ตอนที่ 2 หยางโจว
" บริเวณป่าไม้นี้มีกระท่อมร้างและยังมีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่านใครนะมาสร้างกระท่อมร้างทิ้งไว้ที่นี้นะ คงไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี้มานานมากแล้วฝุ่นเต็มไปหมดและบางส่วนของกระท่อมก็ผุผังไปตามการเวลา แม่นางเสวี่ยเอ๋อ ท่านนั่งพักบริเวณนี้ก่อนนะเดี๋ยวข้าทำความสะอาดกระท่อมนี้ก่อน "
'' ได้ ท่านเข้าไปเถอะข้าขอนั่งพักผ่อนบริเวณนี้ก่อน "
"เวลาผ่านไป ครึ่งชั่วยาม แม่นางเสวี่ยเอ๋อ ข้าทำความสะอาดกระท่อมร้างนี้เสร็จแล้วท่านเข้าไปพักผ่อนก่อนเถิด เดี๋ยวข้าไปตรวจสอบบริเวณโดยรอบนี้ก่อนและข้าขอตัวไปอาบนำ้เสียหน่อยไม่ได้อาบมานานมากแล้ว แม่นางเสวียเอ๋อ ท่านลองขนมนี้ไปกินก่อน ฉีก ซองตรงมุมนี้นะ "
" ขอบคุณมากท่านผู้มีพระคุณ อร่อย หวานมันมากเลยมันเรียกว่าอะไรรึ ท่านผู้มีพระคุณ "
"เอ่อ มันเรียกว่า ช็อคโกเเลต "
'' ช็อคโกแลตมันคือสิงไดรึมันทำมาจากอะไรหรือเ้าคะ "
" เ้าช็อคโกแลตมันทำมาจากผลโกโก้ แต่ก็ช่างมันเถอะ ที่ข้าจากมามันก็คือขนมชนิดหนึ่งเท่านั้น เอาขนมนี้ไปเพิ่มอีก เดี๋ยวข้าขอไปตรวจสอบบริเวณนี้ก่อน เ้าพักผ่อนก่อนเดี๋ยวข้ามา "
" เ้าคะท่านผู้มีพระคุณ ทำไมท่านช่างเป็คนดีเสียจริงคำพูดคำจาก็แปลกประหลาดยิ่งนักช่างแตกต่างจากคนที่นี้จริง ๆ "
'' หลังจากตรวจสอบพื้นที่โดยรอบแล้ว บริเวณพื้นที่นี้ค่อนข้างปลอดภัยห่างจากทางเดินหลักค่อนข้างไกล ถ้าใครไม่เคยมาที่นี้ก็คงไม่รู้ว่ามีสถานที่แบบนี้อยู่ ทางด้านหุบเข้าด้านหลังกระท่อมยังมีถำ้ที่อยู่เป็ที่อาศัยของเ้าจ๋อร่างั์ และยังมีหุบเหวไร้ก้นอีกเหมาะสำหรับซุ่มโจมตียิ่งนัก เราไปอาบนำ้ก่อนดีกว่า ฮู้ นำ้เย็นจริง ๆ ขนาดที่นี้แห้งแล้งทุรกันดารนะเนี๊ย อาบน้ำเสร็จแล้วก็ฉีดนำ้หอมเสียหน่อยเพิ่มเติมด้วยมนต์คาธามหาเสน่ห์เสียหน่อย ข้าไม่แน่ใจว่าจะใช้คาธามหาเสน่ห์กับคนดินแดนที่แปลกประหลาดได้รึเปล่า โอม..