เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 52 ใครกันแน่ที่ทำผิด

        “โอ้โห ดอกไม้สวยจังเลยค่ะ!”

        “นี่ส่งให้ใครกันนะ?”

        “ใครจะรู้ล่ะ คงเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเธอไปหาแฟนดี ๆ แบบนี้ได้จากที่ไหน”

        ท่ามกลางเสียงพูดคุยกันอย่างคึกคัก พนักงานต้อนรับของแผนกออกแบบก็เดินเข้ามาถามหวางเอ๋อร์ว่า “สวัสดีค่ะ คุณมาหาใครคะ”

        เขาจึงตอบอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ ผมเป็นเลขาของท่านประธานบริษัทเจิ้นถิงกรุ๊ป ผมมาหาคุณจวีซือหนานครับ”

        เลขาของประธานบริษัทเจิ้นถิงกรุ๊ปมาหาจวีซือหนาน ?

        สายตาของเพื่อนร่วมงานทุกคนก็พุ่งไปที่จวีซือหนานในทันที

        เมื่อรับรู้ถึงสายตาที่จับจ้องมา จวีซือหนานก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ และเห็นหวางเอ๋อร์โบกมือให้เธอเข้าพอดี

        หญิงสาวรีบลุกขึ้นเดินไปทักทาย “คุณเลขาหวาง? คุณมาหาฉันเหรอคะ”

        ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ในอ้อมแขนของเขา หรือว่า… เขามาส่งดอกไม้ให้เธออย่างนั้นเหรอ

        หวางเอ๋อร์ยื่นดอกกุหลาบให้เธอ พร้อมกับบอกว่า “นี่เป็นของที่ท่านประธานให้ผมเอามาให้คุณครับ”

        จวีซือหนานชะงักไปครู่หนึ่ง ‘ท่านประธาน?’

        กงเจ๋ออวี้?

        เขาส่งดอกไม้ให้เธองั้นเหรอ

        จวีซือหนานยิ้มแห้ง ๆ ด้วยความลำบากใจ “ไม่ต้องหรอกมั้งคะ คุณกลับไปบอกเขาด้วยว่าอย่าส่งดอกไม้มาให้ฉันอีกเลย ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ เดี๋ยวทุกคนจะเริ่มซุบซิบนินทากันเอาได้”

        หวางเอ๋อร์กลับยังคงยืนกรานที่จะมอบให้ “ผมไม่สามารถละเลยคำสั่งของท่านประธานได้ คุณรับมันไปเถอะครับ”

        ก็ได้...

        จวีซือหนานเข้าใจตำแหน่งของเขาในฐานะเลขาของประธาน

        เธอรับดอกไม้เอาไว้ ก่อนจะเอ่ยกับเขาเพิ่มเติม “งั้นก็ได้ค่ะ ฉันจะรับดอกไม้ไว้ก่อน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ฉันจะหาโอกาสคุยกับเขาเอง วันนี้รบกวนคุณมากเลยนะคะ”

        “ได้ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

        หวางเอ๋อร์ค้อมกายตัวเล็กน้อย จากนั้นก็เดินจากไป

        เมื่อเห็นว่าเลขาหนุ่มเดินจากไปแล้ว เพื่อนร่วมงานรอบข้างก็อดใจไม่ไหว รีบเข้ามาล้อมรอบตัวเธอ

        “ดอกไม้สวยมากเลยนะ”

        “ประธานกงก็โรแมนติกเกินไปแล้ว!”

        “ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ” จวีซือหนานหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ไม่รู้จะอธิบายกับพวกเธออย่างไรดี เลยเลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

        ฉากทั้งหมดนี้ถูกจับตามองโดยจวีซือเฝย

        ดวงตาของเธอหรี่ลงอย่างเกรี้ยวกราดจนเหลือเพียงเส้นบาง ๆ ในใจอิจฉาจนแทบคลั่ง

        จวีซือหนาน ผู้หญิงชั่วคนนี้ กลายเป็นจุดสนใจที่ทุกคนอิจฉาอีกแล้ว!

        กงเจ๋ออวี้ตาบอดไปแล้วหรือไง? ทำไมถึงได้ไปชอบผู้หญิงที่ ‘ขายขาดทุน’ อย่างเธอคนนี้นะ!

        ความเกลียดชังทำให้จวีซือเฝยทนไม่ไหวอีกต่อไป

        เธอพยายามบีบน้ำตาออกมาสองสามหยด เมื่อเหลือบมองแล้วพบว่า มีคนเดินมาทางเธอ เป็นจังหวะที่กำลังกะพริบตาลง ‘ปัด’ น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนโต๊ะ

        เพื่อนร่วมงานเห็นเธอกำลังร้องไห้ จึงตบไหล่เธอเบา ๆ “ซือเฝย เธออย่าร้องไห้เลย ระวังจะร้องไห้จนป่วยหนักนะ”

        “ใช่แล้ว อย่าร้องไห้เลย ร้องไห้เพื่อคนที่ไม่คู่ควร มันคุ้มค่าแล้วเหรอ”

        “นั่นสิ”

        เพื่อนร่วมงานที่สนิทกับจวีซือเฝยเดินเข้ามาปลอบใจ ยังไม่ลืมที่จะดูถูกจวีซือหนานอีกสองสามประโยค “จวีซือหนาน! เธอดูสิ น้องสาวเธอเสียใจขนาดนี้แล้ว เธอยังจะมาอวดความรักต่อหน้าเธออีก นี่มันเกินไปแล้วนะ!”

        จวีซือหนานรู้สึกเอือมระอากับคนพวกนี้จริง ๆ เมื่อกำลังจะตอบโต้สองสามประโยค จวีซือเฝยก็เงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาพูดด้วยเสียงสะอื้น “อย่าโทษพี่เลย ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง พอเห็นกุหลาบก็… ก็นึกถึงเกาอี้ขึ้นมา ตอนที่ฉันอยู่กับเขา เขาก็มักจะให้กุหลาบฉันเสมอ แต่ตอนนี้...”

        พูดจบ เธอก็ร้องไห้โฮออกมาอีก

        จวีซือหนานรู้สึกขยะแขยงสุดขีด “เธอจะเลิกทำตัวร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ได้หรือยัง เสแสร้งแบบนี้ไม่เหนื่อยหรือไง ทำเหมือนฉันกำลังรังแกเธออย่างงั้นแหละ ถ้าเธอชอบ ฉันจะให้ดอกไม้นี่กับเธอก็ได้ รับไปแล้วก็ไสหัวไปซะ อย่ามาขวางหูขวางตาฉันอีก!”

        จวีซือเฝยได้ยินแล้วก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ “พี่ นี่พี่หมายความว่ายังไงกัน ฉันบอกว่าเห็นดอกไม้นี่แล้วก็นึกถึงหานเกาอี้ พี่ก็ยังจงใจพูดแบบนี้เพื่อทำร้ายจิตใจฉัน ฉันทำอะไรผิดต่อพี่เหรอ พี่ช่วยบอกฉันมาตรง ๆ ได้ไหม”

        จวีซือหนานหัวเราะเย็นชา แล้วเอ่ยเยาะเย้ยว่า “ฉันผิดงั้นเหรอ ที่จริงแล้วใครกันแน่ที่ทำผิดต่อใคร ความทุกข์ของเธอตอนนี้ก็คือผลกรรมของเธอเองต่างหาก!”