กลยุทธ์ฉุดหัวใจยัยอาจารย์

    เหมือนโดนกระทืบเข้ากลางหัวใจ ความเป็นห่วงกลายเป็นความผิดหวังเมื่อตาทั้งสองข้างมองเห็นคนที่ตนรักกำลังกอดรัดกับชายอื่น พายุสูดหายใจลึกก่อนจะเดินเข้าไปปรากฏตัวให้ข้าวหอมเห็น 

      “น่ะ..นาย..พายุ!!” ข้าวหอมตกตลึงเมื่อเห็นว่าที่ตรงนั้นมีพายุอยู่ด้วย เธอรีบผลักครูพลออกพร้อมกับเดินอ้อมมาเพื่อที่จะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น เเต่ทว่าพายุนั้นกลับไม่ฟังอะไร เดินปรี่เข้าไปต่อยหน้าครูพลไปหนึ่งหมัด

ก่อนจะหันหน้ากลับมาจ้องตากับข้าวหอม..ด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง

      “นี่สินะ..เห็นผลที่ไปรับผมที่ รพ. ไม่ได้”

       “คือ..มันไม่ใช่แบบนั้นนะ คือว่าพวกเรากำลัง…..”

       “เงียบ!!!” ครูพลพยายามจะอธิบายให้พายุเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น เเต่มันก็ไม่เป็นผล นอกจากเขาจะไม่ฟังมันแล้ว เขายังกระทืบครูพลไปอีกหนึ่งยก ข้าวหอมเห็นท่าครูพลจะไม่ไหวแล้วเธอจึงรีบเข้ามาดึงตัวพายุออกพร้อมกับตบหน้าเรียกสติเขา เพี้ย!!!       

       “มีสติขึ้นมารึยัง!! ถ้ามีสติแล้วก็หัดฟังคนอื่นพูดบ้าง!!” พายุโดนตบหน้าหัน เขานิ่งไปพักนึงก่อนจะหันมามองหน้าข้าวหอมด้วยความรู้สึกผิดหวังซ้ำซ้อน

      “คุณปกป้องมันหรอ?”

      “ฉันไม่ได้ปกป้องใคร เเต่สิ่งที่ฉันเห็นคือเขากำลังจะอธิบายเเต่นายไม่ยอมฟัง เอาเเต่ใช้อารมณ์เหมือนเด็กนิสัยเสีย!!”

      “.........ใช่..ผมมันนิสัยเสีย…ใครจะไปดีเหมือนไอ้เหี้ยนี่ล่ะ!!” พายุพร้อมจบเขาก็เดินเเยกตัวออกจากหอพักของข้าวหอมไปในทันที เสียงออกตัวของรถมันดังสนั่นเพราะเขาขับออกไปด้วยความโมโห ข้าวหอมที่เห็นว่าครูพลจะเเย่แล้วเธอจึงเลือกที่จะช่วยครูพลมากกว่าตามพายุไป ในตอนนั้นเองเพื่อนสนิทของเธอก็ได้มาหาที่ห้องโดยบังเอิญ

      “ฮัลโหล!!! ว้ายตายแล้ว!! ยัยข้าวนี่เเกทำอะไรเนี้ย ทำไมผู้ชายนอนจมกองเลือดแบบนี้!!”

       “แพท! แกมาก็ดีแล้ว..มาช่วยพยุงหน่อยเร็ว”

        “เกิดอะไรขึ้น..มาๆๆๆฉันช่วย” ข้าวหอมพูดเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าห้องให้เเพทฟังเพื่อจะขอคำปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ เเต่ทว่าเธอกลับไม่ได้ยินที่ข้าวหอมพูดเลย วินาทีที่เเพทเห็นหน้าครูพลเธอก็ปิดโหมดการรับรู้เรื่องภายนอกเพราะตอนนี้เธอโฟกัสเเค่ครูพลคนเดียวนั่นเอง

      “ข้าวควรทำยังไงดีเเพท”

     “......กล้ามเเน่นมาก!!”

