ตอนที่15 หลงปิงตะลึง
องครักษ์เหลียงเกอขับรถแล่นออกจากลานจอดรถหน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังโดยรู้เป็อย่างดีว่ามีผู้คนบันทึกภาพเธอผ่านสมาร์ตโฟนเป็จำนวนมาก ซึ่งภาพเธอจะต้องเป็ที่น่าสนใจหรืออาจทำให้เกิดความโกลาหลบนโลกโซเชียลในเวลาอีกไม่นานแน่นอน
ไช่อิงปรับเปลี่ยนบุคลิกตนเองใหม่เป็ไปตามการแต่งกายทว่าเป็บุคลิกเดิมจากชาติก่อนผสานกัน เธอคิดว่าถึงเวลาทำตัวให้เหมาะสมกับฐานะของการเป็ภรรยาคุณชายสามแห่งตระกูลหลงได้แล้วพลางรู้สึกสังหรณ์ใจว่าการประชุมในวันมะรืนนี้ซึ่งเธอจะต้องเข้าร่วมด้วยนั้นอาจจะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันอันส่งผลกระทบต่อสามีแน่นอน
“ไม่ได้การละ!ฉันต้องสืบข้อมูลให้มากกว่านี้ ถ้าวันประชุมสามีเกิดมีปัญหาขึ้นล่ะฉันต้องช่วยเขาสิ จะปล่อยให้เขารับมืออยู่คนเดียวได้ไง”
สะใภ้สามพึมพำด้วยความกังวลใจเธอไม่้าให้สามีเกิดข้อผิดพลาดในการประชุมวันมะรืนถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าสามีไปประชุมด้วยวัตถุประสงค์อะไรแต่เธอ้าช่วยเหลือเขาให้เต็มที่ในฐานะภรรยาพลางคิดที่จะทำการสืบค้นข้อมูลให้ละเอียดมากกว่าเดิม
รถลีมูซีนสีดำขลับแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลหลงในเวลาไล่เลี่ยกับรถยนต์ของบรรดาครอบครัวหลงลู่เอินโดยพวกเขาจะใช้รถยนต์ยี่ห้อบีเอ็มดับเบิลยูเป็หลักเพราะถยนต์หรูยี่ห้ออื่นล้วนเป็ทรัพย์สินภายใต้ชื่อของหลงปิงซึ่งไช่อิงยังไม่รับรู้เื่เหล่านี้
รถบีเอ็มดับเบิลยูเปิดประทุนรุ่นแซดสี่สีแดงหรูเพิ่งมีคนงานขับออกไปจากซุ้มเสาโรมันหน้าคฤหาสน์โดยมีโม่เจียอีเป็คนใช้รถคันดังกล่าว เธอยืนรอดูคนในรถลีมูซีนด้วยความสนใจพลางอยากรู้ว่าใครเป็คนใช้รถยนต์หรูคันนี้ซึ่งมีราคาแพงมากกว่ารถสปอร์ตหรูของตนเอง
ไช่อิงเดินลงมาจากเบาะหลังรถลีมูซีนเมื่อมีองครักษ์คนหนึ่งของตระกูลหลงทำหน้าที่เปิดประตูรถแทนเหลียงเกอวินาทีถัดมาบรรดาองครักษ์และคนรับใช้ต่างยืนรอต้อนรับและช่วยขนสิ่งของหรือกระเป๋าให้เ้านายของตระกูลหลงพากันอ้าปากค้างตกตะลึงต่อภาพลักษณ์ใหม่ของสะใภ้สามกันทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่โม่เจียอีและกงหนิงจินผู้ตั้งตนเป็ศัตรูกับไช่อิงอย่างเปิดเผย
“โอ้โฮ! นี่คุณไช่อิงไหมครับเนี่ยทำไมสวยขนาดนี้”
จิวหลุนนั่งทำงานอยู่ต่อหน้าแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งร่วมกับเ้านายในห้องทำงานเขาอุทานออกมาอย่างไม่เกรงใจพลางเงยหน้าหรี่ตามองท่าทางผิดปกติของเ้านายด้วยความอยากรู้
ชายหนุ่มรู้ดีว่าเ้านายมักจะตรวจสอบผู้คนในครอบครัวอาเวลาเดินทางเข้าและออกจากคฤหาสน์เพื่อเก็บข้อมูลไว้โดยเป็การแฮ็กข้อมูลผ่านกล้องวงจรปิดและกล้องสอดแนมตัวเล็กภายในคฤหาสน์ตระกูลหลงเองฉะนั้นพอเห็นท่าทางผิดปกติของเ้านายเขายิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกทันทีเพราะมั่นใจว่าเ้านายกำลังตะลึงต่อความสวยงามของไช่อิงอย่างแน่นอน
