แรงสั่นะเืจากหยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคาปูนชั้นล่างของหอพัก ไม่อาจเทียบเท่าแรงสั่นะเืในอกของ **ธนา** ได้เลย เขายืนหอบหายใจถี่กระชั้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมที่ดูเหมือนแสงตะวันจะพ่ายแพ้ต่อเงามืดไปเสียแล้ว รอยช้ำรูปมือบนข้อมือของเขายังคงแผ่ซ่านด้วยความเย็นะเื ราวกับว่า "ม่านไหม" ยังคงพันธนาการเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
"กูจะพามึงไปหาที่พักใหม่ชั่วคราว" กริชเอ่ยพลางพยุงเพื่อนรักที่ขาสั่นพั่บๆ ออกไปจากเขตธรณีของหอพักนฤมล "แต่มึงจำไว้ ธนา... ไม่ว่ามึงจะไปที่ไหน 'กลิ่น' ของมึงมันจะดึงดูดพวกเธอเสมอ สิ่งที่มึงต้องทำคือควบคุมสติ อย่าปล่อยให้ตัณหามาบังตาจนเสียขวัญ"
ธนาพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย ความทรงจำเกี่ยวกับััอันจาบจ้วงและรสสวาทที่ก้ำกึ่งระหว่าง์และนรกยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น เขาพยายามสลัดภาพใบหน้าซีดขาวของิญญาสาวออกไป แล้วบอกตัวเองว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเมื่อเขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในวันพรุ่งนี้... วันเริ่มงานวันแรกที่บริษัทโฆษณาชื่อดังกลางเมือง
---
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... ชีวิตในออฟฟิศใหม่ดูเหมือนจะเป็ทางออกที่ยอดเยี่ยม ธนาวุ่นอยู่กับการเรียนรู้งานจนแทบไม่มีเวลาคิดเื่ลี้ลับ แต่อาการเสียวสันหลังวาบมักจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาเดินผ่านมุมมืด หรือยามที่ไฟในลิฟต์กะพริบไหว และที่สำคัญ รอยช้ำที่ข้อมือของเขายังไม่จางหายไป แต่มันกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีม่วงคล้ำที่ดูคล้ายกับ "ตราประทับ" มากขึ้นทุกที
"ธนาคะ... ช่วยยกแฟ้มประวัติลูกค้าเก่าไปเก็บที่ห้องเอกสารชั้นใต้ดินหน่อยได้ไหม?" เสียงหวานใสของ **มุกดา** พนักงานรุ่นพี่สาวสวยประจำแผนกเอ่ยขึ้น เธอเป็หญิงสาวที่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาชายหนุ่มทั้งออฟฟิศ ด้วยใบหน้ารูปไข่และดวงตากลมโตที่ดูเหมือนจะมีหยาดน้ำคลอเคลียอยู่ตลอดเวลา
"ได้ครับพี่มุก" ธนารับปาก เขาพยายามไม่สบตากับเธอตรงๆ เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้พี่มุกดา เขามักจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่า... กลิ่นที่คล้ายกับคืนที่เขาพบกับม่านไหมอย่างน่าประหลาด
ห้องเก็บเอกสารตั้งอยู่สุดทางเดินของชั้นใต้ดิน แสงสว่างจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ดูสลัวและติดๆ ดับๆ ธนาเดินแบกกล่องเอกสารเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยชั้นเหล็กสูงชันซึ่งเบียดเสียดไปด้วยแฟ้มเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับชื้นของกระดาษผสมโรงกับกลิ่นฝุ่นทำให้เขารู้สึกอึดอัด
"ให้พี่ช่วยไหมคะ?" เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างใบหู ธนาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำกล่องหลุดมือ มุกดายืนอยู่ข้างหลังเขาั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ ในที่แคบๆ ระหว่างชั้นเอกสาร ร่างของเธอเบียดชิดกับแผ่นหลังของเขาจนธนารับรู้ได้ถึงความนุ่มนวลของทรวงอกที่บดเบียดผ่านเนื้อผ้าบางเบา
"เอ่อ... ไม่เป็ไรครับพี่มุก ผมจัดการเองได้" ธนารีบตอบ เสียงของเขาสั่นเครือ
"ห้องนี้มันลึกนะคะ... บางทีเอกสารที่คุณหาอาจจะอยู่ชั้นบนสุด" มุกดาไม่ฟังคำปฏิเสธ เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเขามากขึ้นจนธนาต้องถอยร่นไปติดกับชั้นเหล็ก กลิ่นหอมดอกไม้ป่าเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นจนเขารู้สึกมึนงง แสงไฟในห้องดับวูบลงกะทันหัน เหลือเพียงแสงเลือนรางที่ลอดผ่านซอกประตู
ในความสลัวนั้น มือเรียวเล็กของมุกดาลูบไล้ไปตามแผงอกของธนาอย่างแ่เบา ััของเธอมันเย็นจัดจนธนาต้องขนลุกเกรียว แต่มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในกายเขาให้ตื่นเพริด
"พี่มุก... ทำอะไรครับ?" ธนาพยายามขัดขืน แต่มือของเขากลับไม่มีแรงจะผลักไส
"ธนา... คุณมีบางอย่างที่พิเศษมากรู้ไหม?" มุกดากระซิบพลางเขย่งเท้าขึ้น ริมฝีปากอิ่มของเธอเฉียดผ่านติ่งหูของเขาไปมา ลมหายใจของเธอกรุ่นไปด้วยกลิ่นคาวหวานที่ชวนให้ลุ่มหลง "ร่างกายของคุณ... มันช่างอบอุ่นและน่าลิ้มลองเหลือเกิน"
มุกดาใช้ปลายนิ้วซุกซนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของธนาออกทีละเม็ดอย่างเชี่ยวชาญ ความเย็นจากปลายนิ้วของเธอตัดกับิัที่เริ่มร้อนรุ่มของเขาอย่างรุนแรง เธอซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอแกร่ง สูดดมกลิ่นกายหนุ่มราวกับผู้หิวโหยที่ได้พบอาหารเลิศรส ลิ้นเล็กๆ ของเธอเริ่มลากผ่านไหปลาร้า สร้างความสยิวซ่านจนธนาต้องเงยหน้าขึ้นครางแ่ในลำคอ
"อา... พี่มุก..."
