หนูน้อยสกุลถัง(ลงใหม่)

อาหารที่อยากกินก็ทำเสร็จแล้ว เหลือเพียงหมูอีกชิ้นที่ยังไม่ทอด จึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของจางรั่วกับเทียนเฉิน ส่วนเจ้าตัวอ้วนนั้นวิ่งฉิวออกจากห้องครัวพร้อมกับหมูกรอบเต็มปากเต็มมือ

"มาพอดีเลย ลูกจะปลูกอะไรบ้างเล่า พ่อจะได้กะพื้นที่ถูก"

"ตรงนี้เสี่ยวหลินจะปลูกผักเจ้าค่ะ แล้วก็เสี่ยวหลินอยากได้พื้นที่ปลูกข้าวโพดสักหมู่เจ้าค่ะท่านพ่อ" แขนป้อมกอดรอบเอวบิดา พอเคี้ยวหมูในปากหมดก็เอาชิ้นใหม่เข้าปาก โดยมีหวนต้านยืนมองอยู่

เด็กอ้วนหันไปมองคนตัวโตก่อนจะยื่นหมูในมือให้เขา หวนต้านเห็นเจ้าเด็กปากมันเยิ้มก็ถอนหายใจออกมา เสี่ยวหลินหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

"อย่างนั้นเดี๋ยววันพรุ่งพ่อจ้างชาวบ้านมาทำเพิ่มให้ก็แล้วกัน" เด็กตัวกลมพยักหน้าหงึกหงักจนแก้มกระเพื่อม

"เสี่ยวหลินได้อะไรกินอีกแล้ว หือ" ฮุ่ยสงเห็นแก้มหลานสาวขยับยุบยับไม่หยุดจึงเอ่ยถามออกมา

"หมูทอดแสนอร่อยเจ้าค่ะท่านตา"

"โอ้ ท่าทางจะอร่อยมาก ปากมันแผล่บเชียว"

"ฮิฮิ"

เด็กตัวกลมยืนฟังผู้ใหญ่พูดคุยเรื่องน่าเบื่ออยู่นานจึงวิ่งไปดูเสี่ยวจงที่คอก เห็นมันยืนกินหญ้าอยู่ในคอกอย่างสบายอารมณ์นางก็กลับมาอาบน้ำบ้าง พออาบเสร็จก็วิ่งเข้าครัวเพราะท้องป่องๆ เริ่มประท้วงแล้ว

"ท่านยายกับท่านป้าทำอะไรหรือเจ้าคะ" เจ้าตัวกลมเดินเตาะแตะเข้าครัวมาก็เห็นจางรั่วกับหวนชิงชิงกำลังทำบางอย่างอยู่ในครัว

"ป้าเห็นว่ากับข้าวน่าจะไม่พอกินเลยจะทำเพิ่มสักหน่อยน่ะจ๊ะ" หวนชิงชิงมองดูเจ้าเด็กแก้มกลมอย่างมันเขี้ยว เสียแต่ว่ามือนางเปื้อนนี่สิ ไม่งั้นจะขอบีบแก้มสักหน่อย

"อย่างนั้นเสี่ยวหลินยกกับข้าวออกไปก่อนนะเจ้าคะ ไปเจ้าค่ะท่านอา ไม่ใช่ว่าท่านกินหมูทอดหมดแล้วหรือเจ้าคะ" เสี่ยวหลินหรี่ตามองเทียนเฉินอย่างจับผิด ปากมันแผล่บนั่นเป็นหลักฐานชั้นดี

"หมูตั้งสามชิ้นใหญ่อาจะกินหมดได้ยังไงเล่า ดูสิ เหลืออยู่เต็มจาน"

"อย่างนั้นก็ยกกับข้าวออกไปกันเถอะเจ้าค่ะ"

"ลาล้าลาลา" ร่างกลมๆ เดินร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี มือก็ถือจานหมูกรอบออกมาที่ห้องโถง ด้านหลังเป็นเทียนเฉินที่ถือถาดปลาราดพริกตัวใหญ่ๆ ตามหลานสาวมา

"ได้อะไรกินอีกแล้วสองอาหลาน" ฮุ่ยหนิงเอ่ยถามขึ้นมา ช่วงนี้นางเพลียๆ จึงไม่ค่อยได้ออกไปไหน

"ท่านแม่ เสี่ยวหลินทำของอร่อยเจ้าค่ะ ท่านแม่จะต้องชอบแน่ๆ" เด็กอ้วนวางจานหมูกรอบกับน้ำจิ้มแจ่วลงก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดออดอ้อนมารดา

ฟอด!

