บทที่ 6-สิ่งยึดมั่นของหญิงที่มีฐานะเป็ภรรยา
ตลอดวันแรกในการมาอยู่จวนหลังทำพิธีแต่งงาน สิ่งที่ลี่จูกระทำมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการนอนพักผ่อนรักษากายที่ถูกตรากตรำ
คราแรกนางตั้งใจว่าจะเข้านอนพักเพียงครู่หนึ่ง ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าสว่างด้านนอกจักแปรเปลี่ยนเป็สีแดงส้ม ดวงตะวันกำลังจะลาลับเข้าสู่คืนราตรี
นางก้าวเท้าลงจากเตียง แค่ขยับกายเล็กน้อยเท่านั้น บ่าวรับใช้คนสนิทก็ส่งเสียงเรียกอยู่หน้าห้อง
"นายหญิงตื่นแล้วหรือเ้าคะ" เป็เสียงของหนิงหนิงเอ่ยด้วยความเป็ห่วง
นางรีบเปิดบานประตูเข้ามารับใช้ คอยจัดเตรียมน้ำและปรนนิบัติอย่างรู้หน้าที่
"ยามใดแล้วรึ" ลี่จูถาม
"กลางยามโหย่วแล้วเ้าค่ะ" (ยามโหย่วคือ17.00-18.59น.)
ตอนนั้นเองที่เฟยซินเดินย่อตัวเข้ามา ภายในมือนางเตรียมจุดเทียนให้แสงไฟส่องสว่าง
"นายหญิงจักรับสำรับเย็นเลยหรือไม่เ้าคะ"
"อืม" ลี่จูพยักหน้ารับเมื่อรู้สึกหิวหลังจากที่ไม่มีอาหารตกถึงท้องนานพอสมควร
"จักไปที่โต๊ะอาหารหรือรับตรงนี้เ้าคะ บ่าวจักได้สั่งพวกคนครัวตระเตรียมให้พร้อม"
"ข้า้ากินข้างนอก ยกสำรับขึ้นโต๊ะเลย"
ลี่จูตอบรับเสียงแหบแห้งในลำคอ ก่อนดวงตากลมโตจะมองท้องฟ้าผ่านบานหน้าต่างอีกครั้ง
"ท่านอ๋องกลับมาหรือยัง" นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ท่านอ๋องยังไม่กลับมาเ้าค่ะ" เฟยซินพูดเสียงแ่
ลี่จูไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ นางทำเพียงพยักหน้ารับนิ่งๆ ให้บ่าวรับใช้เดินนำพาไปยังห้องอาหารกว้างที่มีแค่นางนั่งลำพัง
เอาเถิด สามีของข้าคงกำลังทำงาน อย่างไรเขาก็ต้องกลับมาหาภรรยาหลวงอยู่แล้ว
เพราะท่านพ่อก็เป็เช่นนั้น
หากไม่ติดกิจสำคัญ มื้ออาหารเย็นบนโต๊ะจักมีครอบครัวสามคนร่วมกัน ถึงเสร็จสิ้นจากตอนเย็นแล้วท่านพ่อจักไปพำนักเรือนอนุภรรยาใด แต่ท่านพ่อเห็นจากมารดาและนางสำคัญที่สุด
จนกระทั่งผ่านมื้อเย็นอันเงียบเหงาไป ท่านอ๋องก็ยังไม่กลับมา
ตลอดทั้งคืนจรดรุ่งเช้า...ท่านอ๋องหานโจวก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย
วันรุ่งขึ้น
ลี่จูตื่นขึ้นมายามเหม่า (ยามเหม่าคือ05.00-06.59น.) นางฟื้นฟูกำลังที่เสียไปอย่างรวดเร็วตามจิตใจที่มั่นคงและมองทุกสิ่งในแง่ดี
"ผู้ใดอยู่ด้านนอก" ลี่จูะโถาม
"หนิงหนิงเ้าค่ะ"
"เฟยซินเ้าค่ะ"
บ่าวสองคนขานรับในทันที
"เข้ามาปรนนิบัติข้า"
ประตูถูกเปิดออกพร้อมบ่าวรับใช้เตรียมพร้อมทุกเมื่อ พวกนางช่วยชำระกายขาวที่ยังคงหลงเหลือจุดสีชมพูเล็กๆและรอยฟันกัดบางส่วน โดยเฉพาะส่วนสะโพกขาวอันนุ่มราวกับเนื้อเต้าหู้
สีหน้าของหญิงที่ไม่เคยต้องมือบุรุษแดงก่ำ กระนั้นหนิงหนิงกับเฟยซินก็กระทำหน้าที่เป็อย่างดี
ลี่จูขยับกายลงจากเตียง มองร่างบอบบางที่สวมชุดใหม่ผ่านกระจก ดวงตาของนางคล้ำเล็กน้อยเนื่องจากนอนไม่ค่อยจะหลับนัก
นางกังวลถึงคนผู้หนึ่งที่แสนสำคัญ
"ท่านอ๋องไม่ได้กลับมาที่จวนหรอกหรือ ท่านทำงานหนักถึงเพียงนั้น แล้วมีใครจัดหาอาหารส่งให้ท่านหรือไม่" ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยคำถามที่ใคร่รู้
ฉับพลัน หนิงหนิงกลับหลบสายตานาง แม้กระทั่งเฟยซินที่กำลังใช้ผ้ารัดเอวนาง
"ท่านอ๋องกลับมาแล้วเ้าค่ะ"
"จริงรึ" ลี่จูเผยรอยยิ้มหมดความกังวล "ท่านอ๋องพักที่เรือนของท่านหรืออย่างไร"
ภายในจวนแห่งนี้ประกอบด้วยเรือนพำนักของนายที่ตั้งแยก ท่านอ๋องหานโจวย่อมมีเรือนใหญ่เป็ของตนเอง ลี่จูก็เช่นกัน หากวันใดผู้เป็สามี้าร่วมเสพสังวาสกับภรรยาก็จักมาหาที่เรือนของนาง
"..."
