นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

ในวันบ่ายวันเดียวกัน ​

คุณหมอราชเดินออกมาจากห้องผ่าตัดตั้งใจจะไปส่งมาธูรแต่เธอแอบวิ่งหนีกลับก่อน    คุณหมอขับรถเอนกประสงค์กลับคอนโดฯยานกี้   ส่วนผู้กองเดฟพาคู่รักแวะซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าในช่วงเช้าขับรถเก๋งสีน้ำเงินเข้มเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถ เดฟพบคุณหมอราชนั่งฟังเพลงเพลินๆในรถ   เสียงเคาะกระจกทำให้ราชรีบปิดเสียงเพลงและดับเครื่องยนต์ เปิดประตูรถเเง้มเล็กน้อยคุณหมอราชโบกมือให้ผู้กองที่ยืนใกล้  “ วันอาทิตย์ไม่หยุดพักผ่อนเหมือนคุณชายหรือครับ”  ร่างสูงก้าวลงยืนข้างรถ    “ผมเข้าเวรช่วงเช้าช่วยลูกทีมในห้องผ่าตัดครับ ผมแวะไปเยี่ยมญาติที่โกลเด้นพาเลซต่อครับ”  ผู้กองสะดุดคำว่า โกลเด้นพาเลซแต่ไม่ถามอะไรต่อ  “ความจริงผมมีปัญหางอนิ้วมือไม่ได้ครับ เมื่อวานต่อยคนร้ายชิงกระเป๋าคนแก่หน้าร้านตัดผม” ราชจับมือขวาของเดฟคลึงเบาๆ“ คุณรอผมที่บ้านของคุณ ผมขอเปลี่ยนเสื้อผ้าประมาณ 15นาที ผมจะตรวจให้ครับ”  ราชเปิดท้ายรถหยิบกล่องพลาสติกสีเหลืองเข้มขนาดกระเป๋าใบเล็กส่งให้คุณครูสาวภาวนา

ตึก B ชั้น10/399

คุณหมอถอดเสื้อกาวน์ออกโยนบนเก้าอี้  นั่งเอนร่างบนโซฟาในห้องนั่งเล่น  สายตามองปลาโลคริสตัลใสวางบนโต๊ะเล็กตรงหน้า   ปลายนิ้วมือหมุนตัวเจ้าโลมาแก้วคริสตัน  ราชพบความรู้สึกแปลกๆ ในขณะที่นิตยาโอบกอดร่างเขาแน่นพร้อมน้ำตาอุ่นไหลออกมา  ในใจราชคิดว่า เธอพยายามจะบอกอะไรหรือเปล่า

เมื่อเขามองนาฬิกานึกขึ้นได้ว่าเดฟรออยู่ คุณหมอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวครีมโยนลงตระกร้าซักผ้าเข้าห้องน้ำในห้องนอน   เพียง10นาที ราชแต่งตัวเดินเข้าในห้องครัว เปิดตู้เย็น  สายตามองทั่วๆพบกล่องสีขาวใส2ใบ กระดาษสีชมพูแปะติดไว้  “ อุ่นเพียง 5 นาทีนะคะ  ติชมนะคะด้วย”  ชายหนุ่มหันหลังมองไปรอบๆห้องพัก เขาลืมสังเกตห้องนั่งเล่นสะอาดสะอ้าน ห้องครัว ถ้วยชามล้างจัดเก็บเรียบร้อย “ใครทำความสะอาดพวกนี้เธอไม่ควรทำให้เรามากขนาดนี้"   ราชมองแผ่นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กอีกแผ่นแปะหน้าตู้เย็น" ฉันจ้างแม่บ้านให้ค่ะ ทำความสะอาด2 ครั้งต่อสัปดาห์   คุณหมอจ่ายค่าจ้างเองนะคะ" ราชยืนหัวเราะตามลำพัง “แสบจริงๆ”

ตึก A ชั้น14 / 495

"โอ๊ยยยย แรงไปคุณหมอ"  เดฟร้องลั่นเพราะเจ็บจากแรงดึงพร้อมกันครั้งเดียว คุณหมอราชนวดคลึงดึงนิ้วทั้งห้าของเขาอย่างแรงสองสามครั้ง   ภาวนาหัวเราะชอบใจ  เธอยื่นผ้าเช็ดมือให้คุณหมอ  “คุณหมอจะดื่มอะไรคะน้ำชาหรือกาแฟ” เพียงไม่กี่นาที เดฟกำมือได้ปกติ  “สุดยอดผมนึกว่าจะยิงปืนไม่ได้ซะแล้ว” ราชเก็บยาหลอดยาทากล้ามเนื้อ เดินไปล้างมือ “ผมขอกาแฟดีครับ”  ราชชูมือขวาขึ้น  ผ้าพันแผลมีเลือดเริ่มซึม

