คริสกลับมานอนคอนโดสุดหรูหราราคาสิบล้านที่ซื้อไว้พักผ่อนยามที่ไม่อยากกลับบ้าน นี่ก็เกือบจะเจ็ดโมงเช้าเมื่อคืนเขาปาร์ตี้หนักไปหน่อยฉลองวันเกิดวายุเพื่อนสนิท
โอ้ย... ปวดหัว
"สวัสดีค่ะคุณคริสจะแช่น้ำเลยมั้ยคะ"
"อืม... ไม่ต้องเตรียมอาหารให้นะจะนอนพักสักสิบโมงค่อยปลุก"
คริสนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างจากุชี่เพื่อผ่อนคลายแม่บ้านวางผ้าขนหนูและรองเท้าใส่อยู่บ้านให้เขาก่อนออกจากห้องไป ปกติจะมีแม่บ้านที่คอยดูแลและทำความสะอาดประจำสองคน คริสเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดนอนที่ใส่สบาย ในตู้มีเสื้อผ้าแบรนด์เนมสีขาวสีเท้าและสีดำไล่โทนสีเขาเหลือบเห็นเสื้อตัวหนึ่งไม่เข้าพวกก็เรียกแม่บ้านทันที
"เข้ามานี่ซิ"
คริสเปลือยท่อนบนยืนรอสาวใช้ที่กำลังเก็บโต๊ะอาหารที่ไม่มีใครทาน
"ผมบอกพวกคุณแล้วไงว่าเสื้อผ้าผมจะต้องเรียงสีและไซส์ให้ถูกแต่คุณดูสิ เสื้อตัวนี้มันสีควันบุหรี่แล้วมันมาอยู่กับเสื้อขาวได้อย่างไรจัดการให้เรียบร้อย ถ้าครั้งหน้ายังพลาดอีกคุณคงรู้ตัวนะ"
คริสใส่เสื้อผ้าก่อนเดินเข้าห้องนอนที่จัดอย่างหรูหราเป็ระเบียบเขาชอบความเป็ระเบียบอะไรที่อยู่ผิดที่ผิดทางเขาจะรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นและต้องจัดให้เข้าที่ทางตามเดิมเหมือนกันกับแม่ของเขาที่เ้าระเบียบทุกกระเบียบนิ้ว
ฮอตไม่เลิก ฮิวโก้ดินเนอร์หรูสาวปริศนา
คริสมองดูข่าวในไอจีก่อนโยนโทรศัพท์กไปไกลตัว
นี่เธอจะไม่เลิกกับฮิวโก้สินะ...
"โอ้ย! อย่าเบียดสิคนยังไม่ลงเลยก็เดินขึ้นมาละ!"
พริกแกงพยายามลงจากรถสองแถวที่ลองขึ้นครั้งแรกจากที่พักไปมหาลัย เธอบ่นไม่พอใจในความไม่มีระเบียบของคนที่ใช้บริการที่เบียดเธอจนเกือบจะตกรถ
"โหแบงค์ร้อยเลยเหรอน้อง วันหลังถ้าไม่มีเหรียญก็เดินเอา" พนังงานขับรถว่าเธอที่ยื่นแบงค์ร้อยให้
"ถ้ามีเหรียญแล้วจะให้แบงค์ทำหอกอะไรคะพี่ ทอนมา!" เธอรับถุงใส่เหรียญทั้งหมดเก้าสิบบาทมาไม่พอใจเหมือนกัน
"ครบเปล่าว่ะ... แม่งบ่นอย่างกับขอขึ้นฟรี"
เธอเดินนับเหรียญเซ็งๆ พลางมองรถหรูที่ขับเคลื่อนเข้าสู่มหาลัย
"ก็มองหาอยู่ ไม่รอมาพร้อมกันละพี่ไหนๆ ก็ทางเดียวกัน"
