เวินจื่อถงระงับความตื่นเต้นในใจ นั่งลงข้างกายเวินจื่อซ่างอย่างว่าง่าย พร้อมกับแสดงท่าทางว่าอยากจะช่วยงานด้วยเช่นกัน
"ถงเป่าเด็กดี ตอกไม้ไผ่นี่มีเสี้ยน เ้าอย่าแตะต้องเลย เดี๋ยวโดนตำมือจะเจ็บเอาได้ เ้าไปเล่นข้าง ๆ ดีกว่านะ"
เวินจื่อซ่างเห็นเวินจื่อถงจะหยิบตอกไม้ไผ่ จึงรีบวางมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วคว้ามือของเวินจื่อถงไว้ไม่ให้แตะต้อง
เวินจื่อถงทำปากยื่น ยืนเท้าสะเอวอย่างไม่ยอมแพ้ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "พี่สาม ท่านดูถูกถงเป่านะเ้าคะ!"
เวินจื่อซ่างเห็นน้องสาวของตนเหมือนกับกาน้ำชาใบเล็ก ๆ ที่ทำปากยื่น แก้มป่องด้วยความโกรธ ดูทั้งน่ารักและนุ่มนิ่ม จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาว่า
"พี่สามจะดูถูกถงเป่าได้อย่างไร? ถงเป่าของบ้านเราเก่งที่สุด วันนี้ผักป่าที่พวกเรากินก็เป็ถงเป่าที่ขุดกลับมาไม่ใช่หรือ"
เวินจื่อถงราวกับได้รับการเอาใจ ใบหน้าเล็ก ๆ จึงปรากฏรอยยิ้มขึ้นทันที และพูดอย่างภาคภูมิใจว่า
"ถ้าพี่สามไม่ได้ดูถูกถงเป่า ก็ให้ถงเป่าช่วยด้วยสิเ้าคะ! ถงเป่าต้องสานได้สวยกว่าพี่สามแน่นอน!"
"ตัวแค่นี้ แต่พูดจาเก่งไม่เบาเลยนะ" เวินจื่อซ่างยิ้มอย่างเอ็นดู
"ฮึ่ม! ถงเป่าห้าขวบแล้วนะเ้าคะ! ถ้าพี่สามไม่เชื่อ ก็มาแข่งกับถงเป่าดูไหม? เดี๋ยวพวกเราให้พี่เจ็ดเป็คนตัดสิน พี่สามคงไม่ได้ไม่กล้าหรอกนะเ้าคะ?"
เวินจื่อซ่างมองท่าทางน่ารักของเวินจื่อถงที่ทำตัวเป็ผู้ใหญ่เกินตัว แถมยังรู้จักใช้จิตวิทยาในการยั่วยุอีกด้วย ทำให้เขาอดขำไม่ได้
สุดท้ายเขาก็ยอมเพื่อไม่ให้น้องสาวต้องผิดหวัง จึงแสร้งทำเป็ร่วมมือด้วยแล้วกล่าวว่า "พี่สามมีอะไรที่ไม่กล้ากัน? งั้นก็แข่งกันเถอะ แต่เ้าต้องระวังหน่อยนะ"
"ทราบแล้วเ้าค่ะ! เดี๋ยวพอพี่สามแพ้ ห้ามร้องไห้ขี้มูกโป่งนะเ้าคะ!"
เวินจื่อถงเห็นว่าแผนการของตนสำเร็จ ก็ส่งเสียงฮึ่มอย่างลำพองใจ แล้วเริ่มลงมือทำทันที
เวินจื่อซ่างมองเวินจื่อถงด้วยสายตาตามใจ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน คอยสังเกตเวินจื่อถงเป็ระยะ เพราะกังวลว่าตอกไม้ไผ่จะทำให้ถงเป่าาเ็
แต่ในไม่ช้า เวินจื่อซ่างก็เริ่มรู้สึกประหลาดใจ
เขาเห็นมือเล็ก ๆ อวบ ๆ ของถงเป่านั้นคล่องแคล่วอย่างยิ่ง ราวกับผีเสื้อสองตัวที่บินวนไปมา สอดประสานตอกไม้ไผ่เข้าด้วยกัน
เพียงครู่เดียว ตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กที่สวยงามก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเวินจื่อซ่าง แถมยังมีฝาปิดไม้ไผ่รูปหูกระต่าย ซึ่งทั้งแปลกตาและน่ารักเป็พิเศษ
"พี่สาม! สวยไหมเ้าคะ?"
เวินจื่อถงเขย่าตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กในมือตรงหน้าเวินจื่อซ่างราวกับกำลังอวดของล้ำค่า พร้อมกับทำหน้าขอคำชม
เวินจื่อซ่างอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความทึ่งว่า "สวยจริง ๆ แต่ถงเป่า เ้าไปหัดทำแบบนี้มาจากไหนกัน?"
