ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

“อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าเราไม่เหมือนเดิม” เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหากเอาจริงขึ้นมาจะสามารถต่อกรพวกมันได้ไหม แต่แค่นี้มันก็นับว่ามากพอที่จะตบหมิงยู่ที่ตายคาที่แล้ว แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่อยากนึกว่าอีกฝ่ายระดับลมปราณที่เท่าไหร่ เพราะระหว่างที่เขาพัฒนา คนอื่นก็พัฒนาเหมือนกัน ซึ่งเรื่องนี้ก็เว้นแต่พวกเจ้าสำนักที่มีงานต้องทำอะนะ เขาไม่อยากจินตนาการเลยว่าหากอสูรลวงตาเก็บระดับเหมือนเดิมป่านนี้คงระดับพุ่งกระฉูดแน่ ๆ
“แหวนนี้มันดีจริง ๆ ”
ชายหนุ่มเค้นยิ้ม มันเป็นแหวนที่เขาเคยมอบให้กับซอมบี้เทพสายฟ้าตอนทำภารกิจ ‘เส้นทางแห่งฝันร้าย’ เรียกได้เลยว่าสกิลทักษะของมันสามารถพุ่งไปยังระยะ 50 เมตรได้สบาย แต่ก็มีคูลดาวน์แบบสุ่มตั้งแต่ 3 วินาทีจวบจนไปถึง 1 นาทีก็ตาม
‘หลังจากที่ไอ้พวกนี้คิดว่าฆ่าฉันไป คงต้องไปรายงานตัวกับทางสำนักแน่ ๆ ’
จากที่เขาส่งแมลงกลืนวิญญาณไปสำรวจก็พบว่ารอบด้านของที่ตั้งสำนักนั้นมีผู้เล่นคอยเฝ้าระวังกันอยู่ โดยจะเปลี่ยนกะทุก ๆ สามสิบนาที ยิ่งไปกว่านั้นทางวังวนดันเจี้ยนก็เหมือนกับว่าไม่มีใครเข้าไปเพราะจากบทสนทนาแล้วจะต้องรอเจ้าสำนักเสียก่อน ส่งผลให้วังวนนั้นมีคนยืนเฝ้าสองคน ระดับลมปราณก็แค่ 30 เท่านั้น ส่วนที่เหลือก็อยู่ในที่พักของตัวเองฝึกฝนวิชา และออกไปเก็บระดับลมปราณที่สายธารแห่งหมอกบ้าง สะพานแห่งการลืมเลือนบ้าง หุบเหวกระจกแห่งโศกบ้าง
สามสถานที่ที่กล่าวว่ามีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันและมีสิ่งที่เหมือนกันคือ หมอก…สายธารแห่งหมอกนั้นมีหมอกเหนือทะเลสาป และทะเลสาปนั้นถ้าหากแตะโดนมันแล้วลมปราณจะถูกลบล้างหายไปทันทีชั่วเวลานึง แถมมันมีฤทธิ์ในการกัดกร่อนยิ่งกว่าน้ำกรดอีกด้วย ขณะเดียวกันสะพานแห่งการลืมเลือนก็เป็นหุบเหวที่มีสะพานข้ามไปยังที่ไหนสักแห่งซึ่งยาวมาก ๆ เพียงแต่หลังจากคุณกลับออกมาจากที่นั้น ความทรงจำเกี่ยวกับสะพานแห่งการลืมเลือนจะไม่มีอยู่ในสมองคุณทันทีราวกับถูกลบความทรงจำออกไป
และสุดท้ายหุบเหวกระจกแห่งโศก มีความคล้ายกับสะพานแห่งโศกที่มีหุบเหวเหมือนกัน แต่ไม่มีสะพาน ไม่มีอะไรเลย มันมีแต่ความว่างเปล่าก้มมองเห็นไปก็เจอแต่หมอกจาง ๆ ไม่เห็นก้นหุบเหว แถมที่นี่ยังทำให้ผู้เล่นไม่สามารถบินได้ และที่มันถูกเรียกว่ากระจกแห่งโศก เพราะหากเราลองก้าวขาออกไปจากพื้นดินเหยียบอากาศ มันจะราวกับเหยียบของแข็งบางอย่างทั้ง ๆ ที่ก็ไม่มีอะไรอยู่ข้างล่าง หากคุณเหยียบความว่างเปล่าถูกอันคุณก็รอด หากคุณหยียบผิด…มันก็จะส่งเสียงคล้ายกระจกแตกพร้อมระเบิดร่างกายคุณให้กลายเป็นจุล