มาวินทักทายพริกแกงขณะยืนจ่ายค่าหมูปิ้งสองถุงที่ข้างทางหน้าโรงเรียนแล้วยื่นให้พริกแกงถุงหนึ่งเธอทำหน้ามึนงง
"เอ๊า... ทำเป็ไม่เคยกินไปได้ เลี้ยง"
ก็ไม่เคยนะสิหมูปิ้งติดมันฉันจะเลือกไขมันหรือมะเร็งดีเนี่ย อืม... แต่ก็อร่อยดีกินอาหารเวฟหลายวันละข้าวมหาลัยก็แพงมากกินบ่อยไม่ได้ พริกแกงโบกมือลามาวินที่เดินเข้าโรงเรียนไปส่วนตัวเองเดินไปทางมหาลัยโฮลลี่ก่อนจะเดินกลับมาทางเดิมหยุดอยู่หน้ารถเข็นหมูปิ้ง เธอยืนนิ่งก่อนเท้าสะเอวใส่ทันที
"ฮาโหล... พี่โย เปลี่ยนอาชีพใหม่แล้วเหรอ"
"โยไหนครับ ผมบอฮูจักครับบอซื้อก็ออกไปเกะกะ"
"อืม... ไล่ออกจากเป็บอดี้การ์ดไปขายหมูปิ้งจริงๆ ดีมั้ยน๊า..."
ไชโยรีบดึงแวนตากับผ้าปิดปากออกถามว่าเธอจำได้อย่างไร อันที่จริงก็ไม่เห็นหน้าหรอกแต่เพลงที่เขาเปิดเป็เพลงเดียวกับเพลงที่เขาชอบเปิดตอนอยู่เมืองนอกเลยเดินกลับมาฟังจึงเห็นไชโยกำลังปิ้งหมูอยู่ดูมีพิรุธ
"คนบ้าอะไรใส่แวนตาดำปิ้งหมูตอนเช้าแดดก็ไม่มีโครตเนียนเลย" พริกแกงนั่งลงเก้าอี้เล็กก่อนยัดหมูปิ้งเขาปาก ไชโยเป็ห่วงเธอเลยแอบตามมาก่อนจะยื่นปิ้งหมูปิ้งให้อีกไม้ เขาจะเฝ้าเธออยู่นี่เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยทัน
"ตอนแรกผมว่าจะกลับฮ่องกงแต่อดห่วงไม่ได้ พวกเฮียๆ คุณหนูก็บอกให้จับตาดูท่าทีก่อนถ้าคุณหนูไม่ไหวจริงๆ ให้โทรบอกจะมารับกลับทันที"
"มันก็สนุกดีนะได้ทำอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ ช่างเถอะพริกรู้อยู่แล้วว่าเฮียแอบดูอยู่ คงนึกสนุกอยากแกล้งพริกละมั้งหรือไม่ก็คุณพ่ออาจสั่งไม่ให้ติดต่อกับพริกก็ได้"
"ไม่มีพ่อที่ไหนไม่รักลูกหรอกครับคุณหนู ท่านแค่เชื่อเื่ดวงมากไปหน่อย"
ไชโยปลอบใจพริกแกงั้แ่วันที่เธอออกจากบ้านมาพ่อของเธอก็ไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย พอพูดเื่นี้แล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจหึดหัดใส่บอกให้หยุดพูดก่อนหาเนคไทให้สอนเธอผูกเผื่อเบี่ยงประเด็ด ไชโยอยู่กับเธอมาสามปีรู้จักนิสัยเธอดีจึงหยุดพูด
"เอาจริงๆ นะเรียนมาหลายวันแล้วไม่เคยผูกเนกไทบ้านี่เลย"
ไชโยสอนเธอสองรอบก็เข้าใจก่อนลาจากยังถือหมูปิ้งติดมือมาอีกสิบไม้
"สิบไม้นี่ไม่ฟรีแล้วนะคุณหนู!" ไชโยแซวเธอเล่นตามหลัง
"ติดไว้ก่อน!"
