สามวันสามคืนเต็มที่ประตูตำหนักขององค์หญิงเจ็ดปิดเงียบ ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าออกนอกจากนางกำนัลใกล้ชิดสองคนที่คอยยกสำรับอาหารและน้ำแกงบำรุงเข้าไปถวาย
ข่าวเื่องค์หญิงเมามายจนเสียกิริยาในงานมงคลแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง แม้ผู้คนจะไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ แต่คำซุบซิบก็ไม่เคยหายไปจากวงสุราและโรงน้ำชา ยิ่งในห้องปิดของโรงเตี๊ยมยิ่งกล่าวกันสนุกปาก ด้วยต่างก็เป็คนจากสกุลใหญ่โต ต่อให้อีกฝ่ายเป็องค์หญิงก็ไม่ใช่ว่าจะน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนั้น
ในฝั่งคนวังรอง ิหลงอันเองก็คิดว่าน้องสาวเพียงอับอายที่ก่อเื่ จึงปล่อยให้นางเก็บตัวเงียบๆ ไปก่อน มิได้บังคับให้ออกมา และมิได้ส่งผู้ใดเข้าไปปลอบโยน
กระทั่งเช้าวันที่สี่ บานประตูตำหนักจึงเปิดออกช้าๆ
ิลี่ถิงในชุดสีฟ้าอ่อนปักลายเรียบง่ายก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวเล็กน้อย แต่กลับงดงามเ็าราวกับหิมะต้นเหมันต์
นางกำนัลรีบเดินตามหลังมา “องค์หญิง วันนี้จะให้จัดสำรับในตำหนักหรือไม่เพคะ”
“ไม่ต้อง เปิ่นกงจะไปกินกับเสด็จพี่” กล่าวจบสายตาก็เหลือบไปยังเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนเฝ้าอยู่ใต้ชายคามาตลอดสามวัน เมื่อนางไม่ออกจากตำหนักและไม่เรียกเข้าพบก็ไม่มีเหตุให้เขาต้องเข้าไป องครักษ์ก็เพียงแต่ต้องยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก เมื่อพี่รองไล่องครักษ์หญิงออก จึงเป็หน้าที่ของเฟยโจวที่ต้องดูแลจนกว่าจะมีผู้มาสับเปลี่ยน
เขายังคงสวมชุดองครักษ์สีดำสนิทดังเดิม สีหน้าสงบนิ่งจนดูไม่ออกว่าอดหลับอดนอนมาหลายคืน ิลี่ถิงปรายตามองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยเสียงเย็นกับนางกำนัลที่ติดตามมาเป็พรวน
“พวกเ้าไปรอด้านหน้าก่อน”
นางกำนัลลังเลอยู่ชั่วขณะ เพราะเพิ่งถูกสั่งตัดเบี้ยหวัดเป็การลงโทษเื่งานเลี้ยงในจวนเสิ่น แต่สุดท้ายก็ถอยออกไปอย่างว่าง่าย ด้วยเห็นว่าองครักษ์เสิ่นที่องค์หญิงไม่กล้าขัดแย้งยืนอยู่ไม่ไกล
เมื่อบริเวณนั้นเหลือเพียงคนสองคน ลี่ถิงจึงหยิบหยกประจำตระกูลเสิ่นออกมาจากแขนเสื้อ หยกสีขาวสะอาดถูกยัดใส่มือของเฟยโจวอย่างไม่ไยดี
“คืนให้เ้า”
เสิ่นเฟยโจวก้มมองหยกในมือ ดวงตาไหววูบเล็กน้อย “องค์หญิง…”
“หากองค์หญิงเจ็ดจะต้องมีสามี” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก “คนผู้นั้นย่อมต้องดีกว่าองครักษ์เสิ่น…จริงหรือไม่” กล่าวจบิลี่ถิงลูบจัดเสื้อผ้าของเสิ่นเฟยโจวให้เข้าที่ ก่อนจะเดินผ่านเขาไปโดยไม่แยแสอีก
