EP 14
แสตมป์พับความคิดที่จะนำเมล็ดพันธุ์ผลไม้ไปจดลิขสิทธิ์เอาไว้ก่อน
แสตมป์รีบไปอาบน้ำแต่งตัวไม่กี่นาที ก็เสร็จเรียบร้อย แต่สิ่งที่เขาลืมแบบลืมเลยไงคือ.. ลืมซื้อชุด! ชุดต่างๆ พวกสูทพวกอะไรงี้ที่ดูเป็ทางการ
ั้แ่แสตมป์มาเกิดใหม่ในโลกนี้เขาลืม!
ลืมซื้อเสื้อผ้าใหม่ไปได้ไงวะ? ฮ่าๆๆๆ ... เสื้อผ้าที่มีอยู่ตอนนี้ก็เสื้อเชิ้ตสีฟ้าซีดๆ กางเกงขายาวสีเทาซีดๆที่..ย้วย อืม..ซีดพอกัน
งั้นก็ใส่มันทั้งแบบนี้แหละ จะให้สั่งระบบตอนนี้ก็กลัวไม่ทันมั้ยอะ ให้คนเขาคอยนานมันไม่ดี หลังคุยธุระเสร็จผมต้องไปช็อปปิ้ง! ก็คนรวยอ่านะ ต้องซื้อของเข้าห้อง
.
..
สิบนาทีต่อมา แสตมป์ถึงห้องอาหารvipแล้วล่ะ แสตมป์บอกบริกรให้พาไปยังห้องที่คุณเจเนซิสจองไว้ เมื่อแสตมป์เดินเข้าไป พบว่ามีคนที่นั่งรออยู่บนโต๊ะอาหารและคนที่ดูเหมือนเป็พ่อบ้านกำลังยืนอยู่
แต่คนที่นั่งบนโต๊ะอาหาร ออร่าความหล่อกระแทกตาผมแรงมาก เรือนผมสีเทาควันบุหรี่ ดวงตาสีอเมทิสต์ภายใต้กรอบแว่นนั่นไม่ได้ทำให้เขาดูดรอปเลย กลับส่งเสริมให้ลุคเขาดูสมาร์ต เขาสวมชุดสูทสีขาวทับสเวตเตอร์สีฟ้าข้างใน หล่อกร๊าวใจมากอะ
"เชิญนั่งครับ"
"อ่อ..ครับ.." แสตมป์นั่งทั้งๆ ที่ยังอึนในความหล่อของเขาอยู่ อืม.. รสนิยมทางเพศกับเพศเดียวกันเขาก็ไม่ติดอะไรนะ เพราะโลกที่แล้วก็ยังไม่เคยมีความรัก ทำแต่งาน โลกนี้ก็อยากมีคนรักมั่งแหะ.. คนตรงหน้าก็หล่อโดนใจดี..
"คุณ.. คุณแสตมป์..? "
"หะ..ครับ? "
"สั่งอะไรทานมั้ย" ร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามแสตมป์เขาเหลือบตาบริกรที่รอรับออเดอร์อยู่ทำให้แสตมป์มองตามเขาแล้วรู้สึกเกรงใจขึ้นมา
"งั้นผมเอาเหมือนคุณ"
"ครับ " บริกรรับออเดอร์แล้วเดินออกจากห้องไป
"เรามาเข้าเื่ธุรกิจกัน ก่อนอื่นผมต้องขอแนะนำตัวก่อน ผมเจเนซิส ไฮน์ซินฟอร์ด ผู้บริหารไฮน์ซินฟอร์ด ผู้ผลิตและพัฒนานวัตกรรมเทคโนโลยีทุกอย่างที่มีอยู่ในปัจจุบันนี้"
"ผมแสตมป์ ฮาร์เวริดครับ เป็สตรีมเมอร์.. เอ่อ..คุณสนใจอยากทำธุรกิจร่วมกับผม? อุปกรณ์ทำชนมของผม? "
"ใช่ครับ คุณพอจะขายต่อได้มั้ย ผมอยากจะนำมันไปพัฒนาต่อและผลิตมันออกมาเป็จำนวนมาก"
"เอ่อ.. ถ้าผมไม่อยากขายต่อละครับ ผมอยากได้อย่างอื่นแทน.."
"อยากได้อะไรหรอครับ ถ้ามันไม่เกินความสามารถของผมที่ผมพอจะหาให้ได้.."
"คุณทำให้ผมได้แน่นอนครับ! .. ผมอยากให้คุณประดิษฐ์หุ่นยนต์เอไอตามที่ผมรีเควส 1หุ่น/1อุปกรณ์ทำขนมของผม" แสตมป์เอ่ยข้อเสนอของนออกมา ทำเอาบรรยากาศรอบตัวเย็นะเืขึ้น
" 3อุปกรณ์ทำขนม/1หุ่นยนต์ของผม"
แต่ผมไม่ยอมอะ ต้องต่อรอง!
