ความคิดที่อยากจะสั่งสอนบ่าวรับใช้หนุ่มของจื่อยวี่พลันชะงักงันคุณชายเก้าขึ้นชื่อว่าเป็เทพปีศาจ ก่อนมาฮูหยินผู้เฒ่าได้กำชับนางว่า "ที่คุณชายพักที่ห้องหนังสือนั่นก็เพราะมิอยากให้พวกเรารับรู้ ดังนั้นเ้าต้องไปอย่างเงียบๆ อย่าให้เขารู้ตัวได้มิเช่นนั้นเขาจะหาว่าข้าคอยยุ่งไปเสียทุกเื่" หากนางทำเกินหน้าที่สั่งสอนบ่าวรับใช้หนุ่มของคุณชายเก้า ถ้าคุณชายเก้าไม่อยู่ก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าเขาอยู่...แม้นจะเป็สาวใช้ของเทวดาองค์ใด เขาก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น
"เช่นนั้นพวกเราก็รีบไปกันเถิดข้าดูแค่ครู่เดียว พอให้มีเื่กลับไปรายงานเท่านั้น" นางถอนหายใจยาวออกมาคำรบหนึ่งใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง คล้องแขนสุยอันเดินไปห้องเอ่อร์ฝางพร้อมกัน
แสงไฟในห้องเอ่อร์ฝางสว่างไสวฉู่ยี่กำลังนั่งกระดิกเท้าเหม่อลอยอยู่บนเตียง
จื่อยวี่เลิกม่านขึ้นดูเล็กน้อยอย่างเงียบเฉียบก่อนรีบปล่อยม่านลงและเดินออกมาข้างนอก เอ่ยกับสุยอัน "เอาเถอะ ถือว่าคุณชายเก้าลำบากแล้วคืนนี้เ้าก็ใส่ใจให้มากหน่อย ดูแลทั้งสองคนให้ดี"
สุยอันคลี่ยิ้ม "พี่สาวกล่าวเกินไปแล้ว เื่นี้เป็เื่ลำบากอันใดกันข้าไปส่งพี่สาวเอง"
เพราะนางมีไหวพริบดี อารมณ์ขุ่นมัวของจื่อยวี่จึงค่อยๆหายไป ทั้งสองคล้องแขนกันเดินไปที่ประตูเรือน
ทว่าหลินซ่งหลุนก็กลับมาอีกครั้ง
หลังหลินซ่งหลุนกลับไปก็มีท่าทีขุ่นเคืองฮูหยินหลินจึงถามความ ครั้นได้ยินหลินซ่งหลุนเอ่ยถึงเื่จื่อยวี่เป็สาวใช้ข้างกายของฮูหยินผู้เฒ่าดวงตาก็พลันเป็ประกาย "พวกเราควรไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเป็ทางการเสียที คนอื่นจะได้ไม่ว่าพวกเราว่าไร้มารยาทพวกเราไม่รู้จักใครในจวนนี้สักคน แม่ครัว หญิงรับใช้าุโขั้นต่ำในเรือนนี้ข้าก็ถามมาหมดแล้วแต่พวกนางก็ไม่รู้ความอันใด แม้แต่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าพวกนางยังเข้าไปไม่ได้"
ฮูหยินหลินจึงเร่งเร้าให้หลินซ่งหลุนกลับไปหาจื่อยวี่เพื่อพูดคุยถ้าจะให้ดีต้องเชิญจื่อยวี่กลับมาที่เรือนของพวกนางด้วย "ตอนที่ข้าจะมานี่ ท่านป้าของเ้าได้ให้ผ้าเนื้อดีมาสองผืนผืนหนึ่งสีแดงสด หากข้าว่างจะตัดชุดให้เ้าใส่ตอนปีใหม่ อีกผืนสีชมพูตุ่นข้าจะมอบให้สาวใช้ผู้นั้นในเมื่อเรียกนางมาพบ ข้าก็มิกล้าเรียกมาเฉยๆ"
