บทที่เจ็ด
แผนการสังหารมอนสเตอร์
ตูม!!! เสียงะเิที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งกรุงเทพมหานครแห่งนี้
เสียงะเิที่ดังสนั่นหวั่นไหวมันไม่ได้ดึงดูดแค่สายตาของเหล่าผู้คนเท่านั้น มอนสเตอร์ผึ้งั์มากมายเริ่มหันไปสนใจเสียงะเิที่ดังขึ้น
พวกมอนสเตอร์จำนวนมากเรียกได้ว่าเกือบจะทั้งหมดที่อยู่ในกรุงเทพมหานครแห่งนี้ได้โบยบินตรงไปทางต้นตอของเสียงที่ดังขึ้นมา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นถูกทำให้เกิดขึ้นด้วยเพียงคนๆเดียวเท่านั้น
ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ที่เป็ต้นตอของเสียงที่ดังขึ้น
เสียงะเิที่ดังสนั่นหวั่นไหวนั้นเกิดมาจากถังแก๊สประกอบอาหารจำนวนมากที่ถูกนำมารวมกันอยู่ที่ชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้แล้วถูกทำให้ะเิ
การะเิของมันทำให้ตัวอาคารชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าได้รับความเสียหายเป็อย่างมาก แต่ก็ไม่มีใครที่ได้รับาเ็เพราะว่าไม่มีมนุษย์ที่อยู่ในบริเวณแถวนี้แล้ว
แต่ในขนาดเดียวกันการะเิในครั้งนี้ก็ได้ช่วยชีวิตผู้คนที่กำลังจะถูกมอนสเตอร์ทำร้ายได้หลายต่อหลายคน
มอนสเตอร์มากมายกำลังโบยบินตรงไปทางต้นตอของเสียงที่ดังขึ้น แน่นอนว่าเมื่อพวกมันบินตรงมาถึงพวกมันได้ทำเช่นเดียวกับเพื่อนของพวกมันที่มาที่สถานที่แห่งนี้ก่อน นั้นคือการที่พวกมันโจมตีใส่หลังคาโดมแก้วที่ปกคลุมอยู่้า
แมลงขนาดั์มากมายได้พากันบินเข้ามาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้
แต่ที่มันน่าแปลกนั้นก็คือว่าดวงไฟทุกดวงภายในห้างแห่งนี้ถูกปิดจนหมดทำให้ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มืดมิด
ณ ห้องควบคุมไฟฟ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้
ร่างของคนทำให้เกิดเหตุการณ์เื่นี้ขึ้นกำลังยืนอยู่ภายในความมืด เขายืนอยู่หน้าตู้คอนโทรลไฟฟ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้
ดูเหมือนว่าการที่หลอดไฟทุกดวงภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้นั้นไม่ได้สว่างไสวแบบปกติคงเป็เพราะว่าเอ็กซ์
ภายในห้องที่มืดมิดไม่ต่างจากข้างนอกเหลือเพียงแสงสว่างจากไฟฉายของโทรศัพท์มือถือในมือของเขาเท่านั้นที่ยังคงสว่างไสวอยู่
แสงสว่างไสวจากโทรศัพท์มือถือนั้นถูกส่องตรงไปที่สวิตซ์ไฟฟ้าที่ถูกปิดเอาไว้อยู่
ดูเหมือนว่านี่ก็จะเป็หนึ่งในแผนการของเขา
ภายในห้องที่เงียบงันดวงตาทั้งสองข้างของเอ็กซ์นั้นได้ปิดลงอย่างสนิท เขาพยายามจะเอี้ยวหูทั้งสองข้างของตนเองฟังเสียงอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้นเองดวงตาทั้งสองข้างของเขาลืมตาตื่นขึ้นอย่างทันควันราวกับว่าตัวของเขาได้ยินเสียงที่เขาพยายามจะเอี้ยวหูฟังอยู่
เสียงของกลุ่มก้อนแมลงที่พากันบินเข้ามาภายในห้างแห่งนี้อย่างมากมาย
เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมานั้นเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ได้ยื่นมืออีกข้างหนึ่งของตนเองที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์อยู่นั้นออกไปโยกสวิตซ์เปิดไฟฟ้าขึ้น