ซอว์รู้สึกอยากรู้อยากเห็นทั้งสองสถานที่นั้นมาก โดยเฉพาะหุบเหวกระจกแห่งโศก เขาค่อนข้างอยากออกไปสำรวจมันให้รู้ดำรู้แดงไปเลยว่าหากเขาทำแผนที่ของเส้นทางที่ถูกต้องได้ ปลายทางของมันจะทำให้เขาโผล่ไปที่ไหน รวมถึงสะพานแห่งการลืมเลือน เขามั่นใจว่าเขาอยากทดลองเข้าไปสักครั้ง
“แต่ปัญหาก็คือ” ซอว์สัมผัสได้ถึงกองกำลังบางอย่าง ไม่สิ! ต้องพูดว่าคนของสำนักลวงตาที่นำทีมโดยอสูรลวงตา และธิดาศักดิ์สิทธิ์กำลังมุ่งหน้าไปยังสายธารแห่งหมอก ชายหนุ่มไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเริ่มดำเนินการเร็วขนาดนี้ เขายังไม่ทันได้วางแผนด้วยซ้ำ ชายหนุ่มฉีกยิ้มเจื่อน ๆ ส่ายหน้าไปมา
“เป็นปัญหาแล้วสิ”
เขาพึ่งสังเกตุว่าตรงที่ซอมบี้เทพสายฟ้าอยู่ ได้มีคนถูกฆ่าตายไป และคน ๆ นั้นก็ทำลายตราประทับบอกว่าซอมบี้เทพสายฟ้าอยู่นี่ แน่นอนว่านั้นคือคนภายในสำนักลวงตาแน่นอน พวกหล่อนออกเดินทางหลังจากที่มั่นใจว่าซอมบี้ของเขาอยู่จุดไหน ซอว์รู้สึกแย่เล็กน้อย พลอยนั้นมีไพ่ตายอีกหลายอย่างเลยเขามั่นใจว่าอย่างงั้น เพราะสมบัติกล่องทองมันไม่ใช่ไอเทมธรรมดาสามัญ คาดว่าทั้งตัวของเธอคงเต็มไปด้วยอุปกรณ์สองดาวหมด
อีกอย่าง…
“พวกเธอวิ่งไปถึงแล้ว!?” ซอว์รู้สึกตัวอีกทีกองกำลังนั้นก็ไปถึงตัวซอมบี้สายฟ้าแล้ว เขาเกาหัวไปมา
“ไหงไปเร็วขนาดนั้นวะ” ระดับของเขายังวิ่งตามไม่ทันเลย
“ไม่มีทางเลือกแล้ว”

ห่างออกมา ณ สายธารแห่งหมอก
ในเวลานี้ปรากฎผู้เล่นกว่า 37 คนซึ่งหนึ่งในนั้นมเจ้าสำนักลวงตา และธิดาศักดิ์สิทธิ์ โดยผู้เล่นรอบ ๆ ก็มามุงดูด้วยความสงสัยกว่าสามพันคน เรียกได้ว่าการเคลื่อนพลแบบเอิกเกริกนี้สร้างความสนใจแก่ผู้เล่นจำนวนมาก คาดว่าอีกไม่นานคงมีมาเพิ่มเป็นหมื่น ๆ คน ในเวลานี้ทั้งสามสิบเจ็ดคนอยู่เบื้องหน้าซอมบี้ตนหนึ่งที่ตอนนี้ยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้มีไอเทมอะไรนิดตัวเหมือนกับคราวก่อนที่มีเกราะเงินโบราณและดาบเงินอัศจรรย์ พร้อมด้วยแหวนเต็มมือราวกับคลังสมบัติ
อสูรลวงตาหรี่ตาลงกล่าว
“ดูเหมือนว่าจะไม่ยากแหะ คราวก่อนมันมีไอเทมครบเซ็ทเลย แต่วันนี้จนอย่างกับขอทาน”
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่ได้ยินก็ยิ้ม พลอยที่คุยกับอสูรลวงตามาแม้ไม่ชอบเธอที่กล้าโจมตีใส่พี่ซอว์ แต่ขอยอมรับว่าเธอประทับใจอีกฝ่ายไม่น้อยราวกับเป็นพี่น้องกัน พลอยกำดาบใช้นิ้วแตะเบา ๆ พูด