รักกูหลงกูเพี้ยง ฉีดน้ำหอมเพิ่มความมั่นใจหน่อย อ้า หอมชื่นใจ แม่นางเสวี่ยเอ๋อต้องชอบกลิ่นนี้แน่เลยกลิ่นหอมอ่อนๆ ไม่ฉุนเกินไปข้าเชื่อว่าดินแดนแห่งนี้ไม่มีใครใช้นำ้หอมกลิ่นแบบทีเราฉีดแน่เลย อิ อิ อิ กระจกอยู่ไหนหวีผมสักหน่อย อ้า ผมสั้นไปหน่อย ดูชุดสิ หึม มีแต่ชุดลำลองแบบทหาร ไม่ไหว ไม่ไหว ดูชุดในแหวนมิติของพวกมือสังหารสิ อะ เจอแล้วในแหวนมิติวงนี้ขนาดตัวเท่าเราเลย แต่ชุดเหมือนกับพวกมือสังหารอย่างกับในหนังจีนกำลังภายในเลยวะช่างมันเถอะดีกว่าไม่มีจะใส่ แต่รองเท้านี้สิใส่ไม่ไหวใส่ไม่ชินเลย ใส่รองเท้าทหารไปก่อนก็แล้วกัน หลวมนิดหน่อยว่าแต่เราใส่ถูกรึเปล่าวะไปดูองค์หญิงแสนสวยของเราดีกว่า "
" ก็อก ก็อก ก็อก "
" อ้าว หลับไปเสียละคงเหน็ดเหนื่อยมากเลยสินะ คนอ๊าร๊ายขนาดนอนหลับยังงดงามขนาดนี้ถ้าได้นางมาเป็เมียนะมึง ฮึ ฮึ ข้าไม่อยากจะคิด เรามาลองเช็คสิ่งของและอาวุธและอาหารของเราดีกว่าว่าเหลือสิ่งใดบ้างเอาเป้ทหารออกมาดูสิ พรึบๆๆ ชุดลำลอง 1 ชุด ชุดป้องกันสารพิษสามารถป้องกันรังสีได้ 1 ชุด แป้งสบู่ ยาสีฟัน มีดโกนหนวดและกระจกและชุดยาสามัญชุดปฐมพยาบาล 1 ชุด ถุงนอน 1 ชุด ดูอาหารสิ มีอาหารสนาม 4 ชุด อาหารไทยมีโจ็กหมู่โจ๊กไก่ 20 ซอง ข้าวแห้งบรรจุซอง 10 ซอง มาม่า 4 ซอง ชุดหม้อทหาร 1 ชุด ไฟเช็ค 2 อัน อ้า ยังงี้ข้าก็อยู่ได้เป็เดือนถ้ากินแบบประหยัดนะ ดูอาวุธสิ มีกล้องอินฟาเรด กล้องส่องทางไกล กล้องจิ๋วพร้อมชุดส่งสัญญาณภาพระยะไกล อาวุธปืนก็มี ปื้นสั้น.357 แม็กนั้ม ชนิดสั่งทำพิเศษสามารถบรรจุะุพร้อมยิง 10 นัดต่อการยิ่ง 1 ครัง มีะุเหลืออยู่ 5 กล่อง 50 นัด ปืนกลติดเครื่องยิงลูกะเิ M203 พร้อมแม็กกาซีน 5 ชุด ลูกะเิพร้อมยิง 12 ลูก มีะเิทำลายชนิดต่างๆ ะเิเพลิงะเิควันก็มี ดูในกล่องสิมีปืนไรเฟิล พร้อมแม็กกาซีน 4 ชุด มีดพกสั้น 1 เล่ม ะเิมือมีเท่าไรบ้าง มีเอ็ม 67 จำนวน 4 ลูก ะเิซีโฟ 5 ลูกชนิดกดด้วยสัญญาณรีโมทย์ วิทยุสื่อสาร อันนี้ไม่มีประโยชน์ใช้กับดินแดนนี้ไม่ได้ มีปืนยิ่งยาสลบชนิดที่ยิงช้างแล้วสลบเป็ตาย อ้าทำไมเราขนมามากมายขนาดนี้วะยังกับจะไปรบเลย ชุดกระเป๋าเป้ทหารของสหประชาชาตินี้มันออกแบบมาดีจริงๆ บรรจุสิ่งของได้มากมาย เก็บของต่างๆ แยกลงแหวนมิติก่อนดีกว่า เสร็จแล้วไปตรวจสอบรอบ ๆ พื้นที่นี้ดีกว่า เลยไปติดตั้งกล้องจิ๋วและวางะเิซีโฟไว้ตามจุดที่มันจะผ่านมาดีกว่า กลับมาค่อยมาทำอาหารให้แม่นางเสวี่ยเอ๋อกิน ตอนนั้นนางคงตื่นนอนพอดี เอาถุงนอนให้นางห่มกันหนาวดีกว่าตกดึกอากาศยิ่งหนาวเย็น เรียบร้อยเราออกไปสำรวจรอบหุบเขานี้ก่อนดีกว่า "