ธนาพยายามดึงสติ แต่แรงดึงดูดลี้ลับกลับตรึงเขาไว้ มือของเขาทั้งสองข้างเผลอวางลงบนสะโพกมนของเธอโดยอัตโนมัติ ััผ่านกระโปรงทรงสอบที่รัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน มุกดาขยับกายเข้าหา ความนุ่มนิ่มที่กึ่งกลางลำตัวของเธอเสียดสีกับความแข็งขึงของเขาที่เริ่มประท้วงอยู่ใต้กางเกงสแล็ค
เธอรวบมือของเขาให้ลูบไล้ขึ้นมาถึงบั้นท้ายกลมกลึง พลางบดเบียดร่างกายเข้าหาเขาอย่างรุกราน มืออีกข้างของเธอเลื่อนลงต่ำ วนเวียนอยู่รอบเข็มขัดของเขาอย่างยั่วเย้า
"อย่าเพิ่งปฏิเสธพี่เลยนะ... ปล่อยให้มันเป็ไปตามความ้าเถอะ..."
มุกดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในดวงตาที่เคยกลมโตบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยแสงสีเขียวจางๆ ในความมืด ใบหน้าของเธอแลดูสวยซึ้งจนเกินมนุษย์ ััจูบที่เธอประทับลงบนริมฝีปากของเขานั้นช่างหน่วงหนักและดูดดื่ม เธอแทรกลิ้นเข้ามาหยอกเย้ากับลิ้นของเขา รสชาติแห่งตัณหาแผ่กระจายไปทั่วทุกอณูขุมขน
ธนาเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับรสสวาทที่เหนือจริง มือแกร่งกระชับสะโพกเธอแน่นขึ้น บดจูบตอบโต้อย่างลืมตัว เสื้อเชิ้ตของเขาถูกแหวกออกจนเผินเห็นกล้ามอกรำไร มุกดาใช้เล็บยาวลากผ่านยอดอกของเขาแ่เบา สลับกับการบีบเฟ้นบั้นท้ายแกร่งจนธนาหายใจติดขัด
ในขณะที่สถานการณ์กำลังร้อนแรงถึงขีดสุด มุกดาเริ่มคุกเข่าลงเบื้องหน้าเขา มือของเธอกำลังจะรูดซิปกางเกงของเขาลง เพื่อปลดปล่อยความคับแน่นที่ใกล้จะะเิออกมา...
**"กริ๊งงงงงงงงงงงงงง!!"**
เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของธนาดังสนั่นขึ้นมาในความเงียบสงัดของชั้นใต้ดิน แสงวาบจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับใบหน้าของมุกดาที่อยู่ใกล้ในระดับสายตา
ธนาเบิกตาโพลงด้วยความใ เมื่อแสงไฟจากโทรศัพท์ทำให้เขาเห็น 'บางอย่าง' ที่ซ่อนอยู่ในเงา... เงาของมุกดาบนผนังห้องเก็บเอกสารไม่ได้มีรูปร่างเหมือนผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า แต่มันกลับเป็เงาของสิ่งมีชีวิตที่มีแขนขาสูดยาวผิดมนุษย์ และมีหัวที่บิดเบี้ยว!
เขารีบผลักร่างของเธอออกทันทีด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด
"คุณ... คุณไม่ใช่พี่มุก!"
มุกดาชะงักไป ใบหน้าที่เคยสวยงามบิดเบี้ยวไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็ปกติ เธอส่งยิ้มที่ชวนขนหัวลุกมาให้เขา พลางใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตัวเอง
"ชู่ววว... กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลยนะคะธนา ทำแบบนี้... พี่เสียใจนะ"
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังแว่วมาจากทางเดินหน้าห้องเก็บเอกสาร พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดเข้ามาตามช่องประตู
"เฮ้ย! ใครอยู่ในนั้นน่ะ? ห้องเก็บเอกสารปิดแล้วนะ!" เสียงของรปภ. ประจำตึกะโก้อง
ธนารีบจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตนเองด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อเขาหันกลับไปหามุกดาอีกครั้ง... ร่างของเธอกลับนอนหลับสนิท ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมดอกไม้ป่าที่รุนแรงจนชวนอาเจียน และรอยเล็บจางๆ ที่ประทับอยู่บนอกซ้ายของเขา... ตรงตำแหน่งดวงใจพอดี
ธนายืนตัวสั่นอยู่ในความมืด ความรัญจวนเมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความตระหนกสุดขีด เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ไม่ใช่แค่หอพักนฤมลที่อันตราย... แต่ "แรงดึงดูด" ในตัวเขา กำลังพาเขาเข้าสู่กับดักที่เย้ายวนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม
พี่มุกดา ทำไมทำแบบนี้? หรือสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่? และทำไมมันถึง้าร่างกายของเขาขนาดนี้?
**[โปรดติดตามตอนต่อไป...]**
2K