“ระวังนะคะ…มันอาจจะตายได้ แต่หัวหน้ามันตายไม่ได้” อสูรลวงตาขมวดคิ้ว หญิงสาวที่เห็นก็ยิ้ม
“ครั้งก่อนพลอยถูกหัวหน้ามันล่อให้ออกไปที่อื่น มันคือซอมบี้แห่งความว่างเปล่า มันเทียบได้กับอมตะ หนูฆ่ามันเกือบ 20 รอบมันก็ไม่ตายสักที พี่คงรู้ใช่ไหมคะว่าไอ้ตัวนี้แหละที่เป็นตัวนำทัพทำลายอาณาจักรต้นกำเนิด” อสูรลวงตาทำสีหน้าเคร่งเครียดมองซอมบี้เทพสายฟ้า
“งั้นเธอกำลังจะบอกว่าไอ้เวรนี้คือเหยื่อล่องั้นหรอ? ” พลอยยักไหล่
“ถ้าฟังจากปากพี่ราพิสล่ะก็ เราก็เตรียมปิดประตูหนีได้เลยถ้ามันเข้าไปในสายธารแห่งหมอก” เธอมั่นใจว่ากระแสน้ำที่นั้นต่อให้เธอระดับลมปราณที่ 50 ก็ถูกฆ่าได้ง่าย ๆ มันไม่ใช่เรื่องดีเลยที่จะเข้าไปในดศัตรูพร้อมกับสถานที่โดยรอบที่เอื้อต่อการถูกฆ่า
อสูรลวตาพยักหน้า
“ไม่แปลกเลยที่มันจะยืนชิวแบบนี้” ในเวลานั้นเองเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น ทั้งสองหันกลับไปก็พบกับราพิสที่กำลังวิ่งมาแต่อาการบาดเจ็บก็ยังไม่หายดีนักทำให้เธอมาช้า หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าออก พลวด!! ไม่ทันที่เธอจะเห็นมองซอมบี้ด้านหน้า หล่อนก็พ้นเลือดออกมาจำนวนมาก
“ราพิส! ” เพื่อน ๆ รีบเข้าไปประคอง อสูรลวงตาแพร่ลมปราณเข้าไปเธอก็หน้าซีดเมื่อรับรู้ว่าหัวใจของเพื่อนสาวนั้นคล้ายกับโดนบีบจนเละไม่เหลือชิ้นดี พริบตาพาริสก็ล้มตัวลงตายทันที สร้างความตกใจให้กับคนอื่น ๆ
“ระเบิดลมปราณซะ!! ” บึม…สิ้นคำสั่งทุกคนก็ทำตาม กลิ่นอายแห่งความตายที่ศพราพิสก็อันตรธานหายไป ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่สังเกตุเห็นเหมือนกันก็ขมวดคิ้วแน่น เธอมีประสบการณ์ที่สู้กับซอมบี้รูปแบบพิเศษมาก่อน เธอเข้าใจได้ทันทีเลยว่าการตายของราพิสคืออะไร
“คำสาป เธอโดนคำสาป” พลอยกล่าวขึ้นก่อนจะระเบิดลมปราณทำลายร่างอีกฝ่ายจนกลายเป็นหมอกเลือด คนอื่น ๆ ที่เห็นก็อยากจะด่าและโมโหใส่ แต่เมื่อเจอสีหน้าเคร่งเครียดของหัวหน้าและธิดาศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาจึงรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่จิตใต้สำนึกเขาจะคิดได้
“ตายซะ! ” บึม! พลอยระเบิดลมปราณสีขาวทะลักออกมา อสูรลวงตาก็สะบัดพัดบังเกิดหมอกเต็มไปทั่วสถานที่ ผู้เล่นคลาสเรียนเทพสงครามก็ทำเหมือนกัน พวกเขาถืออาวุธของตัวเองออกมา แต่ในสายตาของซอมบี้เทพสายฟ้านั้นก็มองแต่ธิดาศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียว มันยกมือขึ้นจู่ ๆ ก็มีแหวนวงนึงกับดาบลอยเข้ามือมัน ผู้เล่นโดยรอบขมวดคิ้วมอง