"เจ้าเด็กตัวกลมของแม่จะอ้อนเอาอะไร หืม" ฮุ่ยหนิงรวบเอาเจ้าก้อนนุ่มนิ่มเข้ามาหอม

"เสี่ยวหลินอยากกอดท่านแม่เจ้าค่ะ"

"อย่างนั้นหรอจ๊ะ แล้วคนอื่นไปไหนกันหมดเล่าอาเฉิน"

"ท่านลุงกับพี่ชายทั้งสองอยู่ด้านนอกขอรับ ส่วนท่านป้ากับพี่สาวชิงชิงอยู่ในครัว" เทียนเฉินเอ่ยตอบ หวนชิงชิงเพิ่งจะเข้าไปช่วยจางรั่วทำอาหารเพิ่ม

"อย่างนั้นลูกไปตามท่านตา ท่านลุง แล้วก็ท่านพ่อมากินข้าวเถอะจ๊ะ ป่านนี้ไม่ใช่ชาวบ้านกลับกันหมดแล้วหรือ"

"ได้เจ้าค่ะท่านแม่" เด็กอ้วนรับคำก่อนจะวิ่งไปฉกหมูกรอบมาหลายชิ้นแล้ววิ่งพุงกระเพื่อมออกไปจากบ้าน

เหล่าบุรุษตัวโตทั้งหลายกลับเข้ามาพร้อมกับเด็กตัวกลมที่เกาะติดหนึบอยู่บนหลังของบิดาไม่ยอมปล่อย หวนชิงชิงกับจางรั่วออกมาพร้อมกับจานผัดต้นอ่อนถั่วลันเตาและผัดถั่วงอก จัดแจงตักข้าวส่งให้ทุกคนแล้วก็เริ่มกินกัน

"ปลาทอดราดพริกนี่กรอบอร่อยดีนะ" ฮุ่ยสงเอ่ยขึ้นมา เขาชอบความกรอบของเนื้อปลาและน้ำราดรสชาติเปรี้ยวหวาน เผ็ดปลายลิ้น

"ส่วนข้าชอบหมูกรอบน้ำจิ้มแจ่วขอรับ" เทียนเฉินคีบหมูชิ้นใหญ่จิ้มน้ำจิ้มแล้วเอาเข้าปากเคี้ยวกรุบๆ

"หมูกรอบเอามาผัดกับผักบุ้งก็อร่อยเข้ากันดีนะขอรับ" เทียนหรงเอ่ยขึ้นมาบ้าง

ส่วนหวนต้านกับสองแฝดนั้นไม่พูดไม่จาแต่คีบของกินเข้าปากไม่หยุด ดูเหมือนตั้งแต่มาพักที่บ้านถังพวกเขาจะเจริญอาหารขึ้นมา กว่าจะกลับไปคงได้อ้วนลงพุงเหมือนเด็กตัวกลมแน่นอน เทียนเฉินตอนนี้ก็เริ่มมีพุงและแก้มแล้วเพราะไม่ค่อยได้ทำงาน

"ว่าแต่ร้านค้าจะทำแบบไหนเล่า" ฮุ่ยสงเอ่ยถามบุตรเขย เสี่ยวหลินที่เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ก็กางหูรอฟัง

"ทำเป็นร้านชั้นเดียวขอรับ ส่วนของร้านทำเป็นโถงโล่ง มีครัวด้านหลัง"

"ทำไมเล่า ในเมืองเขาทำเป็นห้องมิดชิดด้วยนะ สหายพ่อเคยเล่าให้ฟัง"

เทียนหรงหันไปมองบุตรสาวตัวน้อยที่เคี้ยวแก้มตุ่ย เสี่ยวหลินเห็นอย่างนั้นก็รีบเคี้ยวแล้วกลืนข้าวลงท้องก่อนจะพูดบ้าง