กระแสไฟฟ้าที่ถูกตัดเอาไว้ก่อนหน้านี้ได้เริ่มกลับมาจ่ายอีกครั้ง กระแสไฟฟ้าเริ่มทำหน้าที่ของตัวมันเอง หลอดไฟฟ้าภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เริ่มทยอยสว่างไสวขึ้นมาทำให้เห็นกลุ่มก้อนของมอนสเตอร์ผึ้งั์มากมายที่อัดแน่นอยู่ภายในห้องสรรพสินค้าชั้นห้าแห่งนี้
ิัของพวกมันต่างัักับท่อนเหล็กมากมายที่ถูกวางเอาไว้อย่างประณีต
เมื่อกระแสไฟฟ้านั้นกับมาทำงาน สายไฟเส้นใหญ่ก็ด้วยเช่นกันมันได้ถูกผูกติดเอาไว้กับท่อนเหล็กเหล่า
เหล็กเป็อีกตัวนำไฟฟ้าชั้นดีอีกอย่างหนึ่ง ไฟฟ้าที่ถูกส่งออกมาจากสายไฟที่ถูกตัดขาดมันััเข้ากับเหล็กแล้วส่งผ่านไปยังเหล็กชิ้นอื่นๆ
แผนการที่เอ็กซ์คิดค้นขึ้นมาทำให้เกิดกับดักไฟฟ้าอันทรงอนุภาค ท่อนเหล็กมากมายที่มีไฟฟ้าแรงสูงสถิตอยู่ได้โจมตีเหล่ามอนสเตอร์มากมาย
ร่างของมอนสเตอร์ผึ้งั์นั้นกำลังถูกช็อตด้วยไฟฟ้าแรงสูง ดูเหมือนว่าแผนการของเอ็กซ์นั้นจะสำเร็จ เขานั้นไม่ต้องลงแรงเลยสักนิด
แผนการที่สมบูรณ์แบบ เอ็กซ์ที่ยืนอยู่ภายในห้องควบคุมไฟฟ้าของห้างสรรพสินค้า เขานั้นกำลังยืนฟังเสียงกรีดร้องของเหล่ามอนสเตอร์อย่างใจเย็น
ทันใดนั้นเองข้อความมากมายนั้นก็ต่างทยอยแจ้งเตือนขึ้นมาด้านหน้าของเขา
--------
ท่านได้กำจัดมอนสเตอร์ ผึ้งั์
ท่านได้รับ โบนัส + 1 คะแนน
--------
--------
ท่านได้กำจัดมอนสเตอร์ ผึ้งั์
ท่านได้รับ โบนัส + 1 คะแนน
--------
--------
ท่านได้กำจัดมอนสเตอร์ ผึ้งั์
ท่านได้รับ โบนัส + 1 คะแนน
--------
--------
ท่านได้กำจัดมอนสเตอร์ ผึ้งั์
ท่านได้รับ โบนัส + 1 คะแนน
--------
--------
ท่านได้กำจัดมอนสเตอร์ ผึ้งั์
ท่านได้รับ โบนัส + 1 คะแนน
--------
--------
ท่านได้กำจัดมอนสเตอร์ ผึ้งั์
ท่านได้รับ โบนัส + 1 คะแนน
--------
--------
ท่านได้กำจัดมอนสเตอร์ ผึ้งั์
ท่านได้รับ โบนัส + 1 คะแนน
--------
ข้อความจากระบบมากมายแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และมันก็ยังคงแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างไม่มีท่าทางจะหยุดลง เด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั้นกำลังยืนมองมันอย่างใจเย็น
รอยยิ้มที่มุมปากของเขาได้แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด เอ็กซ์กำลังดีใจที่แผนการของเขาดูเหมือนว่าจะไปได้สวย
เขาคงจะสามารถเก็บค่าคะแนนโบนัสได้จากการล่ามอนสเตอร์ครั้งนี้อีกมากเลยทีเดียว
ข้อความการกำจัดมอนสเตอร์นั้นยังคงแสดงขึ้นมาตรงหน้าของเขาอย่างต่อเนื่องเป็เวลาถึงประมาณครึ่งชั่วโมง
เพราะว่ายังมีมอนสเตอร์ผึ้งั์อีกมากมายที่ยังคงบินเข้ามาติดกับดักของเอ็กซ์
เด็กหนุ่มนั้นยืนมองข้อความที่แจ้งเตือนขึ้นมาอยู่ต่ออีกสักพัก หลังจากนั้นอีกประมาณสิบถึงยี่สิบนาที ในที่สุดข้อความก็ไม่ได้แจ้งเตือนขึ้นอีก