พริกแกงเดินขึ้นอาคารเรียนมือก็ยัดหมูปิ้งไม่หยุดปาก ปืนที่มายืนรอพริกแกงรีบเดินมาหาทันทีที่เห็นพร้อมกับจูงมือปิงปิงน้องสาวฝาแฝดมาให้รู้จักด้วย ปิงปิงจัดว่าเป็คนหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเลยทีเดียวแต่ดูเธอไม่ค่อยอยากจะสุงสิงกับใคร พริกแกงทักทายเธอก็ยืนพยักหน้าไม่ได้ยินดีจะรู้จักกับเธอ
"ว่าไงเพี้ยน... ควงสาวสองคนเลยนะ ระวังมันจับพวกเธอสองคนไปทดลองนะ"
"วันนี้ยานแม่มาส่งเร็วนี่หว่ามาเช้าเชียว"
พวกผู้ชายพูดจาแย่ปืนแล้วแกล้งดึงผมของปิงปิงคนละทีสองทีก่อนจากไป
"เพราะแกนะแหละทำให้ฉันโดนคนอื่นแกล้ง! เธอก็ด้วยอยู่ใกล้พี่ชายฉันระวังจะซวย!"
พูดจบปิงปิงก็เดินหนีไปเลยปล่อยให้ปืนยืนมองสีหน้าบ่งบอกว่าอยากจะขอโทษที่เป็ต้นเหตุทำให้เธอโดนแกล้งไปด้วย เขาคิดจะเดินตามแต่พริกแกงดึงไว้
"ไม่ต้องตามหรอกเดี๋ยวน้องนายจะเกลียดนายกว่าเดิม รอให้ใจเย็นก่อนค่อยคุยกัน"
ระหว่างรออาจาร์ยเข้ามาสอนพริกแกงให้ปืนช่วยสอนภาษาไทยให้เธอ พริกแกงเริ่มััได้ว่าที่ทุกคนบอกว่าปืนเป็คนเพี้ยนไม่ควรเข้าใกล้นั้นเป็จริง แต่ก็รู้สึกได้ว่าไม่มีอันตรายอะไร เธอเป็พวกที่คบคนที่นิสัยใจคอเข้าอกเข้าใจกันเป็พอและเธอกับปืนก็เข้ากันได้ดีมากเหมือน รู้จักกันมานาน
"เธอ... รูปนี้ใช่เธอหรือเปล่า"
อยู่ๆ ก็มีกลุ่มหญิงสาวที่แต่งเครื่องประดับอย่างกับหลุดมาจากนิตยสารสองคนเดินมาทักพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้ดูรูปฮิวโก้กับเธอนั่งทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหาร
"ใช่ ทำไม?"
พริกแกงไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะนั้นเป็รูปเธอจริงๆ
"ไม่ทำไมหรอกแค่จะบอกว่าอย่ามายุ่งกับฮิวโก้ของพวกเรา เธอยากโดนตบหรือไงยุ่งกับคริสไม่พอยังจะมายุ่งกับฮิวโก้อีก"
"พูดจบยัง"
"ฮะ ฮา! เธอว่าไงนะ!"
"ฉันถามว่าพูดจบยังถ้าจบแล้วเชิญ... เสียเวลาอ่านหนังสือ"
"นี่เธอ!"