"เสี่ยวหลินอยากขายต้มยำทะเลหม้อไฟ เป็นการนำอาหารใส่ลงไปในหม้อแล้วตั้งเตาไฟเล็กๆ บนโต๊ะ กินแบบร้อนๆ เพราะฉะนั้นเลยต้องทำร้านที่มีอากาศถ่ายเทสะดวก เพราะเดี๋ยวคนจะสุกไปด้วยเจ้าค่ะ"

"ฮ่าๆๆ เจ้าจะบอกว่าร้อนจนคนสุกเลยรึหลานตา" ฮุ่ยสงหัวเราะเสียงดัง เสี่ยวหลินยิ้มตาหยีอวดเศษผักที่ติดอยู่บนฟัน

"แล้วจะขายอย่างเดียวหรือลูก" ฮุ่ยหนิงเอ่ยถามออกมาบ้าง

"เสี่ยวหลินจะทำอาหารอย่างอื่นด้วยเจ้าค่ะ เผื่อมีคนอยากกินอาหารเป็นจาน อย่างพวกผัดผัก ปลาทอด ปลาย่าง หมึกย่าง ดีไหมเจ้าคะท่านพ่อ" เด็กอ้วนเงยหน้าขอความเห็นบิดาที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"เอาตามที่ลูกว่าเถอะ แล้วจะให้ใครไปทำอาหารเล่า แม่เจ้าก็ยังท้องอยู่"

"ท่านป้ามี่ฮวาเจ้าค่ะ! แล้วก็ท่านป้าสะใภ้ภรรยาของท่านลุงจงด้วยเจ้าค่ะ ช่วยกันทำอาหารสักสองสามคนแล้วก็จ้างบุรุษสักสองคนช่วยยกอาหารให้ลูกค้าเจ้าค่ะ"

"เอาล่ะๆ เรื่องนั้นค่อยคิดกันทีหลังเถอะ ตอนนี้กินข้าวก่อนลูก" จางรั่วกลัวหลานสาวจะอิ่มลมก่อนข้าวจึงเอ่ยขัดขึ้นมา จัดการคีบปลาราดพริกใส่ถ้วยให้เด็กอ้วนจนพูน

เวลาผ่านไปราวๆ หนึ่งสัปดาห์ บ้านหวนได้ลากลับบ้านไปแล้ว พร้อมกับของฝากของแห้งมากมาย ทั้งยังทิ้งท้ายไว้ว่าจะหาเวลามาเยี่ยมอีกแน่นอน โดยเฉพาะสามพ่อลูกที่กลายเป็นตัวตะกละเหมือนเทียนเฉินไปแล้ว เสี่ยวหลินก็ไม่ลืมกระซิบกระซาบกับสหายตัวโตให้ส่งถ่านและน้ำตาลอ้อยมากให้นางเยอะๆ พร้อมกับยัดก้อนทองสามก้อนให้เขาไป

ร้านค้าและตลาดเองก็กำลังอยู่ในช่วงก่อสร้าง เทียนหรงตัดสินใจสร้างร้านขายของแห้งไปพร้อมกันเลย เมื่อถึงเวลาที่อยากขายจะได้ไม่ต้องเสียเวลา หรือถ้าหากไม่ได้ขายของแล้วก็ยังสามารถปล่อยเช่าได้

แปลงผักข้างบ้านและไร่ข้าวโพดเล็กๆ ของชาวสวนตัวกลมก็ได้ใส่ปุ๋ยและลงเมล็ดไว้จนครบแล้ว มูลของเจ้าเสี่ยวจงนำมาใช้ประโยชน์ได้มากทีเดียว จากนี้ก็ทำเพียงรดน้ำในทุกๆ วันแล้วรอให้ผักงอกออกมา

มันเทศที่ลงหัวมันไว้ก็เพียงรอให้มันแตกยอดจนเติบโตสามารถเก็บมาปลูกต่อได้ ชาวบ้านบางคนที่สนใจและไม่อยากรอก็นำหัวมันที่เหลือมาลงดินข้างบ้านของตนเอง

กลุ่มของอู่จงเริ่มออกเรือจับหมึกมาตากแห้งเตรียมพร้อมเอาไว้แล้วเช่นกัน ราวสามวันก่อนพ่อค้าชราจากเมืองจิ่วโจวได้ส่งจดหมายพร้อมเงินมัดจำมาสั่งหมึกและหอยตากแห้งอย่างละสองร้อยชั่ง บ้านฝูเองก็มาถามวิธีตากหอยและเริ่มเก็บหอยมาตากบ้างแล้ว

ส่วนบ้านหลิงนั้น..