" เวลาผ่านไปหลังจากสำรวจโดยรอบหุบ อ้าว แม่นางเสวี่ยเอ๋อ เ้าตื่นแล้วรึข้าทำเสียงดังรบกวนการนอนนของเ้ารึเปล่า "
" อื้อ ข้าตื่นแล้ว กลิ่นอะไรหอมจังเลย อ๊ะ ! นี้ท่านผู้มีพระคุณรึเ้าค่ะ นะ นะ หน้าตาท่านที่แท้จริงเป็เช่นนี้เองเหรอเ้าคะ ( ทำไมหน้าที่แท้จริงเขายังเด็กมากเลยเขา เขา ดูดีมากเลย รูปงามมาก ช่างเเตกต่างจากชายในทวีปนี้ยิ่งนัก อ้า ข้าคิดอะไรเนี๊ยะทำไมเราเป็แบบนี้ ข้าไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อนเลย ตัวข้าเองก็เคยเจอคุณชายมามากมาย แต่ว่าทำไมความรู้สึกของเราจึงเป็เช่นนี้ อ้า ไม่คิด ไม่คิด ) "
'' แม่นางเสวี่ยเอ๋อ มีอะไรเหรอหรือว่าหน้าตาข้ามีอะไรติดอยู่ เ้าตื่นขึ้นมาพอดีเลยข้าทำอาหารนี้ไว้ให้เ้ากิน เ้าก็กินลองท้องไปก่อน เอ้ารับไประวังร้อนนะ เ้าคงหิวแล้วสินะไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลยนี้ เป็อย่างไรบ้างอร่อยหมั๊ย นี้รสต้นตำหรับไม่เผ็ดมาก "
'' อร่อย มากเลยท่านผู้มีพระคุณสิ่งนี้เข้าเรียกว่าอะไรรึเ้าคะข้าขอเพิ่มอีกได้รึไม่เ้าคะ เออ ท่านผู้มีพระคุณเราคุยกันมาตั้งนานแล้าข้ายังไม่รู้จักชื่อท่านเลยแล้วท่านมาจากสถานที่ไดกัน ท่านมาทำอะไรในที่แห่งนี้รึเ้าค่ะ อ้า ข้าถามท่านมากไปถ้าท่านไม่สะดวกที่จะบอกก็ไม่เป็ไรนะเ้าค่ะ "
" แหม่ ทำเสียงน้อยอกน้อยใจก้มหน้าต่ำไม่กล้ามองหน้าเราแอบชอบเราอยู่ใช่ม๊า แต่ว่าข้าจะบอกชื่ออะไรดีนะ จะบอกว่าผมร้อยเอก วิณไทย กล้าหาญ ชื่อเล่นว่าโจครับ ไม่ดี ไม่ดี เดี๋ยวแม่นางเสวี่ยเอ๋อ ก็ส่งสัยว่าเราชื่ออะไรช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก เดี่ยวแม่นางเสวี่ยเอ๋อถามที่ไปที่มาอีก ข้าจะบอกนางว่าข้านั้นเดินทางข้ามมิติจากโลกของข้า ตัวข้านั้นโดนสายฟ้าแปลกประหลาดผ่าเข้าร่างกายข้า แล้วข้าอยู่ ๆ ก็หล่นลงมาทับตัวของเ้า แบบนี้ก็ไม่น่าเชื้อถือ เฮ้อ เอาอย่างไรดีวะชื่ออะไรดีวะ ชื่อจริงเราชื่อ วิณไทย กล้าหาญ ชื่อเล่นว่า โจ ถ้าเอาชื่อเล่นมาตั้ง