ตำราวิเศษบอกข้าเถิด ทางกลับบ้านข้าอยู่หนใด

สายลมเย็นพัดผ่านมาอย่างเชื่องช้า ผ้าแพรที่ถูกชุบน้ำจนหมาดกำลังสัมผัสตามจุดต่างๆของร่างกาย ความเปียกชื้นจากน้ำปลุกให้ฉันตื่นจากการหลับใหลที่ยาวนาน ดวงตาสีมรกตของฉันกำลังไล่สำรวจพื้นที่อันแปลกตาอย่างรวดเร็ว การตกแต่งที่วิจิตรและงดงาม อีกทั้งของส่วนใหญ่ยังถูกสร้างขึ้นมาจากไม้ ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเครื่องมือเครื่องใช้อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ ฉันหมดสติไปหนหนึ่งและเพิ่งจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ที่นี่คือที่ไหน? ฝันซ้อนฝันอย่างนั้นหรือ? "คุณหนูสาม!" เด็กสาวที่เอาใบหน้าเปื้อนน้ำตาและน้ำมูกมาเช็ดถูกับเสื้อผ้าของฉันเอ่ยร้องออกมา เธอวิ่งเข้ามาและนั่งกอดขาของฉัน "คุณหนู...บ่าวคิดว่าคุณหนูจะไม่กลับมาแล้ว ฮือๆ" อะไรกัน...เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่? ชายหนุ่มที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับคุณป้าคนนั้นเดินเข้ามา เขาถอนหายใจและจับไหล่ของฉันเอาไว้ ใบหน้าคมคายส่ายหน้าไปมาน้อยๆด้วยความระอา "บุรุษยังหาใหม่ได้ แต่ชีวิตของเจ้ามิอาจหามาใหม่ได้" หลังจากนั้นเขาจึงดึงตัวฉันเข้าไปกอด ฉันพยายามดิ้นแต่ทว่าก็สู้แรงของเขาไม่ไหว "พี่จะหาแม่สื่อและคุณชายบ้านอื่นที่ดีกว่านี้ให้แก่เจ้าเอง น้องข้า" หา...? ฉันตื่นตกใจไม่น้อย และได้ผละออกจากร่างของเขาไปในที่สุด "คือว่า ทำไมฉัน...เอ่อ...ข้าถึงเข้าไปนอนอยู่ในโลงศพ?" เป็นภาษาโบราณที่พูดยากและไม่ชินปากเสียจริง เด็กสาวที่คาดว่าน่าจะเป็นคนรับใช้คนสนิทของร่างนี้เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย "คุณหนูจำไม่ได้จริงๆหรือเจ้าคะ?" ฉันส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ "คงเป็นเพราะหัวกระทบกระเทือน เลยทำให้ความทรงจำของข้าหายไป" ฉันรีบนั่งแถอย่างแนบเนียน บ่าวรับใช้ส่งเสียง 'โอ' ออกมาก่อนจะเล่าให้ฉันฟัง "คุณหนูเป็นคู่หมั้นของอ๋องสี่เจ้าค่ะ แต่ทว่าอ๋องสี่ไม่ได้มีใจให้ท่าน เขาจึงได้นำพาสตรีในดวงใจของเขามาเย้ยหยันถึงที่นี่ อีกทั้งยังประกาศยกเลิกการหมั้นหมายที่โถงรับรองของจวนอีกด้วย" โห...อะไรจะโหดร้ายขนาดนั้น "คุณหนูสามเสียใจมากจึงได้วิ่งหนีออกมาจากโถงรับรองของจวน แต่ว่าเท้าของคุณหนูไปเหยียบชายกระโปรงของตัวเองเข้า นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณหนูต้องสะดุดล้มหน้าผากกระแทกกับสะพานหินจนตายเจ้าค่ะ" ฉัน "..." ทำไมฉันตายอนาถแบบนี้!? หลังจากนั้นฉันจึงได้เข้าใจว่าฉันตายไปและตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หากไม่อยากถูกมองว่าถูกผีหรือปีศาจสิงร่างและถูกทำพิธีกรรมขับไล่อย่างโหดร้าย ก็คงต้องใช้ภาษาให้เหมือนกับพวกเขาล่ะสินะ? "วันพรุ่ง พี่จะส่งคนไปลากคอเจ้านั่นมาคุกเข่าขอโทษเจ้าให้ได้ สาเหตุที่เจ้าตายก็เป็นเพราะเขา" ช้าก่อนพี่ชาย...นั่นเขาเป็นถึงเชื้อพระวงศ์เชียวนะ คนที่จะต้องคุกเข่าขอโทษคงต้องเป็นท่านเสียมากกว่า อีกทั้งเจ้าของร่างนี้ต่างหากที่ทำให้ตนเองถึงแก่ความตาย... "ยกเลิกไปเถิดการหมั้นหมาย น้องพี่งดงามถึงเพียงนี้ อย่างไรเสียก็มีบุรุษมากมายหมายปองจะแต่งให้เจ้ากันทั้งสิ้น" เหตุใดท่านจึงพูดราวกับว่าท่านถูกยกเลิกการหมั้นเสียเอง? "ท่านพี่ น้องปวดหัวนัก อยากพักผ่อนแล้วเจ้าค่ะ" เขาพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะกล่าวลา "เจ้าพักผ่อนให้มากหน่อย แล้วข้าจะให้พี่ใหญ่และพี่รองไปตามตัวอ๋องสี่มาให้เอง!"ฉันนอนกัดลิ้นตัวเองตายไปตอนนี้เลยดีไหมเนี่ย!?

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 การตายที่น่าอนาถ

นิยายแนะนำ

ตำราวิเศษบอกข้าเถิด ทางกลับบ้านข้าอยู่หนใด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 การตายที่น่าอนาถ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้