ฮว๊าก! บึม⁓ เทคนิคลมปราณบางอย่างก่อตัวรอบตัวมัน อานุภาพของมันนั้นแสดงถึงขีดสุดผู้เล่นจำนวนมากรู้สึกแสบร่างกายไปหมด ลมปราณสีแดงนั้นราวกับอากาศที่น่าสะอิดสะเอียนมันไหลทะลักออกมาราวกับคลื่นสึนามิ พลอยที่เห็นก็ระเบิดปราณบริสุทธิ์เข้าปะทะแต่ก็ถูกกลืนหายไป อสูรลวงตามีสภาพไม่ต่างกัน เธอไม่สามารถรับพลังนั้นได้จนร่างกายแดงก่ำไปทั้งตัว
‘ระดับห้วงกำเนิดขั้นสูง’ เจ้าสำนักลวงตาไม่คิดว่าซอมบี้นรกนี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แม้จะด้อยกว่าเทพยักษ์ที่เจอในดันเจี้ยนกลายพันธุ์แต่ต้องขอบอกว่ามันน่ากลัวในเรื่องความฉลาดอย่างเหลือล้นจริง ๆ บางทีอาจจะอันตรายกว่าด้วยซ้ำ ปัง! บึม…ลำแสงสีขาวระเบิดทะลุทะลวงทำให้แขนซ้ายซอมบี้ขาดหายไป อสูรลวงตาเบิกกว้างหันไปมองก็พบว่า ธิดาศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้ถือดาบสีเงินลวดลายโบราณมีสายสีขาวห้อยหนึ่งเส้น
“หนูคิดว่าหนูสู้ไหวนะ” พลอยเค้นยิ้มถืออาวุธคลาส C ของเธอ
‘นั่นมันอาวุธอะไร? ’ อสูรลวงตารู้สึกว่ามีอสูรกายในดาบชิ้นนั้น แต่เธอก็ไม่รู้เลยว่ามันคืออาวุธแบบไหน
ฮว๊าก!! ซอมบี้สายฟ้าแม้จะเหลือแค่แขนเดียว แต่ปราณสีแดงนั้นก็เคลือบดาบสีเงินของมันจนกลายเป็นสีเลือด ปราณพวกนั้นเริ่มหมุนรอบแขนซ้ายของมันทีละนิดก่อนที่จะปรากฎแขนซ้ายที่งอกมาใหม่ ผู้เล่นนับหมื่นรวมถึงคนในสำนักต่างเบิกตากว้างแทบถลนออกมา
พลอยเริ่มทำสีหน้าเคร่งเครียดบ่นเบา ๆ
“มันคงตายง่ายกว่าซอมบี้แห่งความว่างเปล่าใช่ไหม? ”
ฟุม ซอมบี้สายฟ้าพุ่งเข้ามา มันยกดาบสีเลือดฟันใส่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ หญิงสาวกัดฟันใช้ผ่าจันทราอีกครั้ง บึม ลำแสงสีขาวบริสุทธิ์กระโจนใส่ราวดาวหาง มันเบี่ยงหลบอย่างง่ายดายระเบิดลมปราณสีแดงปกคลุมไปทั้งพื้นที่ฟันใส่หญิงสาว เธอรีบยกดาบมากัน ปัง! ครืน ๆ ๆ พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย หางตาของมันเหลือบเห็นหมอกที่ถาโถมเข้ามาใส่ ลมปราณสีแดงก็ตอบโต้ใส่ด้วยขนาดที่เท่ากัน
โครม…ปราณหมอกสลายไปพร้อมกับปราณสีเลือด พลอยต้องการจบศึกเปิด ‘แดนโลหิต’ ปราณสีขาวกลายเป็นสีแดงทันที ซอมบี้หนุ่มดีดตัวถอนหลังแต่ก็สายเกินไปแล้ว ลำแสงสีเลือดพุ่งกลืนร่างมันไป บึม!!! ซอมบี้ตนนั้นสลายหายไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแหวนสีเงิน และอาวุธของมันที่ตกอยู่
“พลวด! ” พลอยล้มลงกับพื้น หมับ…
“ไม่เป็นไรแล้วตัวเล็ก” หญิงสาวเงยหน้ามองก็อมยิ้มแก้มแดง