เสียงกดกริ่งดังขึ้นรัว และหยุด เสียงหัวเราะคิกคักของโรซี้ เสียงกระดิ่งข้อเท้าดังขึ้น  ราชเปิดประตูบ้านแทนเดฟ  วินนี่ยืนงง หันหน้ามองป้ายชื่อหน้าห้อง “ผมนึกว่ามาผิดห้อง”เสียงเดฟตะโกนขึ้น  “นายมาผิดเวลาต่างหากโว้ย” โรซี้ดีใจได้พบราช  ดันร่างของตัวเอง ดิ้นลงจากอ้อมแขนของวินนี่  วิ่งเข้าไปหาราชที่ยืนมองพวกเขา  “จำผมได้ด้วย คนสวย” ราชหอมแก้มหนูน้อยสองสามฟอด โอบกอดร่างของแนบอก “คุณหมอทำไมเลือดซึมออกครับ” วินนี่ตกใจหันหน้ามองเดฟที่ตกใจเมื่อพบเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากผ้าพันแผล   “ผมลืมไปว่าคุณหมอเจ็บมือ เมื่อกี้มานวดมือให้ฉัน ออกแรงดึงด้วย”  วินนี่จับข้อศอกให้คุณหมอนั่งลง อุ้มหลานสาวส่งให้เดฟอุ้มแทน “ผมทำแผลให้ดีกว่าครับถ้าแผลฉีก คุณหมอต้องเย็บซ้ำ เจ็บอย่าบอกใคร”

วินนี่เปิดกล่องปฐมพยาบาล ผ้าพันแผล ยาเช็ดแผล ยาหลอด 4-5หลอด กรรไกร และเทปขาว "ผมทำแผลให้ครับ ผมได้รับการอบรมเรื่องพวกนี้ทุกๆปี   Firstaid จำเป็นมากระหว่างอยู่ในเครื่องบิน  เชื่อฝีมือผมได้ครับ"  ราชยื่นมือให้วินนี่ทันที ไม่ถามอะไรต่อ   เดฟประหลาดใจที่คุณหมอยื่นมือไม่ทวงว่าหรือกลัว " หมอไว้ใจมันรึ " เดฟถามอย่างขำๆตรงๆ  วินนี่เริ่มแกะผ้าพันแผลทิ้ง  ราชตอบผู้กองให้หายสงสัย " เขาไว้ใจผมแล้วทำไมผมจะไม่ไว้ใจเขาครับ”  ผู้กองเดฟพอใจในคำตอบ มือเดฟจับบ่าของเพื่อนรัก "นายได้คำตอบแล้วนะเพื่อน"

นิทตี้เข้ามาพร้อมอาหารว่างสำหรับเด็ก เธอมองวินนี่กำลังพันแผลอย่างผู้ชำนาญ เธอทึ่งในความสามารถของคู่หมั้นของเธอ  "วันนี้ทำไมคุณหมอกลับบ้านเร็วคะ"  ภาวนารับอาหารเด็กมาถือไว้  ภาวนาสงสัยเพราะราชมักจะกลับดึก ทุกวัน  สายตาของราชสบตากับนิทตี้   คุณหมอชูมือขวาให้ภาวนาดู "ผมผ่าตัดคนไข้ไม่ได้ครับได้วันหยุดเพิ่มขึ้นด้วย" นิทตี้หลุบสายตา อุ้มหนูน้อยให้นอนเล่นบนโซฟา  เธอป้อนนมให้โรซี้  หญิงสาวนิ่งเงียบไม่พูดอะไรกับใครในห้อง

ของว่างนำมาจัดเรียงให้ชายหนุ่มทั้งสามคน ราชดื่มกาแฟร้อนพร้อมขนมปังกรอบ 1ชิ้น ดวงตาของราชหรี่ลงเมื่อชิมขนมปังชนิดนี้รสชาตินี้เขาคุ้นปลายลิ้นมากๆ เขาเคยกินที่ไหนมาก่อน " ผมขอตัว  ผมกำลังตามหาไอทีสมัครเล่นผม ต้องการกู้ข้อมูลโน๊ตบุ้คอันแรกของผมซึ่งเก่ามาก"   ผู้กองเดฟชี้ที่ร่างสูงของนักบินหนุ่มนั่งเล่นกับหลานสาว  "คนนี้เซียนเลยครับ"วินนี่ยิ้มกว้างด้วยความยินดี  "ผมพอทำได้เป็นบางอาการครับ โน๊ตบุ้คอยู่ที่ไหนครับ"