เสิ่นเฟยโจวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กำหยกในมือแน่นเสียจนข้อนิ้วซีดขาว เขาผูกมันไว้ที่ข้างเอวเช่นเดิม ติดตามรั้งท้ายเพื่อทำหน้าที่ของตนราวกับว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น
ภายในเรือนกลาง องค์ชายรองกำลังเตรียมจะเรียกคนให้ย้ายสำรับไปในห้องทำงาน เมื่อเห็นิลี่ถิงเดินเข้ามาก็ยกยิ้ม ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็ขมวดคิ้วให้ดูขึงขัง
“ในที่สุดก็ยอมออกมาแล้วหรือ เ้ายังรู้หรือไม่ว่าคืนนั้น”
“เสด็จพี่…พี่รอง…” ิลี่ถิงรีบเดินเข้าไปคล้องแขนพี่ชาย “ลี่ถิงรู้ผิดแล้ว”
น้ำเสียงออดอ้อนทำให้ิหลงอันชะงักไปเล็กน้อย
“รู้ผิดแล้วก็ดี แต่อย่างไร…”
“ลี่ถิงจะเชื่อฟังพี่รองแล้วเ้าค่ะ” นางยิ้มหวานพูดขัดพี่ชายตน “เสด็จพี่อยากให้ข้าออกเรือนมิใช่หรือ เช่นนั้นก็หาสามีให้ข้าเถิด”
“จริงหรือ!” ิหลงอันตาโต
ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะเอ่ยเื่คู่ครองเมื่อใด น้องสาวล้วนหาข้ออ้างเลี่ยงไปทุกครั้ง ผู้ใดจะคิดว่าวันนี้กลับยอมเองง่ายๆ
“จริงเ้าค่ะ”
องค์ชายรองหัวเราะเสียงดังทันที ความหงุดหงิดเื่พฤติกรรมเมามายหายไปกว่าครึ่ง ยิ่งเสด็จพ่อสัญญาว่าหากทำให้ลี่ถิงยอมแต่งงานได้ก็จะยินยอมให้เขาแต่งคนรักเข้ามาเป็ชายาได้หลงอันยิ่งดีใจมากกว่าเก่า
“ดี ดีมาก! พี่ชายผู้นี้จะคัดคนที่ดีที่สุดให้เ้าเอง”
ิลี่ถิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตาเหลือบไปยังบุรุษชุดดำที่ยืนนิ่งด้วยท่าทีเงียบสงบอยู่ไม่ไกล เสิ่นเฟยโจวยังคงทำหน้าที่องครักษ์เช่นเดิม ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา ลี่ถิงถึงกับหงุดหงิดกินข้าวต้มไม่อร่อย เพราะพาลคิดไปว่ามีแต่ตนเองที่เดือดร้อนนั่งไม่ติด
ทว่าเมื่อิหลงอันเริ่มเอ่ยชื่อบุตรชายขุนนางที่เตรียมคัดเลือกเมียงมองไว้ก่อนบ้างแล้ว เสียงเรียบเย็นของเฟยโจวกลับดังขึ้นขัดทุกครั้ง
“คุณชายโจวบุตรชายรองเสนาบดีกรมโยธาเล่า เป็อย่างไร”
“สามเดือนก่อนลอบเปิดบ่อนพนันในชื่อคนบังคับม้าของตนพ่ะย่ะค่ะ ผู้ตรวจการกำลังรวบรวมหลักฐานร่างฎีกาขึ้นถวายแล้ว”
“แล้วสกุลซ่ง มิใช่ว่าบุตรชายคนรองยังไม่มีฮูหยินหรือ”
“บุตรชายคนรองเลี้ยงอนุภรรยาไว้ข้างนอกสองคน เหตุว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยอมรับจึงมิได้รับเข้าจวนมาขอรับ”
“คนสกุลหลิวเล่า สกุลนี้ก็คนฝ่ายเราเช่นกัน”
“ติดหนี้เงินพนันใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ”