หลินซ่งหลุนได้ยินฮูหยินหลินเอ่ยเช่นนั้นก็พลันรู้สึกไม่พอใจเม้มปากเอ่ย "เป็แค่สาวใช้คนหนึ่งทว่ากลับวางท่าเสียยิ่งกว่าคุณหนูเสียอีก ข้าไม่อยากไปปะเหลาะนาง วันนี้ข้าไปพบฉู่ยี่ก็ยังไม่เห็นต้องถ่อมตัวอันใด"
ฮูหยินหลินอาบน้ำร้อนมาก่อนมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนบุตรสาว "หรือว่าเ้าสามารถขอร้องให้คุณชายเก้าไปช่วยพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าได้?บรรดาสาวใช้ต่างต้องคอยปรนนิบัติเ้านายทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงเวลานั้นหากนางมีโอกาสก็อาจจะช่วยพวกเราพูดได้อย่างไรเสียก็ยังดีกว่าที่พวกเราไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลยมิใช่หรือ อีกอย่างน้าสาวของลูกก็อยากให้พวกเราสืบเื่ราวภายในจวนแห่งนี้ให้ได้มากที่สุดเื่ที่นางจะมาเมืองหลวง...อีกไม่นานก็จะปีใหม่แล้ว แต่ละบ้านต่างเริ่มไปมาหาสู่กันไม่ขาดสายหากเ้าสามารถทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าพึงใจ แล้วได้ไปปรนนิบัติอยู่ข้างกาย เ้าอาจจะเข้าตาฮูหยินจากตระกูลสูงศักดิ์คนใดภายในเมืองหลวงนี้ก็เป็ได้"
ในที่สุดหลินซ่งหลุนก็เอ่ยขึ้น "รูปร่างหน้าตาสติปัญญาเช่นข้าจะต้องเหนือกว่าท่านน้าให้ได้"
บ้านเมืองวิกฤตสร้างโฉมสะคราญ
ฮูหยินหลินมองบุตรสาวที่เป็ดังแก้วตาดวงใจใจหนึ่งกลัวว่าตนจะเลี้ยงบุตรสาวไว้ในเหวลึก ทำให้ไม่มีผู้ใดรู้จัก แล้วอัญมณีแวววาวชิ้นนี้จะขุ่นหมองอีกใจก็กลัวว่าบุตรสาวจะพบกับคนที่ไม่รู้ค่าของอัญมณีล้ำค่าแล้วนำไปวางไว้ในมุมมืดเื่นี้ทำให้นางกังวลใจโดยแท้
เมื่อฮูหยินหลินเอ่ยเช่นนี้แม้นหลินซ่งหลุนจะยังคงรู้สึกไม่เต็มใจนัก ทว่าก็เดินออกไปอีกครา และพบจื่อยวี่เข้าพอดี
ดวงตาของสุยอันฉายแววประหลาดใจแต่ก็เป็ฝ่ายเรียกหลินซ่งหลุนก่อน "คุณหนูหลิน"
หลินซ่งหลุนยิ้มสดใสทว่าฉายแววลำบากใจอยู่ในที "ข้ายังนอนไม่หลับอยู่ดี ท่านแม่บอกว่าข้าไม่คุ้นที่นอนเรือนน้องสุยอันมีตำราที่เหมาะกับสตรีอ่านหรือไม่ ข้าขอยืมอ่านสักเล่ม"