"ถงเป่าดูพี่สามสานทุกวันก็เลยทำเป็เ้าค่ะ! ถงเป่าฉลาดมาก! ถงเป่ายังสานอย่างอื่นได้อีกด้วยนะเ้าคะ!"
เพื่อเป็การพิสูจน์ตนเอง เวินจื่อถงจึงเริ่มลงมือทำอีกครั้ง
คราวนี้เวินจื่อซ่างไม่ได้เข้าไปห้ามเวินจื่อถง มือของเขายังคงทำงานไม่หยุด แต่ดวงตาก็จ้องมองเวินจื่อถงตลอดเวลา
ในไม่ช้า เวินจื่อถงก็สานของชิ้นเล็ก ๆ ที่น่าสนใจออกมามากมาย
มีทั้งกล่องเครื่องแป้งใบเล็ก ปิ่นโตไม้ไผ่ พัดไม้ไผ่ และตะกร้าไม้ไผ่ แม้กระทั่งลูกบอลไม้ไผ่ที่สานจากตอกไม้ไผ่ชิ้นเล็ก ๆ ก็ยังมี!
"ว้าว! สิ่งเหล่านี้คืออะไรกัน? สวยจัง! พี่สามเป็คนสานหรือ?"
ในตอนนั้นเอง เวินจื่อชีเพิ่งจะทำงานในครัวเสร็จและเดินออกมาพอดี เขาเหลือบไปเห็นของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนพื้น จึงหันไปมองเวินจื่อซ่างด้วยความประหลาดใจและยินดี
ตอนนี้เวินจื่อซ่างมั่นใจในความสามารถของน้องสาวตนเองอย่างเต็มที่แล้ว เขาจึงส่ายหัวอย่างจนใจแล้วกล่าวว่า
"ไม่ใช่ข้า ถงเป่าเป็คนสาน"
"ถงเป่าหรือ?" เวินจื่อชีก็ประหลาดใจเช่นกัน สิ่งเหล่านี้... สิ่งเหล่านี้ถงเป่าเป็คนสานทั้งหมดเลยหรือ?
เวินจื่อถงถูกสายตาของเวินจื่อซ่างและเวินจื่อชีมองจนเริ่มรู้สึกประหม่า แต่ในเมื่อสานออกมาแล้ว จะให้เก็บคืนไปก็คงไม่ได้
เมื่อคิดได้ดังนั้น เวินจื่อถงจึงกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงใส ๆ ว่า
"ถงเป่าเป็คนสานเ้าค่ะ! พี่สาม พี่เจ็ด ถงเป่าเก่งมากใช่ไหมเ้าคะ?"
"ทั้งหมดนี้ถงเป่าคิดขึ้นมาเองหรือ?"
เวินจื่อซ่างเห็นกับตาว่าสิ่งเหล่านี้เวินจื่อถงเป็คนสานขึ้นมา แต่เขาก็ยังอดถามไม่ได้
"อื้อ! ถงเป่าเห็นพี่สามสานแล้วสานอีก ก็เลยทำเป็เ้าค่ะ! จากนั้นก็คิดรูปแบบอื่น ๆ ออก! ถงเป่าฉลาดมากเลยนะเ้าคะ!"
เวินจื่อถงพูดอย่างภาคภูมิใจ พร้อมกับเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางลำพองใจนั้นทำให้เวินจื่อซ่างและเวินจื่อชีอดขำไม่ได้
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนไม่ได้รู้สึกว่าเื่นี้มีอะไรไม่เหมาะสม การที่น้องสาวฉลาดเช่นนี้ถือเป็เื่ดีอย่างยิ่ง!
อีกอย่าง ถงเป่ายังเด็ก เรียนรู้ไวก็เป็เื่ปกติ เมื่อก่อนอาจจะไม่มีโอกาสให้แสดงฝีมือ แต่ตอนนี้สถานการณ์ในบ้านเปลี่ยนไป อาจจะกระตุ้นให้ถงเป่ามีความสามารถในการต่อยอดความคิดได้
ไม่ว่าอย่างไร เวินจื่อซ่างและเวินจื่อชีก็ยอมรับความจริงที่ว่าเวินจื่อถงสานตอกไม้ไผ่เป็ได้อย่างรวดเร็ว
เวินจื่อซ่างมองดูของแปลกใหม่เ่าั้ ในหัวพลันเกิดประกายความคิดบางอย่าง จึงพูดกับเวินจื่อถงด้วยความดีใจว่า
"หากวันมะรืนตอนพวกเราไปตลาด นำสิ่งเหล่านี้ไปขาย จะต้องทำเงินได้มากกว่าตะกร้าไม้ไผ่ธรรมดาแน่นอน! ถงเป่า เ้าช่วยสอนพี่สามหน่อยได้หรือไม่?"
"ได้เลยเ้าค่ะ!"
