เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

    จางเฉินออกจากห้องเป้าหมายแรกเข้าคือไปที่ห้องคลังเก็บอาวุธซึ่งอยู่ใกล้สุดก่อนระหว่างทางเขาก็ได้เจอกับต้วนเฉิน และฟู่เฉิง

    “พวกเจ้าไม่เจอต้าไห่เหรอ”

    “ข้าไม่เห็นอาจจะหลงอยู่ในเส้นทางอยู่”

    ทั้งสามคนวิ่งตามกันไปโดยจางเฉินเป็นผู้นำ ระหว่างคุยก็พูดคุยกันไปด้วยทั้งสามคนนั้นได้ประโยชน์มากมายจากดินแดนลับต่างก็ถึงขั้นนักรบปราณระดับหนึ่งระดับสองกันแล้ว มีแต่จางเฉินนั้นที่ยังไม่ได้พัฒนาการบ่มเพาะสักเท่าไหร่

   จางเฉินนั้นไม่อาจรีบเร่งได้เนื่องจากจะมีปัญหากับพื้นฐาน การดูดซับพลังการขยายขอบเขตของบ่อน้ำพุปราณในตันเถียน ต้องมีความมั่นคงเขาฝึกเร็วเกินกว่าคนอื่นมากแล้วถ้านับจากช่วงเวลาฝึกจริงหลังจากเจอโสมแดงนั้นเพียงหนึ่งปีเท่านั้นที่ผ่านมาเขาก็เข้าออกมิติเพื่อฝึกตลอด คนอื่นนั้นฝึกกันมากกว่า 10ปีจึงถึงนักรบปราณ สหายของจางเฉินเองก็ฝึกตั้งแต่เด็กพอเริ่มจำความได้ก็ได้ฝึกซึ่งต่างจากจางเฉิน

     ห้องหลอมกลั่นอาวุธนั้นเป็นประตูทองแดงขนาดใหญ่มีอาเรย์ป้องกันอยู่แต่นั่นง่ายสำหรับจางเฉินเพียงหาจุดอ่อนของอาเรย์แล้วก็ใช้ดาบแทงไปที่จุดอ่อนเพื่อทำลายจางเฉินใช้พลังปราณผลักเปิดประตู เกิดอากาศไหลเวียนอย่างรวดเร็ว มีอากาศไหลเข้าไปเหมือนกับเป็นห้องที่อากาศเข้าไม่ถึงมานาน

     มองไปจนทั่วห้อง มีการจัดเรียงอาวุธมากมายแต่ล้วนพังเสียหายตามกาลเวลา จางเฉินลองหยิบดาบขั้นมาดูเพียงสะบัดเบาๆชนกับดาบอีกเล่มก็แตกหักทันที

    ฟู่เฉิงนั้นตรงไปที่กล่องสมบัติ พอเปิดขึ้นมาก็มีพลังวิญญาณจำนวนมากก่อตัวขึ้นทำให้ต้วนเฉินและจางเฉินหันมาดู เป็นหินวิญญาณระดับต่ำและกลางเต็มกล่อง

     “จางเฉินเจ้าเก็บพวกนี้ไว้”ฟู่เฉิงเรียกจางเฉิน

     “เจ้าไม่เก็บไว้เหรอ”

     “ข้าได้อะไรจากเจ้าเยอะมากแล้วแล้วการมาที่นี่ก็เพราะเจ้าด้วย”

    จางเฉินเก็บหีบนั้นเข้ามิติโดยตรง ต้วนเฉินนั้นหลังจากมองฟู่เฉิงอยู่สักครู่หนึ่งก็เดินไปที่แท่นเหมือนกับแท่นบูชา มีดาบว่างอยู่หนึ่งเล่มด้ามดาบนั้นสลักด้วยรูปมังกรสีแดง ฝักดาบนั้นเป็นลวดลายมังกรดูน่าแกรงขามมาก

     “จางเฉินเจ้ามาดูนี่”

    จางเฉินเดินไปที่ด้านข้างต้วนเฉินเพียงอยู่ใกล้ๆดาบเขารู้สึกถึงพลังวิญญาณของตัวดาบ

     “ดาบที่ดี”จางเฉินดีใจมาก

     “สิ่งนี้ย่อมเป็นของเจ้าแล้วข้าได้ทวนแล้ว ไว้เราเจออีกค่อยหาดาบให้ต้าไห่ กับฟู่เฉิง”