จื่อยวี่แย้มยิ้ม "คุณหนูหลินมาถึงั้แ่เมื่อวานแล้วใช่หรือไม่อาการไม่คุ้นที่นอนมิสามารถหายได้ในเร็ววัน ต้องใช้เวลาสักพักถึงจะคุ้นชิน ข้าคิดว่าเมื่อคืนท่านก็คงพักผ่อนได้ไม่ดี"และหันมาเอ่ยกับสุยอัน "ได้ยินว่าสตรีทางใต้ล้วนมีผิวพรรณดีเดิมทีข้าไม่เชื่อ ทว่าเมื่อพบคุณหนูหลินก็เชื่ออย่างสนิทใจ เพราะขนาดคุณหนูหลินพักผ่อนได้ไม่ดีสีหน้ากลับดูสดใสยิ่งนัก"
คำพูดนี้ไม่เพียงแฝงความถากถางซ้ำยังแฝงไว้ด้วยความดูแคลน
เดิมหลินซ่งหลุนคิดจะประจบประแจงจื่อยวี่ทว่ายามนี้กลับถูกคำพูดของจื่อยวี่จุดไฟโทสะให้คุกรุ่น นางลืมสิ่งที่มารดาย้ำเตือนไปจนหมดสิ้นอย่าพูดถึงว่าจะมอบแพรพรรณให้จื่อยวี่เลย แค่จะให้นางเชิญจื่อยวี่ไปที่เรือนเพื่อพูดคุยตอนนี้นางก็พูดไม่ออก
สุยอันเห็นว่าทั้งสองกำลังจะเริ่มทำาน้ำลายกันที่หน้าประตูห้องหนังสือหากเป็ที่อื่น หรือคุณชายเก้าไม่ได้พักผ่อนอยู่ด้านใน นางจะไม่ยุ่งให้เสียเวลา ทว่ายามนี้คุณชายเก้ายังมินอนแล้วมิรู้ว่าอาการจะกำเริบเมื่อใด ฉะนั้นนางจึงไม่สามารถให้ทั้งสองทะเลาะกันเด็ดขาด
"เมื่อวานคุณหนูหลินต้องระหกระเหินเดินทางไกลปวดเมื่อยเหลือแสน ไหนเลยจะไม่คุ้นที่นอน เมื่อนอนหลับเต็มอิ่มแล้ว ผิวพรรณย่อมดีเป็ธรรมดาสำหรับอาการไม่คุ้นที่นอน ข้ามีสูตรลับหนึ่งช่วยแก้ไข เพียงใช้น้ำฮวาเจียว*แช่เท้า หรือเข้านอนให้เร็วกว่าปกติก็จะช่วยได้มาก น่าเสียดายที่ห้องข้ามีเพียงหนังสือข้อห้ามสตรีและบัญญัติสตรีเท่านั้นเกรงว่าคุณหนูหลินคงจะท่องจำตำราเหล่านี้ได้ตั้งนานแล้ว หากข้านำออกมาคงจะขายหน้ามิน้อย"
นางช่วยหลินซ่งหลุนแก้ไขคำพูดไม่ควรที่เอ่ยต่อหน้าจื่อยวี่เมื่อครู่และปฏิเสธคำขอร้องของหลินซ่งหลุนอย่างไว้หน้า
หลินซ่งหลุนอยากจะโต้แย้งจื่อยวี่แต่ก็รู้ว่ายามนี้ตนสมควรสะกดกลั้นไฟโทสะในใจเอาไว้ ไม่ควรลดตัวไปต่อปากต่อคำกับสาวใช้ผู้นี้จึงเอ่ยปนยิ้ม "ข้าคิดไม่รอบคอบเอง ช่างเถอะ พรุ่งนี้ข้าให้น้องชายข้าไปเดินดูที่ตลาดก็ได้"นางกำหมัดแน่น เมื่อพูดจบก็เม้มปากแน่น ไม่เผยให้เห็นความโกรธของนางแม้แต่น้อยแม้แต่แผ่นหลังยามหมุนกายจากไปก็ยังดูแข็งทื่อ
เมื่อจื่อยวี่เห็นหลินซ่งหลุนเดินจากไปพลันรู้สึกว่าได้ปลดปล่อยโทสะที่อัดอั้นอยู่ในใจก่อนหน้านี้ออกมา นางใช้ท่าทางสนิทสนมที่ถึงขั้นล้ำเส้นผลักหน้าผากสุยอันทีหนึ่ง "อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเ้า เ้าอยู่ให้ห่างคนบ้านนี้ไว้เป็ดีที่สุด"