เวินจื่อถงตอบตกลงด้วยรอยยิ้มกว้าง สิ่งที่นาง้าก็คือให้พี่สามเป็ฝ่ายขอเรียนรู้อย่างไรเล่า
เวินจื่อชีได้ยินว่าสิ่งเหล่านี้ขายได้เงิน จึงรีบนั่งลงข้าง ๆ เพื่อเรียนรู้ด้วยเช่นกัน
โชคดีที่พี่ชายทั้งสองคนหัวไว ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็เรียนรู้จนเป็ และเริ่มสานของแต่ละคนอย่างคล่องแคล่ว
ตลอดสองวันที่ผ่านมา เมื่อพี่ชายบ้านตระกูลเวินว่างจากงานอื่น พวกเขาก็จะนั่งสานตะกร้าและของใช้ไม้ไผ่กันอย่างตั้งใจ ส่วนร่างกายของเวินจื่อเอ๋อร์หลังจากดื่มยาก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาก จึงสามารถนอนสานงานอยู่บนเตียงร่วมลงมือสานด้วย
เวินจื่อถงมองดูพี่ชายทั้งสามคนในบ้านที่เหมือนกับคนบ้าการสาน ก็รู้สึกจนใจเล็กน้อย
นางสู้ความขยันของพวกเขาไม่ได้จริง ๆ !
ในขณะเดียวกัน...
ตระกูลเวินสายรองก็กำลังวุ่นวายจนแทบจะแตกหัก!
เวินเอ้อร์หลางผู้นั้น นั่งอยู่เฉย ๆ ในบ้าน แต่ภัยกลับหล่นทับจากฟ้า!
ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวลือเื่อื้อฉาวระหว่างเขากับแม่หม้ายในหมู่บ้านข้าง ๆ ออกมา!
เื่นี้ทำให้จางชุยหลานโกรธจัด ถึงขั้นถกแขนเสื้อขึ้นมาทุบตีกับเวินเอ้อร์หลางทันที
สามีภรรยาคู่นี้ต่างไม่มีใครยอมใคร ลงมือกันอย่างดุเดือด! ได้ยินว่าจางชุยหลานถึงขั้นตีจนหัวของเวินเอ้อร์หลางแตก เวินเอ้อร์หลางโกรธจัดจนประกาศว่าจะหย่ากับภรรยา!
โชคดีที่ลูก ๆ ในบ้านช่วยกันห้ามไว้ จึงสามารถเกลี้ยกล่อมทั้งคู่ให้สงบลงได้ แต่ถึงกระนั้น จางชุยหลานก็ยังโกรธจัดจนเก็บข้าวของพาลูกสาวคนเล็กกลับบ้านเดิม
คนตระกูลเวินสายหลักเมื่อทราบข่าวนี้ ต่างก็รู้สึกสะใจเป็อย่างยิ่ง!
มีเพียงเวินจื่อชีที่คอยลอบมองเวินจื่อเอ๋อร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เวินจื่อถงบังเอิญเห็นฉากนี้พอดี จึงเริ่มคาดเดาได้ว่า เื่นี้คงเกี่ยวข้องกับพี่รองของนางเป็แน่!
ไม่แน่ว่าเื่ที่เวินเอ้อร์หลางลอบคบหากับแม่หม้ายคนนั้น อาจจะเป็พี่รองที่ให้คนปล่อยข่าวออกไป!
สมกับว่าที่อัครมหาเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุดในอนาคต ความสามารถในการวางแผนจัดการคนช่างเป็เลิศจริง ๆ
เมื่อถึงวันที่ต้องไปตลาด เวินจื่อซ่างนำของทั้งหมดมาร้อยรวมกันด้วยเชือกป่านเส้นหนึ่ง แล้วแบ่งกันแบกบนหลังกับเวินจื่อชี
เดิมทีเวินจื่อถงก็อยากจะตามไปด้วย แต่เนื่องจากจากที่นี่ไปยังตัวอำเภอต้องเดินเท้ากว่าหนึ่งชั่วยาม และอากาศก็หนาวจัด เวินจื่อซ่างกังวลเื่สุขภาพของนางจึงไม่ยอมให้นางไป
"ถงเป่าเด็กดี อยู่บ้านเป็เพื่อนพี่รองนะ รอให้วันนี้ขายของได้เงินแล้ว พี่สามจะซื้อซาลาเปาไส้เนื้อลูกใหญ่ให้เ้ากิน แล้วจะซื้อผ้าอีกสองฉี่มาตัดชุดใหม่ให้ถงเป่า ดีหรือไม่?"
แม้ในใจจะรู้สึกเสียดาย แต่เวินจื่อถงไม่ใช่คนเอาแต่ใจ จึงได้แต่ตอบรับอย่างว่าง่าย
ก่อนออกเดินทาง เวินจื่อเอ๋อร์ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบเรียกเวินจื่อซ่างไว้
204
