ข้ามาทำฟาร์มในโลกเซียน

เปรี้ยงงงง!

สายฟ้าสีม่วงฟาดฟันลงมา จนปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้า ภูเขาที่เดิมสดใสกระจ่างตา กลับกลายเป็นนรกบนดินภายในพริบตา ทุกสิ่งไม่ว่าจะจับต้องได้หรือไม่ ล้วนกลายเป็นผุยผงท่ามกลางสายฟ้าเหล่านี้

ไอพลังดึกดำบรรพ์อันน่าสะพรึงกลัวราวกับคลื่นโหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ดังกึกก้องเข้าไปในหัวใจของทุกคนที่อยู่โดยรอบเทือกเขาแห่งนี้

ผู้คนต่างทอดสายตามองไปยังพื้นที่ที่กลายเป็นเศษซาก ด้วยจิตใจที่หวาดหวั่น

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“เหตุใดจู่ ๆ ถึงเกิดสายฟ้าสีม่วงเช่นนี้ขึ้นได้?”

“หรือมีผู้แข็งแกร่งบรรลุเป็นเซียน นี่คือทัณฑ์สวรรค์หากบรรลุเป็นเซียนอย่างนั้นหรือ?”

“บ้าไปแล้วหรืออย่างไร หากนี่เป็นทัณฑ์สวรรค์ยามบรรลุเป็นเซียนจริง ผู้บำเพ็ญเพียรมากมายคงถูกฟ้าผ่ากลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว”

“เช่นนั้นนี่คือสิ่งใด?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ...”

……

“นายท่าน ท่านโปรดใจเย็นก่อนขอรับ!”

ผู้อาวุโสอิ๋งเองก็เห็นเฉินเหมียวเหมี่ยวและเจ้าตัวเล็กหายไปกับตา จึงเสี่ยงอันตรายเหาะข้ามสายฟ้าสีม่วงเข้าไปหาม่อเสวียนหมิง ในมือยังถือผมปลอมสีดำเอาไว้ เขารีบเอ่ยด้วยความตื่นตระหนก “นายท่านดูนี่ ท่านดูสิ ขนน้อยยังอยู่ มันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย เปลวไฟเมื่อครู่ไม่มีทางทำร้ายฮูหยินกับนายน้อยอย่างแน่นอน นายน้อยบอกว่า ไข่มุกนั่นเป็นช่องว่าง ไม่แน่อาจจะเป็นโลกที่ไร้ขอบเขตก็เป็นได้ ต้องเป็นมันที่พาฮูหยินและนายน้อยไป ดังนั้นท่านต้องใจเย็น ๆ ก่อนขอรับ!”

สายฟ้าเหมือนจะหยุดลงครู่หนึ่ง บุรุษที่มีสายฟ้าล้อมรอบค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาลุ่มลึกสุดจะหยั่งแผ่ความกดดันและความน่าสะพรึงกลัวออกมา “จริงหรือ?”

“จริงขอรับ!” ผู้อาวุโสอิ๋งมีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก “ท่านดูสิขอรับ ขนน้อยไม่มีขนร่วงไปสักเส้น ไม่เชื่อท่านถามขนน้อยดูสิขอรับ”

“จิ๊ดจิ๊ด...” ‘จริงขอรับนายท่าน…’

ขนน้อยเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว เผยให้เห็นดวงตากลมโตคู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ

ม่อเสวียนหมิงจึงค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง ทว่าในใจยังคงเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและโกรธตัวเอง

การมองเห็นร่างของเฉินเหมียวเหมี่ยวและเจ้าตัวเล็กถูกเปลวเพลิงกลืนกิน แต่เขากลับไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้ ฟ้าดินต่างรู้ดีว่าชั่วพริบตานั้นเขาหวาดหวั่นเพียงใด สมองของเขาขาวโพลน ไม่สามารถควบคุมลมหายใจของตัวเองได้ ต้องการเพียงทำลายดินแดนแห่งนี้ให้แหลกเป็นผุยผง เพื่อพาเฉินเหมียวเหมี่ยวและเจ้าตัวเล็กออกมา

ม่อเสวียนหมิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมา “ดี เช่นนั้นข้าจะรออยู่ตรงนี้”

ผู้อาวุโสอิ๋งก็ไม่กล้าขัดม่อเสวียนหมิงอีก ทำได้เพียงอยู่รอเป็นเพื่อนเท่านั้น แต่เขาอยากจะเอ่ยอีกสักประโยคว่า ‘นายท่าน ช่วยหยุดสายฟ้าก่อนได้หรือไม่?’

ถ้าสายฟ้ายังฟาดฟันลงมาไม่หยุดเช่นนี้ เกรงว่าภูเขาของฮูหยินคงได้หายไปเป็นแน่...

