ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

หัวหน้าที่เดินเข้าไปในร้านบุษบาเต็มไปด้วยสีหน้ามาดมั่น และลูกน้องจอมชะเลียอย่างหนุ่มเองก็เช่นกัน พวกเขารู้จักดิวดี ว่าเสียงร้องเป็นยังไง มันห่วยแตกถึงขั้นสุนัขไม่รับประทาน เพราะงั้นการมาในครั้งนี้อย่างหนึ่งเป็นเพราะอยากดูตลก ส่วนหนึ่งคืออยากทำให้ขายหน้าบนเวที
คิดยังไงกันนะ เป็นช่างอยู่ในโรงงานดีๆ กลับไม่ชอบ ได้เงินเดือนเดือนละสองหมื่นบาท ไม่พอเหรอ? ถึงอยากทำให้ตัวเองขายหน้า
แต่หัวหน้าไม่คิดมากนัก เขาแค่อยากมาดูเรื่องน่าขันเท่านั้น ส่วนหลังจากนั้นจะเอาไปโม้กับลูกน้องในโรงงานให้หนัก รวมถึงมอสที่เป็นเพื่อนกับดิวก็จะถูกนำไปนินทาลับหลังเช่นกัน
แต่แล้วใบหน้าของหัวหน้าถึงกับกระตุกถี่ๆ วินาทีที่เข้าไปในร้านบุษบา เสียงแหบๆ ที่มีสเน่ห์บวกกับเสียงกีตาร์เคล้าเบาๆ คล้ายกับเสียงของคลื่นทะเลในยามราตรี มันช่างเป็นการผสมผสานที่ลงตัวกันอย่างน่าประหลาด ทำให้คนที่ฟังเสียงนี้ รู้สึกเคลิ้มตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยิน
“หัวหน้าครับ เรามาผิดร้านกันหรือเปล่าเนี่ย” หนุ่มหันไปมองหัวหน้าอย่างงุนงง ก็ขับตามมอสมาตลอดนี่นา แถมยังดูแผนที่แล้วว่าต้องใช่ที่นี่แน่ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ซะอย่างนั้น
“ไม่หรอก เรามาถูกที่แล้วแหละ” หัวหน้าไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอก แต่เพราะคนที่ร้องอยู่บนเวทีนี่สิ
“อ้าว..เหรอครับ แล้วไหนไอ้ดิว? ผมว่าป่านนี้มันคงร้องไห้กลับบ้านไปแล้วล่ะมั้ง สงสัยอายเกินที่จะขึ้นเวที ฮ่าฮ่าฮ่า” หนุ่มยังคงหัวเราะอย่างโง่งม หัวหน้าที่เห็นอย่างนั่นก็ส่ายหน้าอย่างระอา นี่จะชะเลียอย่างเดียวโดยไม่แหกตาดูบนเวทีเลยใช่มั้ย ว่าใครอยู่บนนั้น
“ไม่เป็นไรครับหัวหน้า ผมว่าอีกเดี๋ยวพรุ่งนี้ไอ้ดิวมันคงกลับมาทำงาน เพราะมันรู้ว่าไปไม่รอดกับความฝันโง่ๆ ถึงตอนนั้นอย่ารับมันกลับเข้ามานะครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าของมันอีก!” หนุ่มมองหัวหน้าด้วยความภักดี ทั้งยังพูดจาดูถูกดิวอย่างไม่รู้สึกรู้สา ซึ่งความจริงแล้วหัวหน้าชอบมากเลยล่ะ สีหน้าและท่าทางแบบนี้ แต่ในวันนี้ไม่รู้เพราะอะไร เขากลับรู้สึกรังเกียจหนุ่มที่ประจบสอพลอจนน่ารำคาญ จึงจับหัวหนุ่มให้หันไปมองบนเวที แล้วตะโกนว่าใกล้ๆ หูว่า
“แหกตาดูบนเวทีซะบ้าง อย่าดีแต่ชะเลียเก่ง แม่ง!”