ยังไม่ทันที่สองสาวจะพูดจบอาจารย์ก็เดินเข้ามาพอดี พวกเธอจึงกลับไปนั่งที่เดิมข้างริสาท่ามกลางความสนใจของคนรอบๆ ตัว พริกแกงไม่ใส่ใจยังคงง่วนกับการอ่านไก่ ไข่ ที่ปืนให้ฝึกอ่าน
"เธอระวังยัยสามคนนั่นให้ดีนะ พวกนั้นเป็พวกชอบสะสมหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดี ยิ่งยัยริสานางแบบนั่นเก็บเรียบทั้งมหาลัยแล้วมั้ง ต่อหน้าผู้ชายเธอจะสตอเบอร์รี่ตลอด แต่กับผู้หญิงด้วยกันร้ายมากส่วนยัยลูกหมีกับจีจี้สองคนนี้คอยเป็ลูกไล่ออกตัวแทนริสาทุกเื่ ได้ข่าวว่าบริษัทพ่อสองคนนี่อยู่ในเครือครอบครัวริสาเลยยอมเธอทุกอย่าง แล้วขอบอกยัยสามสาวนี่โหดมากเล่นงานคนอื่นเข้าโรงบาลหลายคนแล้ว" ปืนกระซิบเตือนพริกแกงที่เป็เด็กใหม่
"ก็ช่างเขาสิ ฉันไม่ยุ่งกับใครก่อนอยู่แล้วไม่ต้องห่วงหรอก ว่าแต่นายรู้ได้ไงแอบยุ่งเื่ชาวบ้านนะเรา"
พริกแกงไม่สนใจที่ปืนเตือน เธอเชื่อว่าถ้าเธอไม่ไปยุ่งกับใครแล้วอยู่เงียบๆ ก็จะไม่มีใครมายุ่งกับเธอ ต่างคนต่างอยู่ ตอนนี้เื่ที่เธอต้องกังวลมีแค่เื่เงินกับเรียนเื่อื่นโยนทิ้งไปไกลๆ
"นี่... นายจะเล่นเกมอีกนานมั้ยฉันหิวข้าว"
"เดี๋ยวสิ เรากำลังติดต่อซื้ออาวุธใหม่ไว้รบอยู่ เ้านี้อาวุธคุณภาพทั้งนั้นคนแย่งซื้อกันเยอะแต่ของมีจำกัดต้องแข่งราคากันหน่อย"
แล้วปืนก็พูดอะไรของเขาตามประสาคนเล่นเกม พริกแกงรอไม่ไหวเพราะกะเพาะกำลังประท้วงอย่างหนักเลยขอตัวก่อนแล้วให้ปืนตามมาทีหลัง ไม่น่าเชื่อว่าเด็กเนิร์ดอย่างปืนจะบ้าเกมบ้าหนังบ้าการ์ตูนขนาดนี้ เธอเดินบ่นพึมพำคนเดียวโดยไม่ทันมองเดินชนคนเข้าอย่างแรง
"ไม่มีตาหรือไงวะ! ชนมาได้! โอ้ย..."
"ขอโทษ... นายเจ็บตรงไหนเปล่า!?"
พริกแกงรีบลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะดึงชายหนุ่มที่โดนชนให้ยืนขึ้น
"แพทธิเซีย... เธอมาทำไรที่นี่?"
"ตะวัน..."
เอาแล้วไงทำไมโลกมันกลมขนาดนี้ ที่ให้เรียนตั้งเยอะแยะไม่ไปเรียนดันมาเรียนที่เดียวกันกับแฟนเก่าอีกเจริญละ แล้วดูเดินชนกันอย่างกับในหนังอี๊ก เอาเข้าไป
"แพทเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เราดีใจมากนะที่ได้เจอแพทอีกนี่ก็สองปีแล้วเนอะที่ไม่ได้เจอกัน^ ^"
"เหรอ นานจังเนอะแล้ว... ตะวันสบายดีนะ" เธอเลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดคุย
"ก็ดี... ที่จริงก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก คือ... เราพึ่งเลิกกับแฟนน่ะ" ตะวันหนุ่มหล่อร่างสูงใหญ่สีผิวออกสีน้ำผึ้งเพราะเป็นักกีฬาฟุตบอลอดีตเพื่อนที่หันมาคบกันเป็แฟนก่อนที่จะเลิกกันไป ซึ่งทั้งสองก็จากกันด้วยดีไม่ได้โกรธเคืองอะไรกันแค่เข้ากันไม่ได้ และทั้งสองยังเป็เพื่อนที่ดีต่อกันถึงแม้จะไม่ได้เจอกันนานมากแต่มีแชทคุยกันบ้างตามประสา
"จะไปทานข้าวใช่มั้ยไปทานด้วยกันสิเดี๋ยวตะวันเลี้ยงเอง"
ทั้งสองเลือกร้านอาหารที่มีคนน้อยที่สุดเพราะจะได้คุยกันสะดวก หลังจากเลิกกันได้ไม่นานตะวันก็กลับมาอยู่ไทยเพราะอากงป่วยไม่มีคนดูแล ทางบ้านของเขาทำธุรกิจผลิตหลอดไฟเ้าใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เรียกได้ว่าคาบช้อนทองมาเกิดเลยก็ว่าได้เขาเป็คนที่ติดดิน ง่ายๆ อะไรก็ได้หมด เป็คนเก่งเื่กีฬาทุกชนิดแต่ที่สำคัญโง่มากชนิดกระบือเรียกพี่ คนที่ไม่สนิทส่วนใหญ่คิดว่าเป็มุกแต่ที่จริงเขาบื้อและโง่จริง
"อยู่นี่เองปล่อยให้เราเดินหาตั้งนาน อ้าวตะวันนายมาทำอะไรที่นี่?"