"ท่านป้าของเจ้ากำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือน"

เสี่ยวหลินอ้าปากค้างมองดูใบหน้ายิ้มแย้มจนตาปิดของหลิงเหิง เดิมทีนางจะมาชักชวนให้สองสามีภรรยาไปช่วยงานในร้านอาหาร แต่กลับกลายเป็นว่าท่านป้าตั้งท้องเสียได้

"ให้ลุงของเจ้าไปช่วยคนเดียวเถิด" มี่ฮวามองดูใบหน้าตลกๆ ของเด็กตัวกลมอย่างเอ็นดู

"ดีแล้วล่ะ กำลังท้องกำลังไส้ ถึงแม้ว่าจะทำงานได้แต่ก็ไม่ควรหักโหม" จางรั่วเอ่ยขึ้นมาเมื่อได้ฟังข่าวดี วันนี้นางพาหลานสาวมาบ้านหลิงที่หายหน้าหายตาไปพักใหญ่ ที่แท้ก็เป็นเพราะกำลังจะมีเจ้าตัวน้อยนี่เอง

"ดีเลยเจ้าค่ะ! น้องของเสี่ยวหลินจะได้มีเพื่อน ฮี่ฮี่" เจ้าเด็กแก้มกลมยิ้มร่า หันมองดูสองพี่น้องบ้านหลิงที่นั่งยิ้มดีใจเช่นกัน

"พี่ชายไห่กับเสี่ยวหานจะมีน้องเหมือนเสี่ยวหลินแล้ว"

"พี่อยากได้น้องสาวน่ารักๆ เหมือนเสี่ยวหลิน" หลิงไห่เอ่ยขึ้นมา เขาเอ็นดูเด็กตัวกลมที่แสนน่ารักและมีน้ำใจ จึงอยากจะมีน้องสาวเป็นของตัวเองบ้าง

"ข้าดีใจ" หลิงหานเอ่ยขึ้นมาบ้าง เขายิ้มกว้างจนตาหยี เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวหลินเห็นเขายิ้ม

"เจ้าก็ยิ้มได้เหมือนกันนี่นา" พอทักขึ้นมาหลิงหานก็หุบยิ้มทันที เหล่าผู้ใหญ่ที่มองดูอยู่ก็หลุดหัวเราะ

"เอาเป็นว่าเดี๋ยวข้าไปทำงานที่ร้านให้เองนะขอรับท่านป้า" หลิงเหิงเอ่ยขึ้นมา

"ได้ๆ ให้ภรรยาเจ้าพักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ จริงสิ ระหว่างนี้พวกเจ้าพ่อลูกไปแกะหอยมาตากแห้งก็ได้นะ จะได้มีรายได้ กว่าร้านจะสร้างเสร็จพร้อมขายของก็คงอีกสักระยะ"

"ได้ขอรับ"

"เสี่ยวหลินจะให้ค่าหอยชั่งละสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ"

"โอ้ ให้มากขนาดนี้เชียวหรือ แล้วเสี่ยวหลินจะได้อะไรเล่า" หลิงเหิงเอ่ยถามเด็กน้อย เขาแสร้งทำเป็นตกอกตกใจ เจ้าเด็กตัวกลมได้ยินอย่างนั้นก็อกยืด

"เสี่ยวหลินเพียงนั่งนับเงินไม่ได้ออกแรงสักหน่อยเจ้าค่ะ หากขายได้เป็นร้อยชั่งเสี่ยวหลินก็ได้เงินเยอะแยะเลย เพราะเสี่ยวหลินจะบวกราคาเพิ่มก่อนขายให้พ่อค้าหรือลูกค้า"