     “เเพท!!!”

     “ห่ะ!!..ว่าไงนะแก เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินอ่ะ พอดีว่าจุดโฟกัสของฉันมันอยู่ที่…ครูพลอ่ะ” แพทอาสาทำแผลให้ครูพลเองเพราะเธออยากใช้ช่วงเวลานี้ทำคะเเนนจีบครูพลนั่นเอง ซึ่งครูพลเองก็กล้าๆกลัวๆเพราะเขาไม่เคยเจอผู้หญิงรุกหนักแบบนี้มาก่อน

     “ผมว่าคุณข้าวหอมรีบไปอธิบายให้พายุเข้าใจเถอะครับ”

     “คนใจร้อนไม่ฟังใคร ต่อให้อธิบายเป็นร้อยรอบเขาก็ไม่ฟังหรอกค่ะ”

     “แฟนเด็กแกนี่หัวร้อนจังเลยเนาะ ดูสิ ใบหน้าหล่อๆของครูพลเขียวช้ำหมดแล้ว เจ็บมากไหมคะ..มาๆๆเดี๋ยวเเพทเป่าให้นะคะ เพี้ยง!!”

     “ไม่เป็นไรครับ..ผมทำแผลเองดีกว่าครับ”

     “ไม่ได้นะคะ..ให้เเพทดูแลดีกว่าค่ะ เดี๋ยวขยับบ่อยๆมันจะยิ่งอักเสบนะคะ เห็นแรดๆแบบนี้เเต่เเพทเคยเรียนปฐมพยาบาลเบื้องต้นมานะคะ..ไว้ใจได้ค่ะ” เเพทวางแผนจะเข้ารุกจีบครูพลอย่างหนัก เหตุผลที่จะมาปรับทุกข์เรื่องผู้ชายกับเพื่อน กลับกลายมาเป็นเดินหน้าจีบครูพลเต็มกำลัง ข้าวหอมเอาเเต่นั่งเงียบเพราะเธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้พายุทอร์นาโดลูกใหญ่นั้นสงบลงและเเล้วก็เหมือนสวรรค์ส่งตัวช่วยมาให้เธอ ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ ข้าวหอมเดินไปเปิดประตูหน้าห้องก็พบว่าคนที่มาเคาะคือ

     “เวล คิตตี้ มาทำอะไรที่นี่จ้ะ?”

     “พอดีคุณพ่อฝากมาบอกว่างานที่ครูข้าวหอมเคลียร์เมื่อเช้าเรียบร้อยดีมากค่ะ คุณพ่อก็เลยฝากนี่มาให้ครูค่ะ”

      “ไก่ตุ๋น! ว้าววว เมนูโปรดแกนี่ยัยข้าว น่าอร่อยจัง” แพทโผล่หน้าออกมาดูเมื่อได้กลิ่นอาหารโชยมาเตะจมูกของเธอ

      “อ้าว.ครูข้าวหอมไม่ได้อยู่คนเดียวหรอคะ”

      “เปล่าจ้ะ พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะ”

       “อ่อ..เอ้ะ!นั่น..ครูพลก็อยู่หรอครับ?”

       “ก็นี่แหละที่เกิดเรื่องอ่ะ” ข้าวหอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้เวลกับคิตตี้ฟัง พวกเขาจึงอาสาจะช่วยเธอง้อพายุนั่นเอง เเน่นอนว่าระดับมันสมองของสองแสบแล้วเรื่องแผนมันจึงไม่ค่อยธรรมดาซักเท่าไหร่…..

     “จะเอาเเบบนี้จริงๆหรอเด็กๆ”

      “ฉันว่าก็น่าสนุกดีนะข้าว ฉันเอาด้วย!!”

     “แผนนี้ต้องใช้ความแม่นยำสูงมาก เพราะฉะนั้นจะพลาดไม่ได้เด็ดขาดนะคะ เบ้บ…เดี๋ยวไปเช่ารถนะ ส่วนเค้าจะไปหาคนมาขับ”

      “จะไปหาคนอื่นทำไมล่ะ ฉันไง..เดี๋ยวฉันช่วย!”