"ถามได้ก็มากินข้าวสิไอ้เพี้ยน ว่าแต่แกรู้จักกับแพทได้ยังไง นี่! อย่าบอกนะว่าเธออกหักจากฉันแล้วหันมาคบไอ้เพี้ยน! ไม่นะ! ฉันไม่ยอมให้เธอคบกับคนบ้านะ!! โน!!"
"ตะวันๆ เยอะไปละ ฉันเห็นไม่มีใครคบสงสารเลยคุยด้วยก็อย่างที่เห็นนี่แหละติดฉันแจเลย"
ทั้งสามนั่งคุยกันจึงทราบว่าตะวันชอบใช้กำลังทั้งแกล้งทั้งขู่ให้ปืนทำงานให้บ่อยๆ และบ้านทั้งสองก็อยู่ติดกัน
"เฮ้ยๆ คริส ดูนั่นสิไอ้ตะวันไปนั่งคุยกับยัยพริกแกงกับไอ้เพี้ยนได้ไงวะ ท่าทางสนิทกันเชียว"
วายุชี้ให้เพื่อนดูตะวันนักฟุตบอลร่วมทีมที่ทานร้านอาหารเดียวกัน
"นั่นดิ ได้ข่าวว่ามันพึ่งเลิกกับน้องวันใหม่นี่ว่า หรือว่าจะมาจีบยัยเด็กใหม่" ปาร์คเพื่อนชายคนสนิทของคริสรีบเสริมอีกคน
"ก็อาจจะเป็ได้นะตะวันมันก็ใช่ย่อยแถมเนื้อหอมในหมู่สาวๆ ด้วย ว่าแต่ยัยนั่นฉันเห็นฮิวโก้ควงอยู่แล้วก็ไอ้หน้าตี๋ม.ห้าโรงเรียนข้างๆ ด้วย ไอ้เพี้ยนอีกคนร้อยวันพันปีไม่เห็นมันคุยหรือสุงสิงกับใครกับติดยัยนั่นแจเลยฉันชักอยากพิสูจน์ว่าจะเด็ดแค่ไหนพวกนั้นถึงได้หลง"
ปาร์คเอ่ยกับวายุอย่างกรุ่มกริ่มสายตาเ้าชู้ โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าของคริสตอนนี้เหมือนกำลังจะแปลงร่างเป็ั์ เขาเห็นทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนมก็ไม่อยากมองเดินออกจากหน้าร้านอาหารไม่สบอารมณ์เพื่อไปทานอาหารร้านใหม่
"เฮ้ยคริส! ไหนบอกอยากกินราเมงไงจะไปไหนวะ" ปาร์คร้องเรียก
"ไอ้ปากเสีย" วายุตบหัวปาร์กไปทีหนึ่ง
"นี่แกดูอาการมันไม่ออกหรือฮะ มันแอบมองยัยพริกแกงมาเป็อาทิตย์แล้วแกนี่ไม่สังเกตอะไรเลย"
วายุส่ายหัวให้กับเพื่อน เขาเป็คนช่างสังเกตมาแต่ไหนแต่ไรปกติเพื่อนเขาไม่เคยสนใจชีวิตใคร แต่ตอนนี้กลับมาวุ่นวายอยู่กับพริกแกงถึงปากจะบอกว่าทำเพื่อไม่ให้ญาติโดนหลอกก็เถอะ มันต้องมีอะไรสักอย่าง
"จริงดิ..."