หลงปิงนั่งนิ่งไม่ขยับหรือเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เหมือนเดิมเขากระพริบตาถี่ ๆ อย่างไม่เชื่อสายตาพลางรู้สึกคล้ายกับมีมือล่องหนเข้ามากระชากหัวใจจนเต้นแรงอย่างไม่เป็จังหวะขึ้นมา
ชายหนุ่มกลัวว่าลูกน้องจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามของตนเองก่อนเหล่ตาดูพฤติกรรของมองครักษ์อย่างกังวลใจ พอเห็นจิวหลุนนั่งจ้องมองอยู่จึงยกกำปั้นขึ้นมาจ่อริมฝีปากแล้วส่งเสียงกระแอมไอพลางสั่งการกลบเกลื่อนอาการเก้อเขินของตนเองว่า
“จิวหลุน!ไปเอาแฟ้มสรุปผลงานไตรมาสแรกของปีนี้มาดูอีกทีสิ”
“ครับผม”
จิวหลุนพยายามสะกดอาการหัวเราะของตนเองไว้แล้วรีบกล่าวรับคำพลางลุกออกไปหยิบแฟ้มโดยกลั้นเสียงหัวเราะไว้อย่างเต็มที่เขาคิดว่าเมื่อเพื่อนองครักษ์เข้ามารายงานกับเ้านายคงมีเื่ให้พูดคุยกันมากมายโดยเฉพาะเื่การเปลี่ยนแปลงของภรรยาเ้านายซึ่งอาจทำให้คุณชายสามเปลี่ยนใจชอบเธอจริงๆ
ครั้นจิวหลุนลุกเดินผ่านช่องประตูจากห้องทำงานไปยังห้องหนังสือซึ่งภายในมีตู้เก็บแฟ้มผลงานภาพรวมของบริษัทในเครือหลงกรูปและมิราเคิลกรูปไว้ในชั้นเก็บติดผนังห้อง
หลงปิงหันกลับมาจ้องมองภาพของภรรยาผ่านหน้าจอแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์เขาขยายภาพเป็ขนาดใหญ่สุดเต็มจอในทันทีพลางจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกประหลาดใจและทึ่งต่อความสวยงามอันทำให้เขารู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
เขามองเห็นได้ชัดเจนถึงแววตาเว้าวอนอันคุ้นเคยจากเธอในเสี้ยววินาทีหนึ่งเมื่อเธอเดินลงจากรถลีมูซีนโดยไม่แน่ใจว่าเธอจงใจมองตรงมายังกล้องสอดแนมเพื่อสื่อสารมาถึงตนหรือไม่ทั้งไม่แน่ใจว่าเธอจะเห็นกล้องสอดแนมซึ่งซ่อนไว้ในตำแหน่งอันไม่ใช่ตำแหน่งของกล้องวงจรปิดทั่วไปได้อย่างไร
“ไม่หรอก.....เธอคงไม่เห็นมัน.....อาจจะแค่บังเอิญเท่านั้น”
คุณชายสามพึมพำพร้อมเผลอยกมือขึ้นกำสร้อยทองคำขาวซึ่งแขวนหยกชิ้นเล็กไว้อย่างไม่รู้ตัวเขาเพิ่งเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดต่อสายตาเว้าวอนของเธอทั้งได้เห็นภาพลักษณ์ใหม่อันแปลกตาสวยงามซึ่งทำให้รู้สึกดีต่อการเปลี่ยนแปลงของเธอ
ภาพความทรงจำในอดีตเมื่อครั้งตนอายุได้เพียงหกขวบปรากฏแว่บขึ้นมาต่อหน้าอีกครั้งเขากำเศษหยกแน่นกว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูกพลางมองเห็นภาพซ้อนกันระหว่างสายตาของไช่อิงเวลานี้กับสายตาของเด็กหญิงตัวน้อยอายุสามขวบในเวลานั้น
คงไม่ใช่เธอหรอกจะเป็เธอได้ยังไง ตอนนี้เ้าตัวเล็กอยู่เมืองนอก อีกไม่นานก็กลับมาแล้วจะมาเป็ลูกสาวครอบครัวไช่ได้ยังไง?!