ก็จะเป็ โจเหวิ่นฟะ ไม่ดี ๆ งั้นก็โจฉิงฉือ ไอ้ชื่อนี้ก็ตลกไปชื่อยังกับดาราฮ่องกงเลย อื้อ รึจะเอาชื่อจากสามก๊กดี โจโฉ โจผี อ้าอันนี้ก็ไม่ดีชื่อมันตัวโกงชัด ชัด จะเอาชื่อนามสกุลแบบไทยๆ ก็ไม่ดี รึว่าเราชื่อเล่นชื่อจริงมารวมกันดี กล้าโจ ไทยโจ โจวิณ ต้าโจว อ้าไอ้นี้ใกล้เคียง ลองอีกเอาชื่อเมืองจีนมาตั้งชื่อเราดีกว่า หวังโจว หางโจ ''หยางโจว'' อ้าเอาชื่อนี้แล้วกันเหมือนกับพวกขุนศึกตระกูลหยางเลย เอาอันนี้แหละมาตั้งชื่อแซ่ของเรา คนในดินแดนแห่งนี้คงไม่มีใครเอาชื่อมาตั้งชื่อแซ่แบบเราหลอกมั้ง ข้าจะตอบคำถามไหนก่อนดี งั้นบอกชื่อก่อนแล้วกัน "
" แม่นางเสวี่ยเอ๋อ ตัวข้านั้นชื่อว่า ''หยางโจว'' เป็ผู้ฝึกยุทธเพนจร ตัวข้านั้นไม่มีพลังลมปราณและขั้นยุทธไดๆ เลยอย่างที่เ้าพวกมือสังหารมันบอก จุดตันเทียนข้านั้นมันพิการไม่สามารถสร้างพลังลมปราณได ๆ ได้ ข้าก็เลยต้องผลิตศาสตราอาวุธที่แปลกประหลาดพิสดาร ข้าเป็คนคิดค้นขึ้นมาเองเพื่อลดจุดบกพร่องในการฝึกพลังลมปราณและขั้นยุทธของตัวข้าเอง ตัวข้านี้มีที่อยู่ไม่เป็หลักแหล่ง ข้ากำพร้ามาั้แ่ยังเล็ก (มั่วไปก่อนละวะ) ค่ำไหนนอนนั่้น พื้นดินเป็ที่นอน ท้องฟ้าเป็ผ้าห่ม ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่มีใครมีความสุขเกินข้าอีกแล้ว ไม่ต้องดินรนแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับใครเขา ส่วนอาหารที่เ้ากินนั้น ข้าได้ไปเก็บพืชผักแถวนี้มาทำเองแหละเป็วิธีการทำอาหารเฉพาะตัวข้าเอง (เขาเรียกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่โลกข้าจากมานั้นมีอีกเยอะ) เ้าอยากรู้อะไรอีกหรือไม่ "
'' ไม่แล้วเ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าขอเรียกท่านผู้มีพระคุณว่าคุณชายหยางโจว ได้หรือไม่เ้าค่ะ "
'' ได้เลยไม่มีปัญหา เออ แม่นางเสวี่ยเอ๋อ เ้าไปอาบน้ำล่างหน้าล้างตาก่อนเถอะดูสิชุดเ้าม่อมแมมเปื้อนเืมือสังหารหมดแล้ว มีลำธารสายเล็กๆ อยู่ข้างกระท่อม เดี๋ยวข้าเฝ้าให้ ข้าไม่แอบดูเ้าหลอกเพราะคืนนี้ท้องฟ้ามืดมาก "