"อย่างนั้นหรือเถ้าแก่เนี้ยน้อยช่างฉลาดเฉลียวเสียจริง รู้จักใช้คนทำงานรอรับเพียงกำไร"

"ฮี่ฮี่ เสี่ยวหลินจะนอนรอรับเงินเฉยๆ เจ้าค่ะ"

"ฮ่าๆๆๆ"

เมื่อคุยธุระเสร็จเรียบร้อย เด็กอ้วนจึงเอ่ยร่ำลาคนบ้านหลิง แล้วจับจูงมือท่านยายของนางพากันเดินกลับบ้านปล่อยให้คนท้องได้พักผ่อน แต่สองพี่น้องกลับเดินตามนางมาต้อยๆ เสี่ยวหลินจึงมีความคิดที่จะชวนทั้งสองเข้าป่าไปดูผักป่าเสียหน่อย

"ท่านยาย เสี่ยวหลินขอไปหาท่านอาได้ไหมเจ้าคะ เสี่ยวหลินอยากเข้าป่า" กลับมาถึงบ้านเจ้าตัวกลมก็เงยหน้าเอ่ยของท่านยายของตน

"อย่างนั้นเดี๋ยวยายไปส่ง"

"เสี่ยวหลินว่าจะชวนพี่ชายไห่กับเสี่ยวหานไปด้วยเจ้าค่ะ ท่านยายอยู่กับท่านแม่ดีกว่านะเจ้าคะ"

"เอาอย่างนั้นหรือ เสี่ยวไห่กับเสี่ยวหานจะไปกับเสี่ยวหลินหรือไม่เล่า" จางรั่วหันมาถามเด็กชายสองคนที่เดินตามมาถึงบ้าน

"ไปขอรับ ข้าอยากลองเข้าป่าบ้างขอรับ" หลิงไห่เอ่ยอย่างตื่นเต้น หมู่บ้านเขาอยู่ติดทะเล ไม่มีป่าอยู่เลย มีแต่ต้นไม้ทั่วไป ต่างจากที่หมู่บ้านนี้ซึ่งอยู่ใกล้กับป่าและภูเขาลูกใหญ่

"อย่างนั้นก็เดินไปดีๆ เล่า"

"เจ้าค่ะท่านยาย!" เด็กตัวกลมรับคำอย่างแข็งขันก่อนจะวิ่งเข้าไปหยิบตะกร้าสะพายหลังของตน แล้วออกมาชวนสองพี่น้องเดินไปยังบ้านหลิว

ตั้งแต่เข้าหน้าหนาวนางก็ไม่ได้พบหน้าสองย่าหลานบ้านหลิวอีกเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้หญิงชราจะเป็นอย่างไรบ้าง ขาอวบๆ รีบจ้ำเดินเพราะอยากจะไปเยี่ยมหญิงชราใจดีเต็มแก่ หลิงไห่เห็นอย่างนั้นก็จูงมือน้องชายรีบเดินตามไปติดๆ

มาถึงก็พบกับสองหนุ่มที่กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ที่ชานหน้าบ้าน พอเห็นเด็กทั้งสามเดินมาก็เอ่ยถามอย่างสงสัย

"อ้าว เสี่ยวหลินจะไปไหนกันหรือ แล้วนั่นมีเพื่อนตามมาด้วย ไม่คุ้นหน้าเลย" หลิวห้าวเอ่ยทักทายเด็กน้อยที่ดูจะตัวกลมมากกว่าเดิมเสียอีก

"ท่านอาห้าว! นี่พี่ชายหลิงไห่กับเสี่ยวหานอย่างไรล่ะเจ้าคะ ท่านลืมแล้วหรือ" เด็กตัวกลมปีนขึ้นไปนั่งด้านข้างท่านอาตัวโต ก่อนจะกวักมือเรียกสองพี่น้องหยอยๆ

"อ่า จริงสินะ อาลืมไปเลย อาไห่กับอาหานสบายดีนะ"

"สบายดีขอรับท่านอา" หลิงไห่ส่งยิ้มให้ ส่วนหลิงหานนั้นก็ยืนเงียบอีกตามเคย

"แล้วนี่เสี่ยวหลินจะพากันไปไหนเล่า" เทียนเฉินเอ่ยถามหลานสาว เขามองดูตะกร้าด้านหลังของนางแล้วก็คิดว่าเจ้าเด็กพวกนี้ต้องมาชวนเข้าป่าแน่นอน