หลงปิงขมวดคิ้วด้วยความสับสนต่อเหตุการณ์ในอดีตเพราะจดจำได้เพียงบางส่วนขณะความทรงจำส่วนใหญ่กระจัดกระจายั้แ่เกิดอุบัติเหตุของครอบครัวจนทำให้พ่อแม่และคนขับรถเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันทีแล้วยังมีปู่เสียชีวิตตามมาในอีกไม่กี่ปีให้หลัง
พอหลงปิงเหลือบเห็นจิวหลุนหยิบแฟ้มเดินตรงมาหาเขากดปุ่มย่อภาพของภรรยาไว้เล็กสุดโดยซ่อนไว้มุมล่างซ้ายอย่างรวดเร็วแล้วรับเอาแฟ้มงานมาเปิดดูด้วยท่าทีปกติ
จิวหลุนเห็นว่าเ้านายยังไม่สั่งการใดๆ จึงเดินกลับไปนั่งทำงานต่อ โต๊ะทำงานของเขาตั้งอยู่ชิดผนังห้องอีกด้านขณะโต๊ะทำงานของเ้านายตั้งขนานกับหลังห้องโดยอยู่ในตำแหน่งหันหลังให้กับระเบียงหลังห้องทำงาน
พลันมีเสียงเคาะส่งสัญญาณแล้วเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานพร้อมด้วยถุงใส่สิ่งของเต็มสองมือเหลียงเกอและองครักษ์อีกคนหลงปิงและจิวหลุนต่างจ้องมองด้วยความแปลกใจ
เหลียงเกอเหลือบเห็นสายตาแสดงความสงสัยจากเ้านายเขากล่าวอธิบายด้วยความรู้สึกอับจนปัญญาเป็ครั้งแรกว่า
“ของพวกนี้คุณไช่อิงบอกว่าฝากไว้กับคุณชายชั่วคราวห้องเธอแคบเกินไปก็เลยเอาของไปไว้ได้แค่บางส่วนที่เหลือเธอขอฝากไว้กับคุณชายก่อนครับ”
เหลียงเกอสบตากับเพื่อนองครักษ์อย่างเข้าใจกันเขากำลังรอดูว่าเ้านายจะสั่งการใดต่อไป โดยให้องครักษ์อีกคนยืนรอรับคำสั่งจากเ้านายอยู่หน้าห้องด้วยใจจดจ่อ
หลงปิงนิ่งอึ้งในทันทีเขาไม่คาดคิดว่าภรรยาจะกล้าฝากของใช้ส่วนตัวไว้กับตนเอง ทว่าอีกใจก็เข้าใจได้ว่าห้องเธอแคบเกินกว่าจะนำสิ่งของทั้งหลายไปเก็บไว้ได้จึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนโบกมือออกคำสั่งกับเหลียงเกอว่า
“เอาไปเก็บไว้ในห้องแต่งตัวแล้วกันยังพอมีตู้กับชั้นเก็บของว่างอยู่ ถ้าเธออยากได้อะไรค่อยเอาไปให้ทีหลัง”
เหลียงเกอกับจิวหลุนตาโตด้วยความประหลาดใจในความใจดีของเ้านายทันทีทั้งคู่ต่างสบตาส่งสัญญาณให้กันอย่างมีความหมายองครักษ์เหลียงเกอรีบตอบรับคำสั่งจากเ้านายทันทีว่า
