เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        เมื่อได้ยินถึงคำท้าทายของชายหนุ่ม

        กลุ่มนักเรียนที่อยู่รอบๆเริ่มส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น

        “หรือนี่เราจะได้เห็นการต่อสู้กันนะ”

        “ถูกต้องแล้ว เลเวลไม่ต่างกันเท่าไหร่ แบบนี้จะต้องเพิ่งพาประสบการณ์และฝีมือแล้วละ”

        การต่อสู้โดยไม่ใช้ทักษะสกิลหรืออาวุธ เป็นการท้าทายที่ต้องอาศัยความแข็งแกร่งและทักษะการต่อสู้ที่แท้จริง

        ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนทุกคนกล้าทำ การต่อสู้ด้วยมือเปล่าแบบนี้ จะต้องอาศัยความเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้และความมั่นใจในพลังของตัวเองอย่างมาก

        อนาเธอร์มองไปที่ชายหนุ่มคนนั้นและประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงที่น่าคิดถึงก็ได้ดังขึ้น

        【โฮสต์จะตรวจดูค่าสถานะของผู้เล่นหรือไม่? โดยปกติแล้ว นอกจากชื่อ เลเวลและอาชีพ ต่อให้จะถูกตรวจสอบ ค่าสถานะของพวกเขาก็จะขึ้นเป็นสัญลักษณ์ ? ทว่าถ้าใช้พลังของเรา..】

        【โฮสต์จะสามารถมองเห็นค่าสถานะและทักษะสกิลของคนที่ต้องการได้อย่างอิสระ】

        คำพูดของระบบทำให้ชายหนุ่มต้องชะงักค้าง เขาครุ่นคิดขึ้นในใจและเอ่ยถามขึ้น

        “ละ..แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะเนี่ย”

        “ไม่งั้นฉันคงสามารถตรวจสอบค่าสถานะของคนอื่นๆได้ในทันทีแล้ว”

        อนาเธอร์นึกเสียดาย เพราะเขาอยากจะเห็นพลังของท่านพ่อและท่านแม่อยู่ตลอด ตนเองก็ไม่คิดเลยว่าระบบจะมีฟังก์ชั่นอะไรเช่นนี้ด้วย

        【อ้าว? ก็โฮสต์ไม่ได้ถามอะ?】

        【ยังมีอีกมากที่โฮสต์ไม่ได้ถามเช่นกัน】

        น้ำเสียงระบบเหมือนกำลังทำท่าทางยียวน ซึ่งนั้นก็ทำให้อนาเธอร์ต้องคิ้วกระตุกขึ้น จากนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจและเริ่มให้ระบบตรวจสอบ

        【ชื่อผู้เล่น โทมัส เผ่าพันธุ์มนุษย์】

        【เลเวล: 46 อาชีพ: นักสู้ผู้ใช้มือเปล่า】

        【พละกำลัง: 3120+5%】

        【ความทนทาน: 3,070】

        【ความเร็ว: 3,080】

        【จิตวิญญาณ:2,000】

        【เปิดดูทักษะสกิล: นิ้วดัชนีเจาะทะลวง หมัดกระหน่ำสิบทิศ หมัดคุนหลุน】

        “หืม? นี่เราสามารถตรวจสอบได้ทั้งหมดจริงๆด้วย!”

        อนาเธอร์สังเกตเห็นว่าชายคนนี้มีเลเวลประมาณ 40 กว่าๆ ซึ่งถือว่าเป็นระดับที่ค่อนข้างสูงสำหรับนักเรียนทั่วไปในมหาวิทยาลัย

        อาชีพของเขาคือผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้มือเปล่า และดูเหมือนว่าเขาจะเชี่ยวชาญในการใช้พลังร่างกายมากกว่าการพึ่งพาอาวุธ

        “ค่าสถานะดูไม่ค่อยเท่าไหร่ ทั้งที่เลเวลห่างกันแต่ค่าสถานะน้อยกว่าฉันอีก”

        อนาเธอร์รู้ดีว่าอาชีพธรรมดากับอาชีพอวาตาร์ของเทพเจ้านั้นห่างกันแค่ไหน

        “หึหึ แกคิดว่าจะชนะข้าได้หรือ?”