ทว่าม่อเสวียนหมิงในเวลานี้กำลังวิตกกังวลอยู่ เขาเองก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ จึงทำได้เพียงหุบปากเอาไว้

หวังแค่ว่า หลังจากฮูหยินกลับมาแล้วเห็นภูเขาหัวโล้นที่ดำเมี่ยมนี้ นางจะไม่โมโหก็พอ...

……

เฉินเหมียวเหมี่ยวในเวลานี้รู้สึกปวดหัวอย่างมาก หลังจากที่นางฟื้นขึ้นก็พบว่าตัวเองอยู่ในดินแดนลึกลับแห่งหนึ่ง และมีมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งกำผมของนางเอาไว้จนแน่น

ลมหายใจอุ่น ๆ นี้ จะเป็นผู้ใดไปได้นอกจากเจ้าตัวเล็ก

เฉินเหมียวเหมี่ยวรีบลุกขึ้นสำรวจร่างกายของเจ้าตัวเล็ก บนร่างเล็ก ๆ ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด เพียงแค่สลบไปเท่านั้น

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังใช้ร่างเล็ก ๆ ปกป้องนางเอาไว้ เฉินเหมียวเหมี่ยวรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดพึมพำ “เจ้าช่างโง่เขลาจริง ๆ”

เฉินเหมียวเหมี่ยวอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ทว่าเมื่อสายตามองเห็นศีรษะของเขาได้อย่างชัดเจนก็ชะงักงันไปโดยพลัน...

นี่มัน...ศีรษะโล้นเงาวับนี่!

เฉินเหมียวเหมี่ยว “บัดซบ ไม่ใช่หรอกกระมัง!”

หรือเปลวไฟเมื่อครู่ทำให้เจ้าตัวเล็กหัวโล้น?

เช่นนั้นนาง…!?

เฉินเหมียวเหมี่ยวตื่นตระหนกทันที รีบลูบศีรษะของตนเอง ก็พบว่าผมของนางยังอยู่ดีเหมือนเดิม

นางถอนหายใจออกมา ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิด นางจ้องมองหัวโล้น ๆ ของเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะพบว่าหัวของเขายังมีไรผมบาง ๆ อยู่อีกชั้น กระจายอยู่บนหัวกลม ๆ ของเจ้าตัวเล็ก

ช่าง...น่าสงสารและน่ารักเหลือเกิน

เฉินเหมียวเหมี่ยว “...”

อืม ในที่สุดนางก็รู้แล้วว่าเหตุใดเจ้าตัวเล็กที่ตัวนุ่มนิ่มเช่นนี้ ถึงมีผมที่แข็งราวกับเหล็กได้!

ที่แท้นั่นก็เป็นผมปลอมนี่เอง!

ตอนนี้เมื่อผมปลอมหลุดหายไป จึงได้เห็นผมจริง ๆ ของเจ้าตัวเล็ก

เฉินเหมียวเหมี่ยวคิดแล้วก็อยากจะหัวเราะออกมา แต่ก็คิดว่าเจ้าตัวเล็กเป็นห่วงทรงผมตัวเองถึงเพียงนี้ หากนางขำคงจะเป็นการเสียมารยาทเกินไป และผิดต่อเจ้าตัวเล็กด้วย

ทนเอาหน่อยก็แล้วกัน!

อืม ใช่แล้ว!

ต่อให้ต้องทนจนปวดแก้มไปหมดก็ต้องทน!

เฉินเหมียวเหมี่ยวพยายามกดมุมปากลง และอุ้มเจ้าตัวเล็กเอาไว้แนบอก ก่อนจะเริ่มพิจารณารอบ ๆ

ที่นี่เป็นโลกที่เต็มไปด้วยหญ้ารกร้าง มีกองหินมากมาย ต้นไม้โบราณหนาทึบราวกับป่า และปกคลุมไปด้วยไอหมอก แต่ว่าที่นี่กลับเงียบสงบกว่าโลกธรรมดาอย่างมาก นอกจากเสียงน้ำไหลที่ดังมาเป็นระยะแล้วก็ไม่มีเสียงใดอีก เงียบสงบราวกับป่าช้า 

เฉินเหมียวเหมี่ยวก้มลงมองข้อมือของตนเอง 

ลายเปลวไฟรวมถึงไข่มุก เวลานี้ได้หายไปแล้ว

น่าแปลก?

ลายนั่นไม่ใช่รอยสักอย่างนั้นหรือ?