''ฮิ ฮิ ฮิ คุณชายหยางโจวท่านไม่ต้องเฝ้าข้าก็ได้ข้าพอมีพลังลมปราณและขั้นาายุทธขั้นที่ 1 อีกอย่างที่นี้ก็ไกลจากทางหลักมากคงไม่มีใครออกมาทำร้ายข้าได้ (ชิ ตาบ้าพูดออกมาได้ว่าจะไม่แอบดูข้า คนบ้าคนลามก) "
'' ไม่ได้หลอกแม่นางเสวี่ยเอ๋อ ท่านยังาเ็อยู่อีกอย่างอาจมีสัตว์ร้ายออกมาก็ได้ นั้นไง งู งู "
'' ว๊ายยย ! "
" คุณชายท่านหลอกลวงข้า ''
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" ข้าก็แค่ยกตัวอย่างเห็นหมั๊ยแค่นี้เ้ายังกลัวเลย ว่าแต่ตอนนี้เ้านั่งอยู่บนตักข้าและกอดข้าซะแน่นมากข้าหายใจไม่ออก "
'' คุณชาย ก็ท่านหลอกลวงข้านี้ ชิ ข้าไปอาบน้ำดีกว่า ท่านจะตามมาก็ได้แต่ท่านห้ามแอบดูข้าอาบน้ำนะ "
'' ไว้ใจข้าได้แม่นางเสวี่ยเอ๋อ ข้าชายชาตรีไม่มีทางทำให้เ้าเสื่อมเสียเกียตริแน่ (ฮิ ฮิ แต่เ้าไม่รู้หลอกว่าข้ามีกล้องอินฟาเรดชนิดใหม่ล่าสุดมองกลางคืนเหมือนกลางวัน หลวงตาคงท่านก็พร่ำสอนให้เราเป็คนดีไม่ให้เราทำผิดศิลธรรมอันดีงาม แต่ตัวเรานี้สิ คน เทา เทา เหล้าก็กิน บุหรีก็สูบ ผู้หญิงก็ อะ อ้า อ้า ว้าว ขาว ขาวเหลือเกิน อ้าใหญ่มาก โอ้ยๆ อย่า อย่าก้ม อย่าก้ม ใจข้าจะขาดอยู่แล้ว อ้า แข้งขา แข้งขาข้าแข็งแกร็งไปหมดแล้ว อ้าอย่ารีบเสร็จ อย่ารีบเสร็จ แม่นางเสวี่ยเอ๋อ อย่ารีบอาบนำ้เสร็จ ว้า ! อาบนำ้เสร็จซะแล้ว ซิ คงจะระแวงกลัวว่าเราจะแอบดูเลยรีบอาบน้ำเสร็จอย่างเร็ว แม่นางเสวี่ยเอ๋อกำลังมาทางนี้หลบหลังพุ่มไม้ดีกว่า) "
" คุณชาย คุณชายหยางโจว ท่านอยู่ที่ไดรึเ้าคะ ข้าอาบนำ้เสร็จแล้ว "
'' พรึบบบ ! "
" ข้าอยู่ที่นี้เ้าอาบน้ำเสร็จแล้วรึ เ้าอาบไวเสียจริง รึคิดว่าข้าจะแอบดูเ้า (ข้าเห็นหมดแล้ว) ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" มันมืดมากและข้าอยู่ก็ไกลขนาดนั้นถึงอยากดูก็มองไม่เห็น แต่มันมืดขนาดนี้เ้าเข้ามาใกล้ข้าเ้าช่างงดงามยิ่งนัก ความมืดไม่อาจบดบังความงามของเ้าได้เลย แถมยังกลิ่นกายเ้าอีก หอมมาก "
'' คุณชายอยางโจว ท่านพูดอะไรก็ไม่รู้ ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว ข้าเข้าไปในกระท่อมดีกว่า ชิ (แต่ทำไมข้าต้องอายด้วยนะ ทำไมใบหน้าข้าถึงร้อนขนาดนี้ทั้งๆ ที่ข้าเพิ่งอาบน้ำมา อากาศก็เย็นสบาย ทำไม จิตใจ ข้าจึงเป็เช่นนี้ข้าไม่เคยเป็เช่นนี้มาก่อนเลย) "