"เสี่ยวหลินอยากเข้าป่าเจ้าค่ะ ท่านอาเรียนเสร็จหรือยังเจ้าคะ"

"เสร็จแล้วล่ะ อาเฉินกำลังจะกลับพอดี จะเข้าป่าไปเก็บอะไรกันหรือ" หลิวห้าวบีบแก้มกลมๆ อย่างมันเขี้ยว

"เสี่ยวหลินจะไปดูผักป่าสักหน่อยเจ้าค่ะ แล้วท่านยายหลิวไปไหนหรือเจ้าคะ"

"ไปที่บ้านท่านยายจางน่ะ"

เด็กอ้วนได้ฟังก็พยักหน้าหงึกหงักก่อนจะเอ่ยชวนสองหนุ่มให้พาเข้าป่า ซึ่งพวกเขาก็รีบเก็บของแล้วหยิบตะกร้ากับมีดพาเด็กๆ เข้าไปสำรวจป่ากัน

หลิงไห่กับหลิงหานมองดูรอบป่าอย่างตื่นเต้น พวกเขาอยู่ใกล้ทะเลมาตั้งแต่เกิด พอได้เข้ามาในป่าที่อากาศเย็นสดชื่นก็รู้สึกชอบใจ

"ท่านอาเคยเห็นต้นไม้ที่มีหนามแหลมๆ ไหมเจ้าคะ" เสี่ยวหลินที่ถูกเทียนเฉินจับจูงมือไว้เอ่ยถามขึ้นมา

นางเคยดูช่องยูทูปของสาวไทยที่ได้สามีเกาหลี ทุกๆ ปีในช่วงฤดูใบไม้ผลิจะมีผักหนามอวบอ้วนให้เก็บกินและเก็บขาย ช่องของสาวจีนสุดแกร่งนางก็เคยดูเช่นกัน นอกจากผักหนามอวบอ้วนแล้วก็ยังมีหน่อไม้ มีเห็ดให้เก็บด้วย แต่หน่อไม้กับเห็ดคงต้องเอาไว้คราวหน้า เพราะตอนนี้คงจะยังไม่มี

"ต้นไม้หนามหรือ ต้นใหญ่หรือไม่" หลิวห้าวหันกลับมาถาม เพราะเขาเป็นคนนำทางจึงอยู่ด้านหน้าสุด ตามมาด้วยสองพี่น้องบ้านหลิง และปิดท้ายด้วยอาหลานบ้านถัง

"ไม่ใหญ่มากเจ้าค่ะ แต่มันจะเป็นหนามทั้งต้นเลย"

"เหมือนอาจะเคยเห็นอยู่นะ เสี่ยวหลินถามทำไมเล่า"

"ยอดของมันกินได้เจ้าค่ะท่านอา เอามาลวกให้สุกก่อนค่อยเอาไปทำอาหาร จะผัดใส่น้ำมันพริกก็ได้ ผัดใส่ไข่ก็ได้ หรือทำน้ำแกงก็ได้เจ้าค่ะ"

"อย่างนั้นหรือ เดี่ยวอาจะพาไปดูก็แล้วกัน"

ขบวนเดินป่าเล็กๆ เปลี่ยนเส้นทางขึ้นไปยังเนินเขา เสี่ยวหลินมองเห็นต้นหนามที่ขึ้นอยู่ตามเนินเขาก็เบิกตากว้าง ต้นผักหนามมีอยู่เต็มไปหมด และกำลังออกยอดอวบอ้วนยั่วยวนอยู่หลายต้น

"ใช่เจ้านี่หรือไม่" หลิวห้าวหันกลับมาถาม

"ใช่เจ้าค่ะท่านอา! เก็บเลยเจ้าค่ะ แต่ว่าตัดต้นไม้เล็กๆ มาใช้เกี่ยวต้นหนามลงมานะเจ้าคะ เพราะถ้าโดนหนามตำมันจะเจ็บมากๆ"

"ได้ เด็กๆ คอยอยู่ไกลๆ ก็แล้วกันนะ เผื่อมีหนามของมันร่วงอยู่แถวนี้"