        “ข้าจะต่อยหน้าแกจนไม่ให้เหลือความหล่อเหลาอีกต่อไป!”

        ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงท้าทาย ทำสีหน้าท่าทางที่ดูยียวนกวนประสาทเป็นอย่างมาก

        “ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นโทมัส ลงมือจัดการกับเจ้าชายน้อยซะ!”

        “สั่งสอนให้เขาเห็นหน่อย จะได้รู้ว่าตนเองกำลังมาอยู่ในที่แห่งไหน”

        เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นจากกลุ่มที่มาท้าทาย บางคนแสดงออกถึงความตื่นเต้นที่จะได้เห็นการต่อสู้ระหว่างอนาเธอร์กับชายหนุ่มคนนั้น

        “มะ..ไม่นะท่านอนาเธอร์! อย่าไปรับคำท้ามันนะ”

        “พวกนายอยากตายใช่ไหม อยากลองดีใช่ไหมห๊ะ”

        นักเรียนหญิงบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆพยายามห้ามชายหนุ่มไม่ให้เกิดการต่อสู้

        แต่เขาไม่สนใจคำพูดของพวกเธอ

        อนาเธอร์ยังคงรักษาท่าทีสงบ ไม่ตอบสนองต่อคำดูถูกหรือการยั่วยุจากชายหนุ่มคนนั้น ในใจรู้สึกว่าการต่อสู้นี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ การที่เขายอมรับคำท้า อาจจะเป็นการพิสูจน์ให้เห็น

        ความสามารถของเขานั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับใบหน้าหรือสถานะ แต่เป็นการต่อสู้ที่แท้จริง

        “ก็ได้ ถ้าพวกนายอยากลอง”

        “ฉันเองก็ยินดีที่จะรับคำท้า!”

        อนาเธอร์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับว่าเขาไม่ได้กังวลกับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

        เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ชายหนุ่มคนนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

        “ดีมาก ข้าจะทำให้แกเสียใจที่รับคำท้าในครั้งนี้”

        เขาพูดพร้อมกับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้

        “กำลังจะเริ่มกันแล้ว”

        “อนาเธอร์รับคำท้าจริงๆวะ”

        นักเรียนที่อยู่รอบๆต่างก็ขยับออกห่างจากวงล้อมเพื่อเปิดพื้นที่สำหรับการต่อสู้

        นักเรียนบางคนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพเหตุการณ์ บางคนก็เริ่มกระซิบกระซาบกันเกี่ยวกับผลของการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น

        หลายคนรู้สึกทึ่งที่อนาเธอร์ยอมรับคำท้าโดยไม่ลังเล ทั้งๆที่เขาไม่เคยแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการต่อสู้มาก่อนเลยซักนิด

        “ฮ่าห์ ได้เวลาที่ข้าจะสั่งสอนแกแล้ว!”

        ชายหนุ่มคนนั้นเริ่มเคลื่อนไหว เขาใช้เท้าเตะพื้นเบาๆและย่อตัวลงในท่าต่อสู้

        ศิลปะการต่อสู้ที่เขาใช้นั้น เป็นทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่เน้นความเร็วและความรุนแรง ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดูมั่นคงและเต็มไปด้วยความมั่นใจ กล้ามเนื้อของเขาดูแข็งแรง พร้อมที่จะลงมือในทุกจังหวะและสถานการณ์

        อนาเธอร์ยืนอย่างสงบนิ่ง

        เขาไม่รีบร้อนที่จะลงมือ ทว่านัยน์ตาของเขากลับส่องประกายสว่างวาบ

        นักเรียนที่ยืนดูรอบๆรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ขยายออกมาจากทั้งสองฝ่าย ขณะที่ทุกคนต่างรอคอยวินาทีที่การต่อสู้จะเริ่มต้น

        “มาเลย แสดงให้ข้าเห็นหน่อยสิว่าตัวของแกเก่งแค่ไหน!”

        ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา รอคอยว่าผู้สืบทอดตระกูลซิกฟริดจะทำอะไรต่อไป

        “ถ้าไม่เข้ามา.. งั้นข้าจะเข้าไปเอง!”

        แล้วทันใดนั้น โทมัสก็พุ่งเข้าหาอนาเธอร์อย่างรวดเร็ว ฝีเท้าของเขาเร็วและหนักแน่น พลังทั้งหมดของเขาถูกปลดปล่อยออกมาในทันที

        “พรึ่บ!”

        เมื่อหมัดของชายหนุ่มที่ท้าทายพุ่งเข้ามา อนาเธอร์เอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของเขาเฉียบคมและมีประสิทธิภาพ

        ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

        การหลบหลีกนั้นดูเหมือนจะง่ายดายสำหรับอนาเธอร์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว การที่เขาสามารถหลบหมัดที่พุ่งมาด้วยความเร็วเช่นนี้ได้ แสดงให้เห็นถึงความชำนาญในการควบคุมร่างกาย และการอ่านการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้อย่างแม่นยำ

        “ตาฉันบ้าง!”

        ทันทีที่ตัวของเขาหลบหมัดได้ อนาเธอร์ก็โต้ตอบด้วยหมัดสวนกลับ หมัดของเขาเคลื่อนผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว

        “ปัง!”

        ก่อนที่จะกระแทกเข้าไปที่ชายหนุ่มผู้ท้าทายอย่างจัง แรงปะทะจากหมัดของอนาเธอร์ ทำให้โทมัสรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่กระจายไปทั่วร่าง เขากระเด็นถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นผ่านแขนและบริเวณรอบลำตัว

        “เร็วมาก!”

        ทุกคนที่ยืนอยู่รอบๆต่างตกตะลึงกับการโจมตีครั้งนั้น แม้จะเป็นการชกสวนกลับที่ดูเรียบง่าย แต่แรงกระแทกจากหมัดของอนาเธอร์ ทำให้เห็นถึงค่าสถานะของเขาที่เหนือกว่าเล็กน้อยในแง่ของพละกำลังและความเร็ว

        ไม่ใช่เพียงแค่การใช้พลังอย่างเดียว แต่ความชำนาญในการควบคุมพลัง และการคาดการณ์การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ก็เป็นสิ่งที่โดดเด่นเช่นกัน

        “กะ..แกมันไม่เลวเลยนี่”

        “งั้นข้าจะเอาจริงแล้วนะ!”

        โทมัสที่เข้ามาท้าทายรู้สึกได้ทันที อนาเธอร์ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดาอย่างที่คิดไว้ตอนแรก ความมั่นใจในตอนแรกเริ่มที่จะสั่นคลอน

        แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ยอมแพ้

        โทมัสได้ตั้งท่าขึ้นใหม่และพยายามรวบรวมสมาธิ เตรียมพร้อมที่จะลงมือโจมตีอีกครั้ง

        “นะ..นั่นมัน.. ศิลปะการต่อสู้อะไรน่ะ”

        อนาเธอร์ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง พร้อมกับเริ่มปรับท่าทางของตัวเอง เขาไม่ได้ตั้งท่าแบบนักสู้ทั่วไป แต่ท่าทางที่เขาใช้คือ มวยไทย

        ศิลปะการต่อสู้ที่ทรงพลังและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มวยไทยเป็นศิลปะการต่อสู้ที่เน้นการใช้ร่างกายเป็นอาวุธ ไม่ว่าจะเป็นหมัด เข่า ศอก และเท้า ทุกส่วนของร่างกายสามารถกลายเป็นอาวุธที่รุนแรงได้เมื่อใช้อย่างถูกต้อง

        “เข้ามาพ่อคนอิจฉา!”