เสียงดังอึกทึกคล้ายมีคนใช้เท้ากระทืบเตียงดังแว่วมาจากห้องเอ่อร์ฝาง
นิสัยเสียั้แ่เล็กจนโตของคุณชายเก้าสกุลฉู่มีมากมายแต่ที่ทำให้คนขนพองสยองเกล้าที่สุด ก็คือความโมโหร้ายของเขา
จื่อยวี่ไม่เอ่ยวาจาใดอีกเพียงเอ่ยกับสุยอันอย่างรีบร้อนว่า "เ้าปรนนิบัติคุณชายให้ดี ข้าไปก่อนล่ะ"พูดจบนางก็พาหญิงรับใช้าุโขั้นต่ำและสาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตูเรือนจากไป
สุยอันปิดประตูเรือน และเดินกลับไปห้องเอ่อร์ฝางก่อนหยุดยืนอยู่หน้าประตูพลางเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "คุณชายเก้ามีอะไรให้บ่าวรับใช้เ้าคะ"
"หุบปาก ไสหัวไป"
"เ้าค่ะ"
หวางจื่ออวี๋สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาตอนยามสาม* เพราะลำคอแห้งผาก เมื่อเห็นสุยอันที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็นึกว่าฝันไป
"คุณชายหวางกระหายน้ำหรือเ้าคะ"
หวางจื่ออวี๋ผงกหััว "ทั้งหิวทั้งคอแห้ง"และอยากจัดการเื่ใหญ่ในชีวิตด้วย
เมื่อเขามองไปรอบทิศก็เอ่ยถาม "นี่ข้าอยู่ที่ใด พี่เก้าเล่า"
"ที่นี่คือห้องหนังสือของคุณชายเก้าที่จวนฉู่เ้าค่ะ"สุยอันยกน้ำอุ่นผสมน้ำผึ้งเข้ามาและเอ่ยถามเสียงเบา "คุณชายหวางอยากกินอะไรเ้าคะ"
บ่าวรับใช้หนุ่มสองคนก็ตื่นลุกขึ้นยืนรอรับคำสั่งแล้วเช่นกัน
หวางจื่ออวี๋เอ่ยอย่างเกรงใจ "ที่นี่มีของอะไรที่พร้อมกินเอามาให้ข้ากินนิดหน่อยก็พอ หากไม่มีก็ไม่เป็ไร"
"บ่าวทำเส้นหมี่ตากแห้งเอาไว้ไม่อย่างนั้นบ่าวทำบะหมี่ให้คุณชายดีไหมเ้าคะ"
หวางจื่ออวี๋ผงกศีรษะเป็พัลวัน "ลำบากเ้าแล้ว"
เมื่อสุยอันออกไป เขาก็กวักมือเรียกบ่าวรับใช้หนุ่มของตนเองให้มาหาและตบกะโหลกหนึ่งที "ข้าเมาสุราแล้วไยไม่พาข้ากลับไปนอนที่จวน"เขาใส่รองเท้าผิดๆ ถูกๆ แล้วให้บ่าวรับใช้หนุ่มพยุงเขาไปเปลี่ยนอาภรณ์อย่างรีบร้อน
แม้ในห้องหนังสือจะไม่มีห้องครัวแต่มีห้องน้ำชาขนาดเล็กหนึ่งห้อง คืนนี้เห็นท่าเตาไฟคงจะไม่ได้มอดแล้ว น้ำร้อนมีอยู่แล้วสุยอันจึงซอยต้นหอม และหยิบไข่ออกมาจากตะกร้าที่แขวนไว้สองลูก ก่อนตั้งกระทะเล็กอีกใบให้ร้อนและใส่น้ำมันต้นหอมเข้าไป สุดท้ายก็ได้บะหมี่น้ำไข่ดาวหอมฉุยหนึ่งถ้วย