"2อุปกรณ์ทำขนมของผม/1หุ่นยนต์ ขาดตัว ถ้าไม่ตกลงผมก็ไม่ยินยอมอะไรทั้งนั้น"
"ตกลง!"
ร่างสูงกำหมัดแน่น มองคนตัวเล็กที่นั่งฝั่งตรงข้าม ถือว่าเด็ดขาดใช้ได้กับการยื่นข้อเสนอ ดี! .. น่าสนใจดีจริงๆ
"ข้อเสนอของผมต่อจากนี้คือ ผมจะส่งอุปกรณ์ทำขนมของผมไปให้พร้อมกับไอเดียที่ผม้าให้หุ่นยนต์ออกมาเป็แบบไหน ถ้าผมยังไม่มีไอเดียผมก็จะยังไม่ส่งอุปกรณ์ของผมให้คุณ"
"แล้วถ้าเกิดนายไม่มีไอเดีย ฉันจะไม่ได้อุปกรณ์ของนาย? "
"ผมรับประกันได้ว่าคุณจะได้อุปกรณ์ของผมทุกชิ้นแน่นอน แต่ผมก็ต้องได้หุ่นยนต์ตามจำนวนที่ผมส่งอุปกรณ์ไป ถ้าหากว่าผมไม่มีไอเดีย คุณก็เอาหุ่นยนต์ทั่วไปให้ผม โอเคมั้ย? "
"โอเค"
"หวังว่าหุ่นยนต์ที่ผลิตจากคุณ จะเป็AI ที่มีคุณภาพนะครับ ดีล"
"ไฮน์ซินฟอร์ดไม่ทำงานชุ่ยอยู่แล้ว ดีล"
เจเนซิสให้พ่อบ้านนำสัญญามาให้ผมเซ็น ซึ่งผมอ่านรายละเอียดมันเรียบร้อยแล้วล่ะ
เป็ไปตามที่ผม้าเป๊ะ
"เดี๋ยวผมขอตัวก่อน ผมลืมไปว่ามีธุระต่.."
"เดี๋ยวก่อน"
"ครับ? "
"ผม.. ผมอยากกินขนมของคุณ.." ร่างสูงพูดเสียงเบาแต่ผมก็ยังได้ยินอยู่
"อ้อ...เดี๋ยวผมส่งไปพร้อมอุปกรณ์นะ ผมขอตัวก่อน"
"จะไปไหน ให้ฉันไปส่งมั้ย? "
"ผมจะไปห้างใกล้ๆ จะไปซื้อเสื้อผ้าน่ะ ผมไปเองได้" ผมพูดปัดๆ ไป จะให้คนกินข้าวไปส่งมันก็ยังไงๆ อยู่
"ไม่เป็ไร ผมว่าง ทางผ่านพอดี"
"ไม่เป็.." แสตมป์ยังไม่ทันพูดจบเจเนซิสก็ดึงมือผมให้ผมเดินตามเขาไป
คนๆ นี้นี่มันยังไงกัน ผมยังไม่ทันพูดจบด้วยซ้ำ ตีมึนใส่ผม?
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจที่ทำให้ผมเลิกคิดได้ก็คือ
"หูววว... ยาน..ยานอวกาศ" สิ่งที่ดูคล้ายๆ ยานทรงกลมสีดำมีเครื่องยนต์ไอพ่นติดอยู่ ดูดีจาดๆ นี่ผมจะได้นั่งยานอวกาศจริงดิ?
"ขึ้นมา" ร่างสูงทัชมือกับลำตัวยานแล้วมีประตูเลื่อนออกมา แสตมป์เดินตามร่างสูงอย่างตื่นเต้น ข้างในดูลักซ์ชัวรี่จัดๆ โซฟาหนังชั้นดีสีแดง
หลอดไฟที่ทำจากคริสตัล มีชั้นวางหนังสือเตี้ยๆ ในนี้ดูเหมือนห้องรับแขก วิวข้างนอกคือสูงมากมองได้รอบๆ 360 มองไปข้างล่างเห็นได้ทั่ว
นอกจากยานที่แสตมป์นั่งก็ยังมียานลำอื่นหลายๆ ลำเป็ปกติของชาวsweet
ผมอยากมียานของตัวเองเลยอะ มันดูเท่!
[สนใจซื้อจากระบบมั้ยครับโฮสต์]
มีขายหรอเอส เท่าไหร่อะ
[ถูกสุดก็100,000แต้มไงครับโฮสต์]
เอิ่ม.. ฝันของผมยังอีกไกลสินะ.. ฮืออออ!!! ..
428