       “จะดีหรอเเพท?”

       “เชื่อมือเถอะหน่า ฉันคอนเฟิร์ม!” เมื่อตกลงแผนการกันได้เรียบร้อย เวลก็รีบหาพิกัดของพายุทันที เขาโทรหาอยู่หลายครั้งก่อนจะรู้จากต้นว่าพายุไปกินเหล้าอยู่ผับแถวๆหน้าโรงเรียน เวลกับคิตตี้รีบไปสมทบและเข้าเเผนการณ์ทันที ส่วนข้าวหอมและเเพทก็รีบไปส่งครูพลที่บ้าน ก่อนจะเริ่มในส่วนของพวกเธอเช่นกัน ในระหว่างนั้นข้าวหอมก็พยายามโทรหาพายุให้ได้มากที่สุด โดยเธอกดโทรแล้วตัดสายไปเรื่อยๆเพื่อให้จำนวนสายโทรเข้ามันดูเยอะๆ จากนั้นเธอก็เปลี่ยนมาส่งข้อความหา ส่งไปย้ำๆเรื่อยๆเน้นปริมาณ พายุเมื่อเห็นว่ามีข้อความเข้ารัวๆเขาก็รีบยกมือถือมาดู เเต่พอเห็นว่าเป็นข้อความจากข้าวหอม เขาจึงเอามือถือไปวางไว้ที่เดิม

      “ผู้หญิงแม่งเหมือนกันทุกคน หลายใจ!! ปั่นหัวผู้ชายไปทั่ว ชิ!!”

      “พายุ!!” เสียงเวลตะโกนเข้ามาเพื่อทักทายตอนนี้พวกเขาได้เจอตัวของพายุเเล้ว จากที่คิตตี้ลองประเมินสถานการณ์แล้วพายุไม่ได้เมาหนักขนาดนั้น อาจจะเเค่กรึ่มๆพอรู้เรื่องอยู่บ้างนั่นเอง

      “ออกมาดื่มไม่ชวนเพื่อนเลยนะ!”

      “นั่นสิ..เกิดอะไรขึ้นหรอคะพายุ?” ด้วยความที่สนิทกันมาก พายุก็เลยเล่าเรื่องที่เขาเจอให้เพื่อนทั้งสองคนฟัง ซึ่งเเน่นอนว่าเรื่องราวนี้เวลกับคิตตี้ได้ฟังมาแล้ว เเต่พวกเขาจำเป็นที่จะต้องทนฟังอีกรอบเพื่อไม่ให้พายุสงสัย

      “จริงหรอวะ..เเย่จังเลยนะแบบนี้”

       “ฉันเห็นกับตานะเว้ย ทำงี้ได้ไงวะ!ปากบอกว่าเลือกฉันเเต่กลับไปกอดกับไอ้นั่นน่ะ!!” ในระหว่างที่พายุกำลังระบายความรู้สึกของตัวเองออกมานั้นเสียงข้อความของคิตตี้ตี้ก็ดังขึ้น ไม่ถึงนาทีก็มีเสียงโคมคามดังขึ้นหน้าร้าน พวกเขาสามคนรีบวิ่งมาดูก็เห็นว่าหน้าร้านเกิดอุบัติเหตุรถชนและคนที่บาดเจ็บนั้นก็ทำเอาพายุถึงกับเข่าทรุด ส่างเมาในทันที ภาพตรงหน้าคือข้าวหอมนอนจมกองเลือด ในมือของเธอถือเค้กชาเขียวชิ้นโต(ของโปรดพายุ)ที่ตอนนี้หกกระจายเต็มพื้นไปหมด ข้าวหอมนอนแน่นิ่งไป พายุรีบฝ่าวงล้อมเข้ามาประคองตัวข้าวหอมขึ้นในตอนนั้นเองเธอก็กระอักเลือดออกมาแล้วหมดสติไปในทันที….