คนแล้วคนเล่าถูกเสิ่นเฟยโจวเปิดโปงความลับจนหมดสิ้น ิหลงอันจากเดิมที่หงุดหงิด สุดท้ายกลับถอนหายใจ
“เ้ามีข่าวกรองกว้างไกลถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่รายงานั้แ่แรก”
“เพราะมิได้เกี่ยวข้องกับหน้าที่พ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “ช่างเถิด อย่างน้อยก็ช่วยให้น้องสาวข้าไม่ต้องแต่งเข้าจวนสกปรก คนฝ่ายเราก็เหลือเกิน พี่ใหญ่ปล่อยไว้เช่นนี้ องค์ชายสามคงได้เป็รัชทายาทแน่”
“พี่รองก็อย่าแสดงตนว่าอยู่ฝักฝ่ายองค์ชายใหญ่มากเกินไปเลยเพคะ เื่บัลลังก์ยังไม่แน่ เราไม่มีสิทธิ์ในน้ำแกงจะไปช่วยผู้อื่นซดด้วยเหตุใด” ิลี่ถิงวางตะเกียบลงเบาๆ
“หากไม่เลือกข้างเราย่อมตกเป็เป้าว่าจะร่วมชิงตำแหน่ง เท่านี้ก็ยุ่งยากมากเกินพอแล้ว คุณชายสามอันเล่าสกุลนี้ไม่ใหญ่มาก แต่ก็นับว่ามีเกียรติไม่น้อย”
“เป็ลูกชังของบิดา สมบัติคงมิได้ตกทอดมามากนัก องค์หญิงอาจลำบากพ่ะย่ะค่ะ”
“สะใภ้อื่นอาจจิกเรียกน้องสาวเปิ่นหวาง ไว้พี่จะหาคนมาคัดเลือกคนใหม่ทั้งหมด เื้ัคงต้องตรวจสอบให้มากหน่อย”
“พี่รอง ข้าอิ่มแล้ว” นางลุกขึ้นเดินออกจากเรือนทันที ไม่ทันรับปากกับพี่ชายเื่การดูตัว
เสิ่นเฟยโจวเองก็ติดตามอยู่ด้านหลังไม่ห่างไปไกล จนกระทั่งมาถึงศาลากลางสวน องค์หญิงเจ็ดถึงได้หยุดฝ่าเท้าตน สายลมยามเช้าพัดใบไผ่เสียดสีกันเกิดเสียงดังขึ้นรอบกายเบาๆ
“พวกเ้าออกไปรอด้านนอก”
ิลี่ถิงออกคำสั่งอีกครั้ง เหล่านางกำนัลจึงถอยห่างออกไปตามปกติ เพราะองค์หญิงเจ็ดก็มักจะมีเื่รับสั่งเป็การส่วนพระองค์กับองครักษ์เสิ่นอยู่แล้ว เมื่อเหลือกันเพียงสองคน ิลี่ถิงหันกลับมามองเฟยโจวด้วยแววตาเอาเื่
“เ้าจงใจใช่หรือไม่”
“องค์หญิงหมายถึงสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”
“ก็เื่คู่ครองของเปิ่นกง!” นางแค่นหัวเราะ “คนที่เสด็จพี่เสนอออกมา เ้าก็หาเื่ขัดขวางเสียหมด หรือว่าองครักษ์เสิ่นจะหวงก้างเอาไว้เองงั้นหรือ”
“้ามากหรือ ตำแหน่งราชบุตรเขยน่ะ”
ดวงตาของเฟยโจวมืดลงเล็กน้อย “องค์หญิงเป็ผู้กล่าวเองว่าหากจะมีสามี คนผู้นั้นต้องดีกว่ากระหม่อม”
“แล้วอย่างไร”
“กระหม่อมเพียงทำตามที่องค์หญิง้า องค์หญิงจะเอาอันใดอีก!”
เพียะ!
ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนใบหน้าของบุรุษตรงหน้าอย่างแรงจนเสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ
เสิ่นเฟยโจวเอียงหน้าไปตามแรงตบ แต่กลับไม่คิดหลบเลี่ยง
“เ้ามีสิทธิ์อันใดมาชี้นำชีวิตเปิ่นกง” ิลี่ถิงกัดฟัน “อย่าลืมฐานะตนเอง เสิ่นเฟยโจว ต่อให้ถูกฮูหยินใหญ่รับเลี้ยง เป็บุตรบุญธรรม เ้าก็ยังเป็เพียงลูกของบ่าวโรงครัว!”
