เขานิ่งเงียบไปเป็๲ครู่ จนกินขนมหมดแล้วจึงได้พูดขึ้น

        “เค้กนี่อร่อยมาก” เขาปัดเศษขนมที่ติดมือออก“ผมน่าจะรู้ว่าวันนี้เป็๞วันเกิดคุณ”

        “ทำไมล่ะ...?” เธอถามออกไป

        “ก็จะได้ซื้อของขวัญให้น่ะสิ”

        “ฉันไม่ได้อยากให้คุณซื้อของขวัญมาให้หรอก...”แต่มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนนะถ้าเขาเกิดให้ขึ้นมาจริงๆ ...?...

        ไดอาน่าคิดฝันอยู่ในใจ

        “แล้วเพื่อนชายคุณล่ะเขาให้อะไรคุณ?”

        “ฉันยังไม่มีเพื่อนชายสักคนเลย” เธอตอบไปตามตรง

        “โธ่...อย่ามาหลอกกันหน่อยเลยน่า ผู้หญิงสวยๆอย่างคุณ พวกหนุ่มๆ ที่โรงเรียนมันต้องคลั่งไคล้ใหลหลงกันแย่ไปด้วยซ้ำ”

        หัวใจเธอเต้นรัวขึ้นมาอีก เมื่อเขาเอ่ยถึงความสวย โดยเฉพาะในดวงตาของเขาสะท้อนและยืนยันคำพูดนั้นอยู่

        “พวกนั้นยังไม่มีใครเป็๲หนุ่มกันสักคนเลย”ไดอาน่าพยายามทำเสียงให้เหมือนกับว่าตัวเองเป็๲ผู้ใหญ่แล้วเมื่อตอบประโยคนี้กับเขาและเมื่อเขาทำเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ เธอก็เบือนหน้าหนีออกจะน้อยใจที่เขาเห็นคำพูดของเธอเป็๲เ๱ื่๵๹น่าขัน

        “เสื้อชุดนี้สวยจัง” เคอร์ลี่เอ่ยขึ้นอีก“สงสัยว่าคืนนี้เมเจอร์คงจะเลี้ยงฉลองให้เป็๞การใหญ่สินะ”

        “เปล่าหรอก เราก็แค่ดินเนอร์กันเงียบๆ เท่านั้น”น้ำเสียงของไดอาน่าบอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้หวังอะไรมากกว่านั้น

        “วันเกิดน่ะ ควรจะได้ฉลองกันมากกว่าการกินอาหารค่ำธรรมดาแล้วก็กินเค้กกับให้ของขวัญเท่านั้นนะ” เคอร์ลี่ดัดน้ำเสียงให้ฟังสุภาพขึ้น

        “โอ...” เธอเบิกตาโตมองหน้าเขา“ก็แล้ววันเกิดของตัวคุณเองล่ะ คุณทำอะไรบ้าง?”

        “ก็...มีการดื่มนิดหน่อย แล้วก็เต้นรำกันด้วยความหวังว่าจะมีเพื่อนที่รู้ใจมาร่วมฉลองด้วย” เขาสบตาเธอ“การฉลองวันเกิดมันก็ต้องประกอบด้วย 3 ประการนี้แหละถึงจะค่อยดูเป็๞งานฉลองหน่อย”

        “ก็ของฉันมันก็แค่วันเกิดเล็กๆ เท่านั้นนี่”ไดอาน่าถอนหายใจ เพราะไม่เคยมีในสิ่งที่เขาพูดถึงเลยสักอย่าง

        “เอาละ ในเมื่อก็ไม่ได้ซื้อของขวัญวันเกิดให้คุณเพราะฉะนั้นจะดูสิว่ามีอะไรที่พอจะเอามาใช้เป็๞ส่วนประกอบสำคัญในการเลี้ยงฉลองคืนนี้ได้บ้าง” เคอร์ลี่หลิ่วตาให้ ก่อนจะเดินไปตรงมุมห้องที่มีกุญแจประตูติดอยู่ด้านล่างเขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากทำท่าทางเป็๞ความลับก่อนจะซุกมือเข้าไปในนั้นดึงเหล้าออกมาขวดหนึ่ง

        “ผมเก็บไว้กินเป็๲ยา...ตอนกลางคืนอากาศหนาวมากมันช่วยให้อุ่นขึ้นได้”เขาพูดเป็๲เชิงอธิบายรู้อยู่แก่ใจว่าถ้าเมเจอร์รู้ว่าเขาดื่มในเวลาทำงานแล้ว เป็๲ต้องถูกไล่ออกทันที “คืนนี้เราจะใช้มันให้ตรงต่อจุดประสงค์ได้มากกว่า” เขาหยิบถ้วยกระดาษออกมาจากตู้ไม้ที่ใส่เครื่องมือรินเหล้าใส่ลงในถ้วยใบหนึ่ง หยุดชั่งใจอยู่นิดหนึ่งก่อนจะรินใส่ลงในถ้วยใบที่ 2แล้วจึงได้เงยหน้าขึ้นมองไดอาน่า

        “คุณดื่มเหล้าเพียวๆ ได้ไหมผมไม่อยากถูกต่อว่า...ว่าใส่เหล้าน้อยไป”

        “ฉันก็เคยดื่มมาบ้างเหมือนกัน...” ซึ่งก็แค่ครั้งเดียวในชีวิต เพียงแต่เธอไม่อยากยอมรับออกไปตรงๆเพราะเกรงเขาจะหาว่าเธออ่อนโลกเกินไป บอกตัวเองอยู่ว่าถ้าเธอดื่มได้เขาจะได้ปฏิบัติต่อเธอเยี่ยงหญิงสาวทั้งหลายมากกว่าเด็กหญิงอย่างที่เป็๲อยู่เวลานี้...

        เขาเติมเหล้าลงในถ้วยใบที่ 2 ให้มากขึ้นอีกหน่อยก่อนจะส่งให้ไดอาน่า แล้วจึงได้ยกถ้วยที่ถืออยู่ในมือขึ้นในท่าอวยพร

        “แด่สาวน้อยผู้อ่อนเยาว์และแสนสวย...สุขสันต์วันเกิดครับไดอาน่า”

        เมื่อเขายกถ้วยขึ้นดื่มนั้น เธอก็ยกขึ้นดื่มบ้างมีความรู้สึกเหมือนเปลวไฟลวกลามลงไปในลำคอ แอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ได้อาน่าพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ไอออกมาและประสบความสำเร็จที่ไม่สะอึกเลย...

        “เป็๲ไง มันช่วยให้คุณอุ่นขึ้นไหมล่ะ?” เธอถามพลางฝืนหัวเราะออกมา

        “แน่นอน” เขาตอบอย่างมั่นใจก่อนจะเติมเหล้าลงในถ้วยให้เธออีก “แล้วมันก็ทำให้สบายใจด้วย”