เมื่อจัดการเื่ใหญ่ในชีวิตเรียบร้อยหวางจื่ออวี๋มองหมี่ถ้วยนั้นน้ำลายสอ เขากินพลางชมเปาะ "สุยอัน ฝีมือของเ้าเทียบหัวหน้าพ่อครัวหอลมวสันต์ได้เลยหมี่ของเขาหนึ่งถ้วยราคาตั้งสิบตำลึงเงิน"
พอเอ่ยถึงเงินทอง สุยอันก็พลันรู้สึกสนิทสนมกับเขาขึ้นมาทันทีนางไม่มีเงินจนหูตาลายไปหมดแล้ว
"คุณชายหวางชมเกินไปแล้ว เพราะท่านหิวจึงรู้สึกว่าบะหมี่รสชาติอร่อย"
สาววัยแรกแย้มอายุสิบสามสิบสี่เป็ดังผกาผลิบาน รอยยิ้มสดใสสวยงาม หวางจื่ออวี๋ช้อนตามองเล็กน้อย แต่แล้วก็รีบก้มหน้ากินบะหมี่ต่อดังเดิมพลางเอ่ยงึมงำ "ใช่ที่ไหนกัน"
หลังเขากินเสร็จและอาบน้ำอีกครั้งก็ล้มตัวลงนอนทว่าทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ
เขามองสุยอันที่นั่งสงบนิ่งท่ามกลางแสงไฟพลันรู้สึกว่าแก้มขวาของตนเสียวแปลบ ความรู้สึกเหมือน่ฟันกำลังจะหลุดในวัยเยาว์ฟันจะหลุดก็ไม่หลุด จะบอกว่าเจ็บก็ไม่เจ็บถึงขั้นนั้น หากบอกว่าสบายก็คล้ายจะเป็เช่นนั้น...
ความจริงเขารู้สึกชอบสุยอันมานานแล้วทว่าความรู้สึกไม่เคยรุนแรงเท่าคืนนี้มาก่อน
วันนี้เขารู้แล้วว่าความรักเป็เช่นไร
เขาอยากจะได้นางมาจริงๆ
ฉู่ยี่นอนจนถึงค่อนคืนก็รู้สึกร้อนเพราะผ้าห่มหนาจึงควานหาผ้าห่มผืนบางมาห่มแทน แต่ไม่รู้ว่าผ้าห่มผืนนั้นไปรมกลิ่นอะไรมาจึงมีกลิ่นหอมอ่อนๆเขาขมวดคิ้วพลางตลบผ้าห่มไว้ในอ้อมกอด พอเช้ามาเขาพบว่าท่อนล่างตรงส่วนนั้นเปียกไปหมดพอพิศให้ดีถึงรู้ว่าตนนอนกอดผ้าห่มของสุยอันเอาไว้ตลอดคืน
สุยอันที่กำลังยกน้ำร้อนเข้ามาและเตรียมจะปลุกเขากลับเห็นเขายืนจ้องผ้าห่มของตัวเองอย่างอาฆาตแค้น เมื่อฉู่ยี่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงหันมามองเมื่อเขาเห็นว่าเป็สุยอันก็ยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม "ผ้าห่มที่สาวใช้อย่างเ้าใช้ยังนุ่มกว่าผ้าห่มของคุณชายอย่างข้าอีกเช่นนั้นหรือหรือเ้าแอบขโมยผ้าห่มของข้ามา" ขณะพูดเขาก็โยนผ้าห่มของสุยอันลงพื้นคงเป็เพราะยังไม่หนำใจ จึงรีบใส่เสื้อตัวกลางมั่วๆ และใช้เท้าเปล่าเหยียบซ้ำอีกที
การหาเื่แบบเด็กๆ เช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว
สุยอันคำรามอยู่ในใจ หากนางมีน้องชายเช่นนี้คงได้ถอดรองเท้าออกมาฟาดจนตายไปนานแล้ว
"บอกให้พวกเขายกถังอาบน้ำเข้ามาข้าจะอาบตรงนี้"