สายลมในศาลาพลันเย็นเยียบ เสียงของทุกสรรพสิ่งรอบข้างเงียบงัน แต่ลี่ถิงกลับยังไม่หยุด
“แม่ของเ้าก็แค่อาศัยโชคดี นางอยู่ตรงนั้นในยามที่นายท่านเสิ่นถูกวางยาปลุกกำหนัดจนได้ตั้งครรภ์ขึ้นมา ไม่เช่นนั้นคนอย่างเ้าจะมีสิทธิ์มายืนสั่งสอนเปิ่นกงตรงนี้หรือ”
มือของเฟยโจวกำแน่นขึ้นทีละน้อย เขาถูกดูิ่ผู้เดียว ไม่นับว่าเป็ปัญหา แต่หากกล่าวถึงมารดาที่ทั้งรักและเอ็นดูองค์หญิงเจ็ดไม่ต่างกับเป็บุตรสาวตนเองก็ออกจะมากเกินไปแล้ว “องค์หญิง…”
“ส่วนเ้า…ต่อให้ถูกวางยาแล้วอย่างไร คนเป็องครักษ์ที่เก่งกาจนักหนาไม่ควรอดทนได้หรือ” นางแค่นหัวเราะ “หรือแท้จริงแล้วเ้าก็มักง่ายเหมือนแม่ตนเอง เห็นสตรีเมามายก็ยับยั้งไม่อยู่!”
สิ้นเสียงนั้น ร่างสูงก็เข้าประชิดในพริบตา ริมฝีปากร้อนจัดบดลงมาปิดคำพูดร้ายกาจทั้งหมดเอาไว้
“อื้อ!”
ิลี่ถิงเบิกตากว้าง ก่อนผลักเขาออกเต็มแรงแล้วฟาดมือลงบนใบหน้าอีกครั้ง
เพียะ!
แต่คราวนี้เสิ่นเฟยโจวกลับจับข้อมือนางเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัวอีกหน จุมพิตหนักหน่วงกว่าครั้งแรกบดเบียดลงมา ราวกับ้าหยุดไม่ให้นางกล่าวดูถูกมารดาของเขาอีก
ิลี่ถิงกัดริมฝีปากของบุรุษตรงหน้าจนได้กลิ่นคาวเื ทว่าเฟยโจวกลับไม่ยอมปล่อย เขาผลักนางลงกับพื้นศาลา มือใหญ่ปาดลูบ ปากซุกไซ้คลอเคลียราวกับถูกความโกรธครอบงำทั้งหมด
“ปล่อย…อื้อ ปล่อยข้านะ!” ลี่ถิงดิ้นรนสุดแรง ผลัก ตี กัดทุกอย่างที่ทำได้ กระทั่งแรงขัดขืนค่อยๆ หายไป
เสิ่นเฟยโจวชะงัก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงได้เห็นว่าองค์หญิงเจ็ดกำลังร้องไห้เงียบๆ น้ำตาไหลลงข้างแก้มไม่ขาดสาย
หัวใจของเขาพลันเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก ใจโกรธที่นางหยิบยกมารดาผู้ให้กำเนิดมาพูดเสียหาย แต่ในใจลึกๆ ก็รู้ว่าพื้นฐานองค์หญิงเจ็ดมิได้เป็คนที่มีจิตใจเหยียดหยามคน
“อย่างน้อย…” เสียงของลี่ถิงสั่นเครือ “ก็นึกถึงใจคุณหนูเมิ่งบ้าง แม่นางน้อยผู้นั้นที่เป็คนรักของพี่เฟยโจว นางมิได้ผิดอันใดในเื่นี้”
เฟยโจวนิ่งค้างไปทันที มือที่กำต้นแขนขององค์หญิงเจ็ดอยู่คลายออกช้าๆ ความเดือดดาลเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบอันน่าอึดอัด เขามิได้โง่เขลา ที่นางพูดจาเช่นนั้นก็เพียงแค่้าผลักไสไล่เขาให้ห่างตัว
เขาถอยออกห่างจากร่างของิลี่ถิง แล้วคุกเข่าลงต่ำ
“พี่เฟยโจวไม่รักคุณหนูเมิ่งได้หรือไม่”
“กระหม่อม…ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบเสิ่นเฟยโจวก็ลุกขึ้นเดินออกจากศาลาไปโดยไม่หันกลับมามอง แม้ว่าเสียงร้องไห้ของิลี่ถิงจะดังไล่หลังมามากมายเพียงใด…เขาก็ไม่อาจใจอ่อน
3K
![ฝืนชะตาท้าสามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721906142_38669137.webp)
![[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698663281_87365223.webp)