เอ็กซ์ยืนรอดูสถานการณ์ต่ออีกประมาณสามนาที หลังจากก็ไม่มีข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาแล้ว เขาเริ่มมั่นใจว่ามอนสเตอร์ข้างนอกคงจะถูกกำจัดจนหมดแล้ว
ตัวของเขาจะอยู่ในห้องแห่งนี้ต่อไปก็คงจะไม่ดีนัก เอ็กซ์เริ่มเดินออกไปจากห้องแห่งนี้ ตัวของเขาปรากฏกายออกมาที่ห้องที่สองของห้างสรรพสินค้าที่เป็ที่ตั้งห้องควบคุมไฟฟ้า
เอ็กซ์ที่เดินออกมาจากห้องควบคุมไฟฟ้านั้นเขาดูระมัดระวังตัวเป็พิเศษ ดวงตาทั้งสองของเขากำลังกวาดมองรอบกายของตนเองอย่างละเอียด
‘ ไม่มี… ’
เด็กหนุ่มไม่รอช้าตัวของเขารีบวิ่งลงไปจากทางบันไดเลื่อน เขาตั้งใจออกจากสถานที่แห่งนี้ให้ได้เร็วที่สุด
เอ็กซ์วิ่งผ่านผลงานที่ตนเองสร้างเอาไว้นั้นคือการที่ะเิชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เขาวิ่งลงมาถึงกับผงะกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‘ เละขนาดนี้เลยเหรอ!!! ’ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตาของตนเองสักเท่าไหร่ที่ตนเองนั้นทำให้ชั้นนี้เสียหายขนาดนี้
ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ควรจะมาสนใจเื่นี้ในเวลาเช่นนี้ เอ็กซ์คิดขึ้นได้เพียงชั่วขณะ เมื่อคิดได้เช่นนั้นตัวของเขานั้นก็ออกวิ่งอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
เด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั้นวิ่งออกมาจนถึงลานกว้างหน้าห้างสรรพสินค้า ลานกว้างหลายร้อยเมตรในขนาดที่กำลังวิ่งผ่านประตูห้างออกมา ดวงตาของเด็กหนุ่มได้กวาดมองด้านนอกก่อนแล้ว
บริเวณนี้ไม่มีผู้คนเหลืออยู่แล้ว เพราะว่าตอนนี้ผู้คนคงจะอพยพหนีไปที่บริเวณกลางเมืองกันหมดแล้ว
เมื่อก่อนตัวของเขานั้นก็ทำเช่นนั้นเหมือนกันเขาถึงรอดมาได้ แต่ถ้าเขากระทำเช่นอย่างเดิม ชะตาชีวิตของเขาก็ไม่ต่างไปจากเดิมเลยสักนิด
เพราะเช่นนั้นในตอนนี้เขาจึงเลือกเส้นทางที่แตกต่างไปจากเดิม เขา้าชีวิตใหม่ที่ไม่เป็แบบเดิมอย่างที่ตัวของเขาเคยเป็
เอ็กซ์รีบวิ่งอย่างสุดกำลังราวกับว่าตัวของเขานั้นกำลังจะหนีอะไรบางอย่าง
‘ ต้องเร็วกว่านี้ไม่งั้นตัวของเรานั้นได้โดนมันเล่นแน่ๆ ’ เขากล่าวกระตุ้นตนเองในใจก่อนที่จะเร่งฝีเท้าของตนขึ้นอีก
ฟิ้ว!!! ฟิ้ว!!! เสียงเบาๆนั้นราวกับสายลมพัดผ่านได้ดังขึ้น
ทำให้เอ็กซ์ที่กำลังวิ่งนั้นหยุดฝีเท้าของตนเองลง ‘ ไม่ทันแล้ว ’
เอ็กซ์ได้หันใบหน้าของตนเองแล้วปรายสายตาของตนมองตรงไปทางด้านหลัง สิ่งที่ปรากฏกายขึ้นมาด้านหลังของเขานั้นคือสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่อยากจะพบเจอมากที่สุดในตอนนี้
มอนสเตอร์ขนาดใหญ่ั์มันมีรูปลักษณ์เป็ผึ้งที่มีขนาดใหญ่กว่ามอนสเตอร์ผึ้งั์ก่อนหน้านี้ประมาณสามถึงสี่เท่าตัว บนหัวของมันนั้นมีมงกุฏสีทองถูกสวมเอาไว้อยู่ มือข้างขวาของมันนั้นถือหอกสีดำขนาดใหญ่เอาไว้
“ จริงด้วยเ้านี่มัน…. ” เด็กหนุ่มนั้นกล่าวออกมาอย่างอ้ำๆอึ้งๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความใ
“ นางพญาผึ้ง!!! ”
--------
ชื่อมอนสเตอร์ นางพญาผึ้งั์ ประเภท(บอส) Rank C
--------
จบบท