หนุ่มไม่รู้ว่าหัวหน้าหมายความว่ายังไง แต่เขาเป็นลูกน้องที่ดีของหัวหน้า จึงทำตามคำสั่งที่ได้รับโดยไม่อิดออดสักคำเดียว แต่ว่าภาพดังกล่าวเหมือนกับลิ่มที่ตอกในหัวใจของเขา ชายที่ยืนอยู่บนเวทีคนเดียว พร้อมกับกีตาร์โปร่งหนึ่งตัวช่างเป็นคนที่คุ้นเคยนัก และเมื่อหนุ่มมองอย่างละเอียดดีแล้ว กับพบว่านั่นคือดิว คนที่ตัวเองเพิ่งนินทาไปเมื่อครู่นี้เอง
“ทำไมกัน? ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ มันใช่ไอ้ดิวคนนั้นแน่เหรอ” หนุ่มถึงกับยืนโง่งมในทันที มันยากที่จะรับได้ว่าชายที่อยู่บนเวทีคือคนคนเดียวกับที่รู้จัก แต่ใบหน้านั้นจะเป็นใครอื่นไปไม่ได้ นอกจากดิวเท่านั้น
ถึงตอนนี้มอสได้ลืมการมีอยู่ของหัวหน้าและหนุ่มแล้ว เขาเองก็มีท่าทางไม่ต่างจากพวกนั้นนัก นั่นคือตกตะลึงจนตาค้าง
“ไอ้ดิว มันร้องเพลงเก่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังเล่นกีตาร์ซะชำนาญ!” ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ แม้แต่ตัวเขาที่เป็นเพื่อนกับดิวยังไม่รู้เลย มันน่าอัศจรรย์จริงๆ ที่เสียงของดิวเปลี่ยนแปลงไปถึงขนาดนี้ ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน
การอยู่บนเวทีคนเดียวเป็นเรื่องยาก ไหนจะมีแค่เครื่องดนตรีแค่หนึ่งชิ้นในมือ สำหรับนักดนตรีกลางคืนแล้ว ถ้าหากเอาไม่อยู่ถือว่างานกร่อยเลยนะ แต่ดูเหมือนสิ่งนั้นจะไม่สำคัญสำหรับดิว
เมื่อยืนอยู่บนเวที ก็ราวกับเขาได้ฉายแสงออกมา หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงเพลงและเครื่องดนตรี ต่อให้นั่นจะเป็นแค่เครื่องดนตรีหนึ่งชิ้นก็ตามที มันได้สะกดทุกสายตา ให้มองมาที่เขา...
“นั่นนักร้องใหม่เหรอเจ้ ดูหล่อจัง เสียงก็เพราะด้วย”“นั่นสิ นั่นสิเจ้ ชื่ออะไรอะ แนะนำให้พวกเรารู้จักหน่อยสิ”“ขาว สูง เข่ายาวแบบนี้ สเปคฉันเลยแหละเจ้“นี่ๆ เจ้อีฟ พูดอะไรสักคำสิคะ อย่ามัวแต่ยืนบื้ออย่างนี้”สาวๆ ขาประจำต่างรัวคำถามกันมาเป็นชุดๆ จนเจ้าของร้านอย่างอีฟตอบไม่ทัน
อีฟมองไปที่เวทีด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ก่อนหน้านี้ยังเป็นห่วงอยู่เลยว่าโชว์จะออกมาดูแย่ มีแค่เครื่องดนตรีหนึ่งชิ้นกับเสียงร้องของเขา มันอาจทำให้คนที่มาเที่ยวเบื่อเอาได้ง่าย แต่อย่างใดก็ตาม สิ่งที่คิดกับความเป็นจริงมันกลับสวนทางกัน ดิวคุมเวทีอยู่หมัด แถมยังเปล่งประกายระยิบระยับจนนัยน์ตาของเธอร้อนผ่าวอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ไม่ใช่แค่อีฟเท่านั้น สาวๆคนอื่นๆ ที่มาเที่ยวกลางคืนเองก็เหมือนกัน ดิวเป็นคนผิวขาว สูง 180 เซ็นติเมตร ถึงแม้ใบหน้าอาจจะดูธรรมดาไปบ้าง แต่เมื่อเขาอยู่บนเวทีพร้อมกับกีตาร์หนึ่งตัว มันกลับเป็นเสน่ห์ที่ลงตัว ทำให้ทุกคนหลงใหลในตัวเขา