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ลายเปลวไฟก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ตรงกลางของลายเปลวไฟกลับมีไข่มุกที่ดูราวกับดวงอาทิตย์เรืองแสงเม็ดหนึ่ง ทำให้ลายนั้นดูงดงามยิ่งขึ้นไปอีก

ไข่มุกและลายเปลวไฟรวมเป็นหนึ่งแล้วอย่างนั้นหรือ?

จู่ ๆ นางและเจ้าตัวเล็กมาอยู่ที่นี่ได้ คงจะเป็นเพราะสิ่งนี้กระมัง?

เช่นนั้นมันจะสามารถพานางกลับไปได้หรือไม่?

เฉินเหมียวเหมี่ยวยกมือขึ้นลูบลายนั่น ในใจก็เอ่ยขึ้น “กลับไป!”

รอบตัวยังคงเงียบกริบ...

กลับไปอะไรกัน ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลยสักนิดเดียว

เฉินเหมียวเหมี่ยวเม้มริมฝีปากแน่น โชคดียังมีเจ้าตัวเล็กอยู่เป็นเพื่อน ไม่เช่นนั้นนางคงคลุ้มคลั่งเป็นแน่

เฉินเหมียวเหมี่ยวอุ้มเจ้าตัวเล็กและเดินสำรวจไปรอบ ๆ ในที่สุดก็พบลำธารเล็ก ๆ ที่น้ำใสจนเห็นพื้นด้านล่าง ยังมีปลาตัวเล็ก ๆ สีเงินทั้งตัวว่ายไปมาอย่างอิสระในสายน้ำใสสะอาด ราวกับดวงดาวมากมายตกลงสู่ลำธาร งดงามจนทำให้คนประทับใจ

เฉินเหมียวเหมี่ยวดื่มน้ำในลำธารไปหนึ่งอึก รู้สึกชื่นใจอย่างมาก จากนั้นก็ป้อนให้เจ้าตัวเล็กอย่างระมัดระวัง เด็กน้อยเหมือนพอใจกับรสชาติของน้ำในลำธารนี้ จึงทำเสียงจ๊อบแจ๊บออกมา ก่อนจะนอนหลับต่อ

เฉินเหมียวเหมี่ยว “...”

เฉินเหมียวเหมี่ยวไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี ทำได้เพียงอุ้มเด็กน้อยออกสำรวจต่อ

นางเดินตามลำธารไปจนถึงปลายทาง ทันใดนั้นทะเลสาบที่ราวกับมรกตก็ปรากฏสู่สายตา แสงสีเงินนับไม่ถ้วนลอยอยู่บนนั้น ราวกับทางช้างเผือกพาดผ่าน ช่างงดงามยิ่งนัก

กลางทะเลสาบมีตำหนักศักดิ์สิทธิ์สูงตระหง่านหลังหนึ่งตั้งอยู่

ราวกับหยกขาวไร้ที่ติ

ขณะที่เฉินเหมียวเหมี่ยวต้องการพิจารณาตำหนักหลังนั้นให้ละเอียดยิ่งขึ้น จู่ ๆ ไอพลังมหาศาลก็พวยพุ่งเข้าสู่หัวของนาง

ครอบงำ รุนแรง แทบจะบดขยี้วิญญาณของนางให้แหลกสลาย!

“โอ๊ย!!!”

เฉินเหมียวเหมี่ยวกุมศีรษะตัวเองและทรุดตัวลงทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ทรมานอย่างถึงที่สุด!

จากนั้นนางได้ยินเสียงประหลาดของฟ้าดินขึ้นราง ๆ

“...หนึ่งพลังปราณแบ่งเป็นสาม คือ เสวียน หยวน สื่อ สามพลังปราณโกลาหล เพื่อการสิ้นสุดของสรรพสิ่ง เพื่อรากฐานของสรรพสิ่ง...”

“...ซ้ายเพื่อวิญญาณบริสุทธิ์ ขวาเพื่ออาณาประชาราษฎร์...”

“...เลือก ทำ...”

“...”

ปรัชญาคำสอนมากมาย เฉินเหมียวเหมี่ยวฝืนฟังจนเข้าใจ เหมือนกับที่เจ้าตัวเล็กพูดเอาไว้ไม่มีผิด นี่เป็นช่องว่างที่ร้ายกาจมากจริง ๆ 

ไม่! ต้องบอกว่าเป็นโลกที่ก่อเกิดขึ้นมาอีกหนึ่งใบ

ที่นี่มีชื่อว่า ‘โลกหุนหยวน’ หมายถึงจุดเริ่มต้นของความโกลาหล ที่มาของสรรพสิ่ง

และนางที่เข้ามาที่นี่โดยบังเอิญ ก็ถูกโลกหุนหยวนกำหนดให้เป็นคนกุมโชคชะตา โดยให้นางเลือกอนาคตอย่างใดอย่างหนึ่ง