“เข้าใจแล้วครับผมจะเอาไปเก็บเดี๋ยวนี้แหละครับ”
เหลียงเกอหันหน้าไปส่งสัญญาณกับองครักษ์อีกคนที่ยังถือถุงใส่ของเต็มสองมือให้เดินตามตนไปยังห้องนอนเ้านายซึ่งอยู่ติดกันเขาไม่คาดคิดว่าเ้านายจะใจดีกับภรรยาได้มากขนาดนี้ พลางคิดว่าเป็สัญญาณอันดีต่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่ซึ่งหาได้ยากยิ่งนัก
ชายหนุ่มให้องครักษ์อีกคนนำถุงใส่สิ่งของวางไว้หน้าห้องนอนเ้านายทันทีเพราะไม่สามารถให้เข้าไปภายในได้องครักษ์พยักหน้าเข้าใจเพราะห้องของคุณชายสามเป็สถานที่ลึกลับซึ่งไม่มีใครอื่นเข้าไปได้ยกเว้นเพียงคุณชายสามและสององครักษ์ประจำตัวเท่านั้นแม้แต่ภรรยาของคุณชายสามยังไม่มีโอกาสเข้าไปเช่นกัน
ขณะไช่อิงเดินลงมาจากรถลีมูซีนเธอเหลือบเห็นอาการตกตะลึงของพี่สะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลหลงพลางเชิดหน้าเล็กน้อยด้วยความพอใจ ทว่าด้วยสัญชาตญาณสายลับของตน พลันตรวจพบสิ่งผิดปกติบางอย่างจากกล้องสอดแนมตัวจิ๋วซึ่งไม่คิดว่าจะมีอยู่หน้าคฤหาสน์
ความรู้สึกหวาดหวั่นในอดีตผุดขึ้นมาทันทีทันใดเพราะคล้ายกับตนกำลังถูกจ้องมองจากคนร้ายอย่างไม่คลาดสายตาจนทำให้เธอหวาดกลัวขึ้นมาฉับพลันจึงส่งสายตาเว้าวอนร้องขอให้ปล่อยตัวทันใดโดยเป็ปฏิกิริยาอัตโนมัติซึ่งเธอไม่ควบคุมได้และไม่เข้าใจเช่นกัน
วินาทีถัดมาเธอสามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกตนเองได้แล้วทั้งพบว่าตนกำขอบประตูรถแน่นไม่ยอมปล่อย จึงละสายตาจากตำแหน่งกล้องสอดแนมเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตพลางรู้สึกประหลาดใจต่อการมีกล้องสอดแนมถูกติดตั้งไว้ในตำแหน่งด้านหน้าคฤหาสน์ทั้งที่มีกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้อยู่ก่อนแล้วถึงสองตัว
แปลกจริง! ทำไมตรงนี้ถึงมีกล้องสอดแนมได้ แล้วดูท่าจะเป็กล้องคุณภาพสูงซะด้วยมันน่าจะมีใช้แค่ในกองทัพหรือพวกตำรวจแค่นั้น ทำไมที่นี่ถึงเอามาติดตั้งได้ล่ะ?!
