แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีโทนสีครีมเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์หรู ส่องกระทบเครื่องแก้วคริสตัลและชุดจานชามพอร์ซเลนราคาแพงบนโต๊ะอาหารยาวจนเกิดประกายวิบวับ บรรยากาศรอบตัวควรจะเต็มไปด้วยความสงบอบอุ่น ทว่าสำหรับแพรพิมพ์แล้ว มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง
วันนี้คือวันจันทร์... วันแรกที่ภัทร์จะเริ่มต้นทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวของภพอย่างเป็ทางการ
“พิมพ์ครับ เนคไทเส้นนี้เข้ากับสูทตัวนี้ไหม?” เสียงทุ้มของภพดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของสามีในชุดสูทสากลคัตติ้งเนี้ยบสีเทาเข้ม ชายหนุ่มกำลังง่วนอยู่กับการจัดปมเนคไทผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มให้เข้าที่
แพรพิมพ์ขยับรอยยิ้มอ่อนโยนตามหน้าที่ ก้าวเข้าไปช่วยจัดปกเสื้อและผูกปมเนคไทให้สามีอย่างเบามือ “เข้ากันดีค่ะภพ สีนี้ทำให้คุณดูสุขุมและน่าเชื่อถือมากค่ะ”
ทว่าในขณะที่นิ้วเรียวบางกำลังแตะต้องเนื้อผ้าสูทของสามี หัวใจของเธอกลับสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ความผิดบาปที่ลักลอบกระทำลับหลังสามีผู้แสนดีคนนี้ยังคงตามหลอกหลอนสะท้อนอยู่ในความรู้สึก ทุกครั้งที่เธอต้องแสดงความใกล้ชิดกับภพ มันคล้ายกับมีเงาดำแห่งตัณหาคอยฉุดกระชากและกระซิบเตือนถึงรสััอันร้อนแรงของชายอีกคน... ชายหนุ่มผู้เป็น้องสามีและกำลังจะเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของพวกเธออย่างเต็มตัว
“ขอบคุณครับพิมพ์” ภพก้มลงจูบหน้าผากมนของภรรยาเบาๆ ด้วยความรักใคร่ “วันนี้ภัทร์ทำงานวันแรก ผมตื่นเต้นแทนเ้านั่นจริงๆ หวังว่าเขาจะปรับตัวได้เร็ว”
“สวัสดีครับพี่ภพ... พี่พิมพ์”
เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่คุ้นเคยดังมาจากประตูห้องอาหาร แพรพิมพ์สะดุ้งตัวโยนในอ้อมแขนของสามี รีบผละตัวออกห่างจากภพเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง ร่างสูงโปร่งของภัทร์ก้าวเข้ามาในห้องอาหารอย่างสง่างาม ชายหนุ่มหนุ่มแน่นอยู่ในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีน้ำเงินเข้มที่ส่งให้่ไหล่กว้างและอกแกร่งดูสง่าผ่าเผย ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดโกนหนวดเคราเกลี้ยงเกลา ผมเผ้าเซ็ตทรงเปิดหน้าผากอวดเครื่องหน้าคมเข้มราวกับนายแบบหลุดออกมาจากนิตยสาร แววตาของเขาเป็ประกายแห่งความกระตือรือร้นและพลังหนุ่มที่พร้อมจะโลดแล่นในโลกธุรกิจ
“อ้าว มาแล้วเหรอภัทร์ แต่งตัวดีนี่หว่า สมกับเป็ผู้ช่วยของพี่” ภพเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มกว้าง ขยับเข้าไปตบไหล่น้องชายแกร่งเบาๆ ด้วยความภูมิใจ