      จางเฉินรับดาบจากแท่นวางดาบนั้นแล้วลองชักดาบออกมาดู ดาบมีความใสแวววาว ดูคมกริบมากเขารู้สึกถึงความสัมพันธ์กับไฟสวรรค์ในร่างกาย จึงทดลองส่งไฟสวรรค์เข้าสู่ดาบเกิดเป็นดาบที่ไฟลุกไหม้อย่างรุนแรง แต่ไฟนั้นไม่ได้ทำร้ายจางเฉินอุณภูมิในห้องนั้นพุ่งสูงขึ้นทันที

       หลังจากทดสอบแล้วจางเฉินก็ใส่ดาบเข้าฝัก จางเฉินก็ลองหยดเลือดลงไปบนดาบทำให้ดาบส่องแสงสีแดงอยู่พักหนึ่ง

       “เก็บ”  ดาบกลายเป็นแสงพุ่งเข้าสู่แขนจางเฉิน กลายเป็นรอยสักอยู่บริเวณแขนขวาของจางเฉินทันที

       “ดาบมังกรเพลิง สิ่งดีๆดินแดนลับนี้มีสิ่งดีๆ มากมายจริงๆ”

       อาวุธวิญญาณนั้นไม่ใช่สิ่งที่ใช้งานได้ง่ายๆเหมือนหม้อเก้ามังกร เพียงเรียกใช้ครั้งเดียวก็สูบพลังปราณจางเฉินไปหมดสิ้นแต่ก็ถือว่าโชคดีมากมันจะเป็นเหมือนตัวช่วยในเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดยิ่งมีมากโอกาสรอดชีวิตก็มากขึ้น

       “ดินแดนลับนี้น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับนิกายเก้าสุริยันทุกอย่างในนี้น่าจะเป็นของเมื่อหมื่นกว่าปีที่แล้ว”

       “นิกายเก้าสุริยัน?”ต้วนเฉินกับฟู่เฉิงไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับนิกายเก้าสุริยันมาก่อน

       “เป็นนิกายเก่าแก่ประมาณหมื่นปีที่แล้ว แต่ถูกเผ่าปีศาจร่วมมือกับเผ่าอสูรทำลายล้าง เป็นนิกายที่บูชาไฟพระอาทิตย์มีอีกาทองคำเป็นสัญญาลักษณ์ ดูเหมือนจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับสายเลือดตระกูลจางด้วย”

      “อ่อมิน่าต้าไห่จึงมีนกอ้วนๆ ติดไฟเป็นวิญญาณต่อสู้ ฮา ฮา” ต้วนเฉินหัวเราะ

     “เผ่าปีศาจนั้นกลัวแสงสว่างที่สุดพวกมันดำรงชีวิตด้วยการกินเลือด กินวิญญาณของมนุษย์และสัตว์อสูรในความมืดดังนั้นไฟจีงเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกๆ ของคนในทวีปสมัยก่อน พวกเผ่าอสูรเองก็เกรงกลัวต่อไฟด้วยสัญชาติญาณสัตว์ป่าแต่เดิมด้วยเหมือนกันจึงมีความเกลียดชังกันอย่างมาก”

     “อีกหน่อยต้าไห่คงกลายเป็นคนดังสินะแล้วจะมีคนบูชามากมาย ข้าคิดแล้วปวดหัว ไอ่อ้วนขี้โม้นี่คงได้โม้จนหูดับตับไหม้ ฮาฮา” ฟู่เฉิงหัวเราะขึ้นมาอีกคน

     จางเฉินเพียงอธิบายคร่าวๆหลังจากสำรวจจนทั่วแล้วก็ไม่พบอะไรอีก เขาเอาอาวุธทุกชิ้นเข้ามิติเผื่อว่าจะสามารถหลอมพวกมันใหม่ได้จึงพากันไปห้องด้านข้างซึ่งติดกันเป็นห้องผลิตอาวุธและชุดป้องกันต่างๆ

    ออกจากห้องก็เจอต้าไห่กำลังวิ่งผ่านมาพอดี

    “เจ้านับว่ามีโชค ฮา ฮา”ทั้งสามคนหัวเราะเสียงดังเพราะนินทาเพื่อนมานานพอพูดถึงก็โผล่มาเลยด้วยความพอดิบพอดี