ไช่อิงพบว่าพี่สะใภ้และคนรับใช้เ้าปัญหาเดินเข้าไปในคฤหาสน์แล้วเธอพยายามระงับอาการหัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่รู้สาเหตุ พลางเดินตามคนรับใช้ไปคัดแยกสิ่งของเพื่อเก็บไว้ในห้องนอนบางส่วนขณะสิ่งของที่เหลือเธอตั้งใจฝากไว้ในห้องนอนสามีเพราะมั่นใจว่าจะต้องมีพื้นที่มากกว่าห้องตนและมีที่ว่างให้จัดเก็บได้
หญิงสาวตัดสินใจละเื่กล้องสอดแนมออกไปก่อนเธอคิดที่จะสืบค้นเื่กล้องสอดแนมและความรู้สึกกลัวเมื่อมองเห็นมันด้วยการแฮ็กข้อมูลค้นหาคำตอบในคืนนี้เพื่อตอบข้อสงสัยอันยังคงเป็ปริศนาสำหรับตนอยู่
เวลานี้ไช่อิงสวมผ้ากันเปื้อนแล้วกำลังลงมือปรุงอาหารอยู่ในครัวร่วมกับแม่ครัวทั้งหลายหลงมู่ตานเห็นไช่อิงหยิบวัตถุดิบแตกต่างจากรายการอาหารปกติขึ้นมาจึงสอบถามด้วยความอยากรู้ว่า
“เย็นนี้คุณไช่อิงจะทำเมนูอะไรหรือคะ”
หัวหน้าแม่ครัวรับรู้ถึงการรับประทานผัดไทยกุ้งของคุณชายสามเมื่อวานนี้พลางรู้สึกดีที่เ้านายหนุ่มรับประทานอาหารได้มากขึ้นจึงอยากรู้ว่าภรรยาเ้านายคิดจะปรุงอาหารใดเป็พิเศษอีก
อนึ่งหลงมู่ตานรู้สึกประหลาดใจต่อการปะทะคารมระหว่างไช่อิงกับฟางอิ่งไม่น้อยเพราะเป็ครั้งแรกของสะใภ้นอกแถวกล้าขัดขืนคำสั่งในการปรุงอาหารอันเคยมีแบบแผนเข้มงวดทั้งยังมีคุณชายสามกล่าวให้ท้ายอีกด้วยซึ่งเป็เื่แปลกประหลาดสำหรับเธอเป็อย่างยิ่ง
“ว่าจะทำอาหารรสจัดอีกหน่อยเผื่อจะช่วยให้สามีเจริญอาหารขึ้นค่ะ แต่จะเป็เมนูอะไร ฉันขออุบไว้ก่อนนะคะ”
ไช่อิงขยิบตาให้หลงมู่ตานพลางตอบด้วยน้ำเสียงมีเลศนัยเธอไม่อยากเฉลยออกไปในทันทีเพราะเหลือบเห็นสายตาของใครบางคนเตรียมคาบข่าวไปรายงานเ้านายอีกฝั่งจึง้าปรุงอาหารแล้วให้สมาชิกตระกูลหลงประหลาดใจเมื่อถึงเวลารับประทานอาหารเย็นแทน
“ถ้าคุณชายสามกินเยอะเหมือนเมื่อวานก็คงดี”
หลงมู่ตานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจเพราะไม่้าเค้นถามข้อมูลกับหญิงสาวเธอกล่าวอย่างคาดหวังให้เ้านายหนุ่มรับประทานอาหารได้มากขึ้นก็เพียงพอแล้วฉะนั้นเื่อื่นจึงไม่คิดอะไรให้มากความ
ไช่อิงเห็นว่าหลงมู่ตานไม่คิดซักไซ้ตนเองให้เสียเวลาจึงหันมาใส่ใจเตรียมวัตถุดิบสำหรับปรุงอาหารรายการพิเศษแทนโดยมีแม่ครัวคนหนึ่งมาช่วยเป็ลูกมือหั่นผักและเตรียมเครื่องปรุงให้กับสะใภ้สามตามคำสั่งของหัวหน้าแม่ครัวอย่างขันแข็ง
236