"..." ไร้เสียงตอบรับใด
"ไฉนพวกเ้าจึงไม่ตอบข้า" ลี่จูกล่าวย้ำอีกครั้ง
"นายหญิงเ้าคะ เมื่อคืน...ท่านอ๋องไปหาท่านเซียวหลินเ้าค่ะ"
คนฟังถึงกับชะงักค้างรอยยิ้มอ่อนหวาน
"อย่างนั้นหรือ...อยู่ที่เรือนของนางสินะ..."
ปราศจากบทสนทนาใดเอื้อนเอ่ยต่อ บ่าวรับใช้พยุงนายให้ทรุดกายนั่งบนเก้าอี้ ก่อนแปรงเรือนผมยาวอย่างระมัดระวัง
พลันน้ำเสียงเศร้าโศกที่ยากเกินจะเก็บก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน
"พวกเ้าพาข้าสำรวจในจวนแห่งนี้หน่อยเถิด"
.
.
.
"นายหญิงเ้าคะ รับสำรับเช้าก่อนดีหรือไม่เ้าคะ" หนิงหนิงเอ่ยถามผู้เป็นายหลังเดินนำมายังสะพานข้ามแม่น้ำสายเล็กกลางจวน
ลี่จูโบกมือปฏิเสธหนิงหนิงว่าไม่้าสำรับเช้าตอนนี้ นางกำลังมุ่งหน้าและตั้งใจไปที่ที่หนึ่ง
"นายหญิง นั่นคือเรือนของท่านเซียวหลินเ้าค่ะ"
สิ้นเสียงของเฟยซิน ดวงตาของลี่จูก็เห็นที่ที่นางสั่งคนนำพามา เรือนขนาดเล็กกว่าของนางตั้งตระหง่านตรงหน้า
แต่เหตุใดจึงไม่รู้สึกดีใจสักนิด...
เรือนของข้าใหญ่กว่าแล้วอย่างไร ในเมื่อมันไม่ใช่สถานที่ที่ท่านอ๋อง้ากลับมา
'ท่านแม่ ฮืออ เหตุใดข้าจึงไม่มีพี่น้องให้เล่นด้วยเลย ฮือ...'
'ลี่จู เ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเรือนแห่งนี้จึงมีเ้าที่เป็สายเืของบิดาเพียงผู้เดียว ทั้งๆที่มีอนุภรรยาอื่นมากมาย เหตุใดพวกนางจึงไม่อาจตั้งท้อง'
'ฮึก...ไม่ทราบเ้าค่ะท่านแม่'
'เพราะบิดาของเ้า...รักพวกเราแม่ลูกมากน่ะสิ'
'...'
'แม่เป็ภรรยาหลวงย่อมสำคัญ ลูกที่เกิดจากภรรยาหลวงก็ย่อมสำคัญ ท่านพ่อของเ้าไม่มีทางหยัดเมล็ดพันธุ์ผสมสายเืกับอนุภรรยาอื่น เพราะเขาบอกข้าเสมอว่าเขารักพวกเรา บิดารักเ้ามาก รู้หรือไม่ ลี่จู'
''ทะ...ท่านแม่...ฮึก...
'จงจำเอาไว้เสมอ หน้าที่ของสามีอาจกระทำต่อสตรีมากมาย แต่หน้าที่ของบิดา...ท่านพ่อของเ้าเลือกให้เ้าเพียงผู้เดียว ฉะนั้นจงอย่าน้อยใจ และพึงตระหนักว่าเื่ราวมีหลายด้านที่เ้าไม่รู้'
'ขะ...ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ'
ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่
ข้าในฐานะบุตรสาวบอกท่านว่าแสนจะเข้าใจ
เฉกเช่นนั้น...ข้าในภรรยาหลวง...ก็ย่อมต้องเข้าใจสามีใช่หรือไม่
ลี่จูมองอยู่เช่นนั้นเป็ระยะเพลาหนึ่ง ทันใดนั้นนางก็เห็นประตูเรือนเปิดออก ร่างของบุรุษที่เฝ้าคำนึงถึงก้าวออกมาอย่างองอาจ สีหน้าราบเรียบไม่แสดงอารมณ์อันใด
ท่านอ๋อง...
ค่อยยังชั่ว ท่านยังสุขสบายดีสินะ
ลี่จูมองก่อนจะหักห้ามใจหันหลังกลับ เห็นสามีแล้วใจก็พอชื้นขึ้นบ้าง
ทว่า...
"พวกเ้าหยุดอยู่ตรงนั้น!"
_______________________________________________
เจอกันตอนหน้าจ้า จะเริ่มติดเหรียญแล้วน้าา อาจติดไม่ทุกตอน แต่ถ้าติดเหรียญแล้วเนื้อหาจะยาวกว่านี้แน่นอนจ้ะ
กล่าวแจ้งเพื่อความเข้าใจของทุกคนนะจ๊ะ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนค่าไฟและค่ารักษาดวงตากับหมอตาไว้ล่วงหน้าจ้า5555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ถ้าผิดพลาดตรงไหนเม้นติชมได้เสมอ ไรท์จะนำไปแก้ไขปรับปรุงนะคะ
1K