“เขาชื่อดิวน่ะ เป็นนักร้องที่พี่เพิ่งรับเข้ามาทำงานวันนี้” อีฟตอบสาวๆ ขาประจำ“ว้าว ชื่อดิวเหรอเจ้!”“น่ารักนะเนี่ย”“ว่าแต่เขามีแฟนยังอะ”“หูยแก หล่อๆ เล่นกีต้าร์ร้องเพลงเก่งแบบนี้ จะไม่มีได้ไง”“ใครจะไปรู้ยะ บางทีเขาอาจโสดก็ได้ ใช่มั้ยคะพี่อีฟ”เห็นสายตาของสาวๆ ที่มองมา อีฟจึงตอบไปอย่างปัดๆว่า “ไม่รู้สิ อาจจะมีเเล้วก็ได้มั้ง”“โหยแย่จังอะ อดเป็นแฟนเลย”“มึงนี่โง่จริง ไม่ได้เป็นแฟน แต่ขอนอนแค่หนึ่งคือก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”“หยี๋ ฉันไม่ใช่แกนะเว้ย ที่จะ...มั่วได้อย่างทั่วถึง”“แกดีนักล่ะ อีดอก”“หน๋อย แกว่าใครนะอีปริ่ม!”“มึงสิอีปริ่ม!”“เอาล่ะพอๆ”
เห็นว่ากลุ่มสาวขาประจำกำลังจะตบตีกันเพราะเรื่องของดิว คนเป็นเจ้าของร้านอย่างอีฟจึงรีบเข้าไปห้ามทันทีพวกเธอที่เห็นอย่างนั้นจึงลามือกัน ก่อนจะสะบัดหน้าอย่างกับแค้นมาแต่ชาติปางก่อน จากนั้นผ่านไปไม่ถึงนาทีก็กลับมาคุยกันกินเหล้าเหมือนเดิม คล้ายว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
“เฮ้อ อารมณ์ร้อนชะมัด เด็กๆ พวกนี้นี่” อีฟเอามือก่ายหน้าผาก เหตุการณ์นี้คือเหตุการณ์แรกที่เกิดขึ้นตั้งแต่เธอเปิดร้านมาก็ว่าได้ เพราะก่อนหน้านี้ถึงแม้ว่าจะมีนักร้องมาก็ตาม แต่สาวๆ ก็ไม่ได้วี๊ดว๊าดจนคันกันขนาดนี้
มองไปบนเวที อีฟยิ่งมีความรู้สึกหลากหลาย ไม่ได้ชอบหรือหลงเสน่ห์อย่างชู้สาว เเต่เป็นในเรื่องเชิงธุรกิจต่างหาก
“ไม่คิดว่านี่จะเป็นเวทีแรกจริงๆ” เมื่อผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เสียงเพลงของดิวก็จบลง เขากล่าวขอบคุณคนที่อยู่ในร้านก่อนจะหยิบกีตาร์กลับเข้ามาในห้องพัก ซึ่งมีอีฟเจ้าของร้านรออยู่ก่อนแล้ว
“เห็นแบบนี้ก็เถอะ ผมตื่นเต้นมากเลยนะครับพี่” ดิวไม่ได้โกหก แต่ดูเหมือนอีฟจะไม่เชื่อเลยนี่สิ ก็ใครจะรู้ล่ะว่าคู่มือเสริมการร้องเพลง กับคู่มือเสริมพื้นฐานดนตรีระดับต่ำ จะให้ผลดีเกินคาด
แม้แต่ดิวเองยังไม่คิดเลยว่า ทุกสายตาที่มองมาจะถูกเขาสะกดไว้ด้วยเสียงเพลงเบาๆ เคล้ากับกีต้าร์โปร่งตัวเดียว มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากจริงๆ ที่เห็นทุกคนตกอยู่ในท่วงทำนอง กับเสียงของตัวเอง
“หลังจากนี้จะไปร้องที่ไหนต่อหรือเปล่า” อีฟไม่ซักไซ้ให้มากความ เธอแค่ต้องการรู้ว่ดิวจะไปไหนอีกหรือเปล่าเท่านั้น