สุยอันโมโหจนหมุนกายออกไปสั่งการ
เช้านี้คงเกิดศึกาในห้องของนางเป็แน่ห้องของนางเปียกน้ำไปหมด รวมถึงผ้าห่มที่กองอยู่บนพื้นผืนนั้นก็ไม่อาจรอดพ้น สุยอันโมโหจนดวงตาแดงก่ำ "คุณชาย บ่าวมีที่นอนและผ้าห่มแค่ผืนเดียวนะเ้าคะและผ้าห่มของบ่าวก็เหมือนกับของสาวใช้คนอื่นในจวนจริงๆ"
"เ้าลองห่มผ้าห่มของข้าดู ยังจะกล้ายอกย้อนอีกเ้าคิดว่าผ้าห่มของข้าดีกว่าใช่หรือไม่ เช่นนั้นเ้าก็ใช้ผืนนี้ไป"
ฉู่ยี่โมโหเป็ฟืนเป็ไฟั้แ่เช้าตรู่
หากไม่โมโหเช่นนี้แล้วจะกลบเกลื่อนความเขินอายของเขาได้เช่นไรเล่า
น่าเสียดายที่สุยอันมัวแต่ห่วงที่จะช่วยเหลือผ้าห่มที่ใกล้จะตายเต็มทีของตนจึงไม่ได้สนใจความจริงที่ว่าคุณชายเก้ากำลังโมโหกลบอาย ทำหน้าจริงจังกลบความรู้สึกหวั่นไหวภายใน
กว่าจะได้ใยฝ้ายมาแต่ละก้อนช่างยากเย็นแสนเข็ญผ้าห่มหนึ่งผืนใช้ห่มกันเป็ยี่สิบสามสิบปี บางครอบครัวที่อัตคัดต้องใช้ห่มกันตลอดชีพ
ตอนที่สุยอันได้ผ้าห่มฝ้ายผืนนี้มาครั้งแรกคือตอนอายุสิบขวบที่เพิ่งเข้าจวนมา นางเสียแรงทำปลอกใส่ผ้าห่มไปตั้งมากมายและใช้ด้วยความระมัดระวังมาโดยตลอดแม้แต่ด้ายก็ไม่เคยทำหลุดสักเส้น ทว่ายามนี้กลับถูกฉู่ยี่เหยียบจนกลายเป็สีโคลน
"คุณชายเก้าไร้เหตุผลเกินไปแล้ว"นางยังไม่รังเกียจที่เขาใช้ผ้าห่มนางเลยด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่เป็ความผิดของตัวเองกลับไม่ยอมรับซ้ำยังไม่มีเหตุผลอีก
ฉู่ยี่ที่ได้รับชัยชนะอย่างสมบูรณ์ไม่ได้สนใจสุยอันสักนิดเขาผูกเชือกที่ชุดอย่างมั่วซั่ว เดินอย่างอารมณ์ดีมากลางเรือน เห็นบ่าวรับใช้หนุ่มสองคนทำลับๆล่อๆ จึงตะคอกเสียงดัง "กล้ารายงานความผิดของข้า โบยตายสถานเดียว"
ความคิดที่อยากจะสอดรู้สอดเห็นของบ่าวรับใช้หนุ่มสองคนมอดดับในทันที
หากคนอื่นบอกว่าจะโบยจนตายนั่นอาจจะเป็เพียงคำขู่แต่สำหรับคุณชายเก้า...เขาไม่เคยขู่ให้กลัว มีแต่ลงมือทำจริง
*ฮวาเจียว มะแขว่น
*ยามสาม เวลาประมาณ 23.00-1.00 น.
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/b42d15240c9075c343f762590f4baa36
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่แม่สาวใช้ตัวดีในจวนท่านแม่ทัพที่ไหน ขอฝากแฮชแท็ก#แม่สาวใช้ตัวดีในจวนท่านแม่ทัพ #readAwrite ด้วยน้า
4K