   “มีอะไรหรือ” ต้าไห่เกาหัว

   “ไม่มีอะไร” จางเฉินพาทั้งสามคนเข้าห้องหลอมกลั่นภายในห้องไม่กว้างมาก มีหม้อสามขาขนาดใหญ่วางอยู่กลางห้องมีวัตถุดิบมากมายหลายชนิด อาวุธ ชุดเกราะกองอยู่ระแกะระกะ

    “ต้าไห่หม้อนี่เหมาะกับเจ้า” จางเฉินชี้ไปที่หม้อ เหลือเพียงต้าไห่และฟู่เฉิงที่ยังไม่มีอาวุธสำหรับป้องกันตัว อาวุธเกี่ยวกับการหลอมนั้นเหมาะกับธาตุไฟเป็นอย่างมาก

   จางเฉินนั้นสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของหม้อนี้แต่แรกหลังจากลองสัมผัสดูด้วยพลังวิญญาณ เขาจึงพบว่ามันเป็นอาวุธวิญญาณอีกประเภทหนึ่ง

    “ทำยังไง”

   เจ้ากัดนิ้วเอาเลืยดหยดตรงนี้ จางเฉินนำต้าไห่ไปสัมผัสกับหม้อ ส่วนตัวเองนั้นจับไหล่ของต้าไห่ไว้ส่งพลังวิญญาณเพื่อช่วยปลดข้อจำกัดของหม้อ

    “รับ” หม้อสามขาหดเล็กลงแล้วหายเข้าไปในตัวของต้าไห่

    “ต้วนเฉินทวนนั้นเจ้าก็ลองดู” ต้วนเฉินทำตามจางเฉินแนะนำ แล้วทำการเก็บไว้เป็นรอยสักเหมือนกับจางเฉิน

    “อาวุธวิญญาณนั้นเก็บไว้ทั้งแบบรอยสักและเก็บไว้ในทะเลสติ พวกมันมีปัญญาอยู่บ้างที่จะรับรู้ความรู้สึกของเจ้าของและมันก็เลือกที่อยู่ของมันเองด้วย ข้าว่าไม่นานเราก็น่าจะได้อาวุธให้ฟู่เฉิง สมบัติมีมากมายจริงๆ”

    “พวกเจ้าต้องจำไว้ถ้าไม่จำเป็นอย่านำมันออกมาให้คนอื่นเห็นนอกจากต่อสู้เพื่อชีวิตและความตายแบบจวนตัวมีคนมากมายต้องการสมบัติเหล่านี้แต่ไม่อาจได้มาครอบครอง การผลิตอาวุธวิญญาณนั้นหายากมากนอกจากผู้หลอมกลั่นต้องระดับเซียนแล้ววัสถุดิบที่ใช้ยังมีจำนวนมากและมีคุณค่ามหาศาล พันปีคงผลิตออกมาได้สักชิ้น”

    “เราต้องเก็บความลับเยอะแค่ไหนกับเจ้าตั้งแต่เจอเจ้าความลับเยอะไปหมด” จางต้าไห่บ่นขึ้นมาทันที

    “มันหมายถึงชีวิตเจ้าเองและครอบครัวด้วยถ้ามีใครต้องการเขาทำอะไรเจ้าไม่ได้ก็จะลงที่ครอบครัวเจ้า หรือสหายเจ้านี่ละอย่างเอาชิวิตข้าแลกกับหม้อสามขานั่น”

    “เจ้าควรเรียกชื่อมันมันชื่อหม้อหมื่นอสูร พอปัดฝุ่นแล้วรอบๆ จะมีรูปสัตว์อสูรมากมายหลายพันชนิด ฮา ฮา” ต้าไห่ล้อเล่นกับจางเฉินแล้วหัวเราะเสียงดัง

    “เอาละ เราไปต่อกันเถอะ”

   แต่แรกจางเฉินว่าจะไปที่ปรุงยา และที่เก็บยาแต่จากการคาดเดาคิดว่าผ่านมาหลายพันปีคงไม่มีอะไรดีเหลืออยู่แล้ว หลังจากเก็บของหมดห้องนั้นแล้ว จึงพาทุกคนมุ่งหน้าสู่จตุรัสส่วนกลางเพื่อไปที่น้ำพุเซียนระดับกลาง