สำหรับนักร้องกลางคืน พวกเขาจะรับร้องเพลงในแต่ละร้านราวหนึ่งชั่วโมง จากนั้นก็จะไปยังร้านต่อไปที่ทำสัญญาไว้ เป็นแบบนี้หมุนเวียนกันไป อีฟจึงอยากรู้ว่า หลังจากเสร็จงานที่ร้านตัวเองดิวจะไปต่อที่ร้านไหน หากเป็นร้านไกลๆ ก็คงดีหน่อย เพราะจะได้ไม่แย่งลูกค้า แต่หากเป็นร้านอาหารใกล้ๆ ในระแวกนี้ เธอคงรู้สึกไม่พอใจนัก
ดิวไม่รู้ความคิดของอีฟ แค่ตอบไปตามตรงว่า “ไม่มีหรอกพี่อีฟ เสร็จจากร้านพี่ ดิวว่าจะกลับไปนอนเลย”
“แต่นี่มันเพิ่งจะสี่ทุ่มเองนะ จะไม่ไปร้านอื่นจริงดิ?” อีฟคิดว่ามันแปลก ปกติแล้วนักร้องกลางคืนจะไม่รับงานร้านเดียว และนี่มันก็ยังไม่ดึกมากนัก อย่างน้อยต้องเลิกงานตีสองตีสามนู่น
“ก็อย่างที่บอกก่อนหน้านี้ ดิวเพิ่งมาสมัครร้านพี่ร้านแรก จะไปทำร้านอื่นได้ยังไง” ไม่ใช่ว่าดิวอยากนอน ความจริงแล้วเขาอยากทำงานใจจะขาด จะได้หาเงินมาซื้อคู่มือเสริม ในธุรกิจอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์
แต่น่าเศร้า ดิวไม่รู้จักร้านเหล้าจำพวกนี้มากนัก นอกจากจะถามเอาจากมอสแล้ว มีแต่ต้องเสิร์ชในอินเตอร์เน็ตสถานเดียว จึงจะรู้ว่าอยู่ไหน
“ดิวมันพูดจริงนะพี่ มันเพิ่งสมัครร้านพี่เป็นร้านแรกนั่นแหละ” ก่อนที่อีฟจะคิดไปมากกว่านี้ น้องชายอย่างมอสก็เข้ามาในห้อง ก่อนจะเดินไปยังพระเอกของวันนี้ ซึ่งก็คือดิวนั่นเอง
“เห้ยดิว มึงไปฝึกร้องเพลงกับเรียนกีตาร์มาจากไหนวะเนี่ย เล่นเอากูตะลึงไปเลย” มอสกอดคอดิวอย่างเป็นกันเอง “นี่มึงรู้มั้ย หัวหน้าของเรามาด้วยนะเว้ย มากับไอ้จอมเลียอย่างไอ้หนุ่ม คิดว่าจะมาทำให้มึงหน้าแตก แต่ที่ไหนได้ดันหน้าแตกซะเอง”
“จริงเหรอ กูไม่รู้เลยนะเนี่ย” บนเวทีดิวจดจ่ออยู่กับกีต้าร์และการปรับลมหายใจร้องเพลง จึงไม่ได้สังเกตว่ามีคนรู้จักมาดูบ้างหรือเปล่า
“เหอะๆ ตอนแรกกูก็คิดว่าพวกเขาจะกลับไปนะ แต่ที่ไหนได้หัวหน้าดันสั่งเหล้ากับอาหาร นั่งฟังมึงร้องเพลงซะอย่างนั้น” มอสรู้สึกตลกหัวหน้าในวันนี้จริงๆ เขาไม่ได้เข้าไปนั่งร่วมโต๊ะ เพียงยืนมองอยู่ห่างๆเท่านั้น
“นั่นก็ดีแล้วนี่ ถือว่ากูประสบความสำเร็จไปอีกก้าวหนึ่ง” ในกลุ่มคนพวกนั้นดิวไม่ค่อยถูกกับพวกเขานัก ไม่คิดเลยว่าปัญหาที่ว่าจะถูกแก้ไขโดยเสียงเพลง...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่5 เวทีนี้เป็นของเขา

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่5 เวทีนี้เป็นของเขา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้