“พี่ซอว์…” เธอไม่คิดเลยว่าคนที่หายไปตั้งแต่เข้าเมืองมาจะปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง แอร๋!! ปิ้ว ๆ ๆ แต่แล้วหญิงสาวก็เห็นเสี่ยวเสียที่คำรามใส่ยิงปืนฉีดน้ำรัว ๆ คล้ายกับอาการปรปักษ์ พลอยขมวดคิ้วเพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยของเธอก็อยู่กับพี่ซอว์ไปมาหาสู่กันแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการแบบนี้เลยสักนิด
แอร๋!!!! เสี่ยวเสียกระโจนใส่และกัดเข้าที่แขนพี่ชาย
“โอ๊ย~” พลอยตกใจลุกขึ้นดูอาการพี่ซอว์ทันที
“เสี่ยวเสีย!! น้องทำอะไรไปห๊ะ!?” หญิงสาวลุกขึ้นตวาดใส่ซอมบี้เด็ก แต่มันก็คำรามใส่ไม่สนใจ อสูรลวงตาที่เห็นก็แอบสังเกตุทั้งซอมบี้เด็กและชายหนุ่มเสื้อผ้ากาก ๆ แต่แล้วเธอก็ตกใจเมื่อแขนของซอว์นั้นแทนที่จะมีเลือด แต่กลับเป็นเนื้อที่เน่าเปื่อยไปแล้ว
“พลอยหนีมา! นั่นไม่ใช่ซอว์” พลอยขมวดคิ้วตกใจ
ฉัวะ!! ดาบสีเงินแทงทะลุหน้าท้องเธอ พลวด! หญิงสาวกระอักเลือดตัวสั่น สติของเธอเริ่มประคองไม่อยู่ หญิงสาวหันไปมองชายที่อยู่ด้านหลังแต่แล้วมันก็มีหมอกปกคลุมร่างกายของเขากลายเป็นซอมบี้สองเมตร หญิงสาวกัดฟันแน่นดวงตาประกายความเหี้ยมโหดออกมา
“แก!!! ฉันจะฆ่-พลวด! แก…” ตุบ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ล้มลงตกตายในเวลาต่อมา แพล็ง! ในเวลานั้นเองสร้อยของพลอยที่ได้จากซอว์ก็แตกออก ขณะที่ทุกคนกำลังอึ้งกันอยู่ซอมบี้เวรนั้นก็อ้าปากกลางลำคอกลืนเธอเข้าไป อสูรลวงตาที่เห็นก็กำพัดแน่นหอบหายใจอย่างโกรธแค้น ซอมบี้!? ซอมบี้ที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์เหล่านี้มันยอมให้ซอมบี้เทพสายฟ้าเป็นเหยื่อล้อเพื่อฆ่าพลอยอย่างงั้นหรอ?
“ฆ่ามันให้ได้!! รีบไปฆ่ามัน” ฮว๊ากก!! ซอมบี้กลืนวิญญาณคำรามออกมา พริบตาร่างของมันก็กลายเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ฉับพลัน อสูรลวงตาตะลึงเล็กน้อยแต่ก็อยู่ในความคาดหมาย ซอมบี้ตัวนี้…มันสามารถกลายร่างเป็นคน ๆ นั้นหลังจากกลืนกินไปแล้ว
“คิ ๆ ๆ ไว้พลอยมาทักทายใหม่นะคะ” พรึบ! จู่ ๆ ร่างธิดาศักดิ์สิทธิ์ตัวปลอมก็หายไป ผู้เล่นทุกคนถอนหายใจอย่างหวาดวิตก ต่างจากผู้เล่นในคลาสเทพอสูรและเจ้าสำนักลวงตาที่ตัวสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น
“กระจายออกไป!!! ไปเด็ดหัวมันมาให้ข้า…”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไปเด็ดหัวมันมาให้ข้า

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไปเด็ดหัวมันมาให้ข้า

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้