"ปกติใครจะทำอะไรมันสนใจที่ไหน"
วายุดึงปาร์กเดินตามคริสออกไปพลางซุบซิบนินทาคริสแล้วก็พากันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ผิดกับคนที่เดินนำหน้าที่ทำหน้าอย่างกับจะฆ่าคน
"งานๆ ๆ เฮ้อ... เมื่อไรจะรวยสักทีนะ"
"ฉันเห็นพี่บ่นอย่างนี้ทุกวันไม่เบื่อหรือไง ถ้าพี่เอาแต่บ่นๆ แล้วก็บ่น เงินมันจะงอกออกมามั้ย"
มาวินเท้าคางดูพริกแกงที่บ่นไปเช็ดโต๊ะไป
"เออ... รู้ แต่มันเหนื่อยนี่หว่า เรียนเสร็จก็ต้องทำงานทุกวันไม่มีเวลาพักเลย ฉันก็เหนื่อยเป็นะ"
โอ้ย... เอ็นฉันพลิกหรือเปล่าเจ็บแปลบๆ ชอบกล
"เอางี้พี่พริกอยากไปเที่ยวไหนเดี๋ยววินพาไป"
"จริงเหรอ! ไปสิเอาเป็วันไหนดีพี่อยากไปจตุจักรเห็นเขาบอกว่าของเยอะมากราคาก็ถูกด้วย"
ตอนอยู่ต่างประเทศใครที่มาเที่ยวเมืองไทยต่างก็พากันไปเที่ยวที่นั่นกันเธอจึงอยากจะไปบ้าง
"เอาเป็วันอาทิย์มั้ยตอนเช้า ยังไงร้านก็ปิดอยู่แล้วเดี๋ยวไปรับ"
"จะคุยกันอีกนานมั้ยสองพี่น้อง โน้น...ลูกค้ามาแล้วไปรับออเดอร์"
"ค่ะ/ครับ"
พริกแกงกลับมาวินมัวแต่คุยกันเพลินจนไม่เห็นลูกค้าเข้าร้านจนพี่ตุ้มดุ ทั้งสองหันไปมองลูกค้าที่ว่าคือตะวันนั่นเอง เขาตั้งใจซื้อของมาฝากพริกแกงเพื่อรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่าๆ หลังจากที่เขาเจอพริกแกงเมื่อวันก่อนทำเอาเขากระสับกระส่ายแทบนอนไม่หลับ
"ว่าไงตะวัน"
"เออ... คือ... เรามาหาแพทเอาขนมที่แพทชอบมาฝาก"
"ขอบใจมากนายยังจำได้เนอะว่าฉันชอบอะไร"
"แหมๆ ๆ มีคนเอาขนมมาฝากด้วย เสน่ห์แรงไม่เบา"
"วินนี่ไม่มีงานทำหรือไง!"
"คร้าบบบ... เชิญจีบกันตามสบายครับโน้นมาอีกคนละ"
ฮิวโก้เดินเข้ามาพร้อมกับถุงขนมห่อใหญ่ฉีกยิ้มมาแต่ไกล ข้างหลังตามด้วยแฟนคลับหญิงชายที่ถูกกันด้วยผู้จัดการไม่ให้เข้ามาในร้าน เขามองพริกแกงทีตะวันที
นี่มันเจอกันแล้วเหรอ
2K
