“ไปว่ายน้ำทะเลกันไหม!!??......”
“ไปสิไป ั้แ่น้ำค้างกลับมา น้ำค้างยังไม่ได้ลงเล่นน้ำทะเลเลย”
นายหัวจิรทิปต์ถามปวริศา ขณะที่เธอกำลังตักข้าวใส่จาน เธอมองหน้านายหัวหนุ่มนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ ออกมา พร้อมกับพยักหน้าอย่างเร็วไว ซึ่งั้แ่วันนั้น นายหัวหนุ่มก็เปลี่ยนเป็คนละคน จากที่ร้ายแสนร้าย แค้นแสนแค้น ตอนนี้กลับดีแสนดีจนใจหาย
“งั้นกินข้าวเสร็จ เราไปกัน”
นายหัวหนุ่มพูดยิ้มๆ ทั้งปากและสายตาที่มองมา ซึ่งสายตาเช่นนั้น ก็พลันทำให้หญิงสาวตัวเล็ก ใบหน้าร้อนผะผ่าว เห่อแดงเป็จุดๆ แล้วกระจายตัวออกแดงจนเต็มแก้มนวลเนียนใส เธอแสร้งก้มลงตักข้าวใส่จานต่อ แล้วยื่นส่งให้นายหัวหนุ่ม แล้วค่อยมาตักใส่ข้าวใส่จานของตัวเอง
“น้ำค้างทำอาหารอร่อยดีนะ ไม่สิ!!... ไม่ใช่แค่อาหารหรอกที่อร่อย”
นายหัวหนุ่มเปรยๆ ขึ้น ขณะที่มือใหญ่ก็ยื่นไปตักผัดผักบุ้งไฟแดง มาใส่จานข้าวของตัวเอง หญิงสาวตัวเล็กได้ยินคำพูดของเขา ก็เลิกคิ้วโก้งโค้งคู่สวย มองหน้าครามครัน ที่มีหนวดเครารุงรัง อย่างสงสัยในประโยคหลัง
“นอกจากอาหาร แล้วมีอะไรอีกเหรอ!!??......”
หญิงสาวตัวเล็ก อดรนทนความสงสัยไม่ไหว จึงเอ่ยถามนายหัวหนุ่มด้วยความอยากรู้เป็อย่างมาก พอถามจบก็ตั้งหน้าตั้งตารอฟังคำตอบ อย่างใจจดใจจ่อ เพราะก็อยากรู้ไงว่ามันจะมีอะไรอีกกัน ที่จะอร่อย เธอไม่เห็นว่าจะมีอะไรอีกเลยนี่นะ
“ก็!!!!...... ตัวน้ำค้างนั้นยังไงล่ะ ที่กินทีไรก็อร่อยทุกครั้ง!!!!”
นายหัวหนุ่มไม่พูดเปล่า ยังส่งสายตามองไปทั่วร่างบางด้วยอีกต่างหาก ราวจะกลืนกินหญิงสาวตัวเล็ก แทนอาหารตรงหน้าเลยก็ว่าได้ ซึ่งพอหญิงสาวตัวเล็กได้ยินคำตอบ ก็เบิกตากว้าง ใบหน้าสวยหวานแดงขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้แดงมากกว่าก่อน และแถมยังลามไปถึงใบหู
“พี่ทิป!!.... พูดอะไรก็ไม่รู้ เสี่ยวจริงๆ เลยอ่ะ”
หญิงสาวตัวเล็กส่งค้อนแต่พองามไปให้นายหัวหนุ่ม ปากพูดต่อว่าเขา แต่ภายในกายก็ให้รู้สึกวาบหวาม ซาบซ่าน และพานคิดไปถึงกิจกรรมเข้าจังหวะ ที่เขาชอบชวนเธอทำอยู่บ่อยๆ พอคิดถึงจุดนั้น ก็พานให้ใบหน้าสวยหวานแดงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีก
“เสี่ยวตรงไหน พี่พูดความจริง น้ำค้างทั้งอร่อยและก็หอมหวานเป็ทั้งเนื้อทั้งตัว”
ซึ่งไม่ใช่เพียงการกระทำของนายหัวหนุ่มเพียงเท่านั้นที่เปลี่ยนไป คำพูดคำจาของเขาก็ด้วย และไหนจะสรรพนามเรียกขานนั้นอีก เปลี่ยนสรรพนามเรียกขานตัวเองเป็พี่ และยังให้หญิงสาวตัวเล็กเรียกตัวเขาว่าพี่ เหมือนเช่นแต่ก่อนที่ยังไม่มีเื่มีราวต่อกัน
“ไม่เอาแล้ว ไม่พูดแล้ว กินข้าวได้แล้วเถอะ จะได้ไปลงเล่นน้ำกัน”
หญิงสาวตัวเล็กกล่าวตัดบท เพราะหากขืนพูดต่อไป ก็จะเข้าตัวเอง และทำให้ตัวเองอายม้วนแล้วม้วนอีกเป็แน่ นายหัวหนุ่มยิ้มที่มุมปาก แล้วตักข้าวขึ้นมาใส่ปาก โดยไม่พูดอะไรออกมาอีก จนกระทั่งทานข้าวจนอิ่มไปตามๆ กัน
พอทานข้าวอิ่มกันแล้ว ปวริศาก็ยกถ้วยจานชามไปล้างทำความสะอาด และคว่ำตากไว้ให้แห้ง ส่วนนายหัวหนุ่มก็เดินเข้าไปภายในกระท่อม และกลับออกมาพร้อมด้วยสื่อหนึ่งผืน และผ้าเช็ดตัวสองผืน
“พร้อมยัง ไปกันยัง??......”
นายหัวหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวตัวเล็ก เธอจึงพยักหน้ายิ้มๆ แล้วคนทั้งสองก็พากันเดินลงบันได ไปที่ชายหาดสีขาวละเอียด ซึ่งจากกระท่อมไปก็ไม่ได้ไกล เดินไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตรก็ถึงชายหาดแล้ว ชายหาดของที่นี่ดีอย่างว่า ไม่มีมลพิษ ไม่มีเศษขยะเลยสักชิ้น และไม่มีผู้คนด้วย มีเพียงเธอกับเขาสองคน
๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗๒๗
547