หลิวห้าวที่มีมีดอยู่ในมือก็เดินไปหาตัดต้นไม้เล็กๆ มาทำไม้เกี่ยวต้นหนามเพื่อเก็บยอด เสี่ยวหลินยืนส่งเสียงแจ้วๆ บอกให้เก็บยอดอวบๆ เท่านั้น ส่วนยอดเล็กเอาไว้ให้มันโตก่อน

หลิวห้าวกับเทียนเฉินคอยเก็บยอดผักหนามโยนให้เด็กๆ เก็บใส่ตะกร้าอีกที สองพี่น้องบ้านหลิงดูสนุกสนานเป็นอย่างมาก ถึงแม้ต้นหนามจะมีมากแต่ก็ไม่ได้เก็บมาทั้งหมด เพียงเก็บจนเต็มตะกร้าใบน้อยของเสี่ยวหลินเท่านั้น

"ทำไมไม่เก็บไปให้หมดเล่า" เทียนเฉินเอ่ยถามหลานสาว

"เอาไปลองกินดูก่อนเจ้าค่ะ เจ้าผักหนามนี่มันจะมีรสขมสักหน่อย หากชอบค่อยมาเก็บอีกเจ้าค่ะ"

"เอาอย่างนั้นก็ได้"

กะต๊ากก กะต๊ากๆๆ

ขณะนั้นก็มีเสียงไก่ป่าร้องดังอยู่อีกด้านหนึ่ง เจ้าเด็กอ้วนแสนตะกละได้ยินเสียงก็น้ำลายไหล นางอยากกินไก่! อยากกินแกงไก่แซ่บๆ เสียดายหน่อไม้ยังไม่เกิดเลย

"ท่านอาจับไก่เลย! เอาไปแกงใส่ผักหนามเจ้าค่ะ!" เด็กอ้วนกระโดดดึ๋งๆ ส่งเสียงตะโกนขึ้นมา

"อย่างนั้นอาเฉินเจ้าอยู่กับเด็กๆ เดี๋ยวข้าไปจับไก่"

"ขอรับ"

"จับเยอะๆ เลยนะเจ้าคะ!"

หลิวห้าวจากไปเหล่าคนที่รออยู่ก็นั่งจุมปุ๊กอยู่ใต้ต้นไม้ เสียงวิ่งสลับกับเสียงไก่ร้องดังอยู่ครู่ใหญ่ ร่างสูงของหลิวห้าวก็กลับมาพร้อมกับไก่ป่าห้าตัวที่กำลังดีดดิ้นเอาชีวิตรอด

"ว้าวว ท่านอาเก่งที่สุด!" หลิวห้าวเห็นร่างกลมๆ ขยับเต้นยึกยักก็หัวเราะออกมา

"ต้องรบกวนเสี่ยวหลินทำอาหารให้อากินแล้ว อาไม่ได้กินอาหารฝีมือเสี่ยวหลินมานานมาก"

"ได้เลยเจ้าค่ะ! อย่างนั้นเรากลับกันเลยนะเจ้าคะ"

ทั้งห้าคนเดินออกจากป่าผ่านบ้านหลิวมุ่งหน้าไปยังบ้านถัง ที่ยามนี้เหลือเพียงสองแม่ลูกจางรั่วกับฮุ่ยหนิงเฝ้าอยู่เท่านั้น วันนี้ฮุ่ยสงกับเทียนหรงไปดูแลงานก่อสร้างในเมือง เพราะต้องก่อสร้างพร้อมกันถึงสามอาคารจึงต้องช่วยกันดู

"ได้อะไรกันมาอีกแล้ว หือ" จางรั่วที่ได้ยินเสียงไก่ร้องก็เดินออกมาดูที่หน้าบ้าน เห็นเด็กๆ ทั้งสามกับเทียนเฉินและหลิวห้าวกำลังเดินผ่านประตูรั้วมา

"ได้ไก่มาห้าตัวขอรับท่านป้า" หลิวห้าวชูไก่ในมือให้จางรั่วดู

"แล้วจะทำอะไรกินกันเล่า"

"ข้าวมันไก่เจ้าค่ะ!"

###########################################