“ขอบคุณครับพี่ภพ วันแรกของผม... ผมอยากจะทำให้ดีที่สุดครับ” ภัทร์ตอบเสียงสุภาพ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มละไม ทว่ายามที่ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นตวัดมาสบประสานกับดวงตาของแพรพิมพ์ ประกายไฟแฝงเร้นลึกล้ำที่เขาเคยใช้แผดเผาเรือนร่างของเธอสลัวเลือนลางในค่ำคืนเร่าร้อนกลับปะทุขึ้นแวบหนึ่งจนพิมพ์ต้องหนีสายตาด้วยความประหม่า
“มาทานมื้อเช้ากันก่อนเถอะ วันนี้มีงานต้องเตรียมตัวอีกเยอะ” ภพชวนพลางนั่งลงที่หัวโต๊ะ
แพรพิมพ์พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง สวมหน้ากากสะใภ้แสนดีผู้เยือกเย็นและรักษาระยะห่าง เธอเดินไปหยิบโถเหยือกกาแฟร้อนจากเคาน์เตอร์ครัวมาเตรียมรินให้ทั้งสองคน หญิงสาวตั้งปณิธานในใจอย่างแน่วแน่... เธอต้องรักษาระยะห่างจากภัทร์ให้มากที่สุด ทำตัวเ็าและเฉยเมยราวกับคนแปลกหน้าที่เพียงแค่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เพื่อหยุดยั้งความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้
“กาแฟค่ะภพ” พิมพ์รินกาแฟดำให้สามีอย่างเอาใจใส่
“ขอบคุณครับพิมพ์”
จากนั้นเธอก็ก้าวเดินไปยังตำแหน่งที่ภัทร์นั่งอยู่ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรงๆ ดวงตาคมคู่นั้นมีความหวังเต้นระริกราวกับกำลังรอคอยความอบอุ่นหรือการทักทายที่เป็ส่วนตัว ทว่าแพรพิมพ์กลับทำเพียงแค่รินกาแฟลงในแก้วของเขาอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของเธอก็นิ่งสนิทดุจรูปสลักน้ำแข็ง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีหางเสียงที่อ่อนโยน และที่สำคัญที่สุด... เธอวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดังคลิกเบาๆ โดยจงใจหลีกเลี่ยงไม่ให้ปลายนิ้วเฉียดกรายัักับมือหนาของเขาแม้แต่เิเเดียว
“ขอบคุณครับ... พี่พิมพ์” ภัทร์เอ่ยเสียงแ่ลง น้ำเสียงที่เคยสดใสกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกสะดุดกึก แววตาคมปลาบหม่นแสงลงวูบหนึ่งเมื่อเผชิญหน้ากับความเ็าและท่าทีห่างเหินไร้เยื่อใยที่พี่สะใภ้จงใจมอบให้
พิมพ์ไม่ได้ตอบรับกิริยานั้น เธอเพียงแค่พยักหน้าน้อยๆ อย่างเป็ทางการ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงข้างสามีและเริ่มรับประทานอาหารของตนเองเงียบๆ ตลอดเวลามื้อเช้า พิมพ์จงใจหลบเลี่ยงไม่สบตากับน้องสามีเลยแม้แต่ครั้งเดียว ละสายตาไปทางอื่นยามที่ภัทร์เอ่ยพูดคุยเื่งานกับภพ ทำเหมือนเขาเป็เพียงพนักงานคนหนึ่งที่ไม่มีตัวตนส่วนตัวในความทรงจำของเธอ
ความเ็าที่จงใจสร้างขึ้นเปรียบเสมือนกำแพงแก้วหนาทึบที่แพรพิมพ์พยายามใช้ปกป้องหัวใจอันสั่นคลอนของตัวเอง ทว่าเธอหารู้ไม่ว่า กำแพงน้ำแข็งเ่าั้กลับกำลังทิ่มแทงหัวใจหนุ่มฉกรรจ์ของภัทร์จนเกิดแผลร้าวลึก ชายหนุ่มรู้สึกเ็ปลึกๆ ในอกอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้หญิงที่เคยโอบกอดและครวญครางรัญจวนใต้ร่างของเขาด้วยความเสน่หาในค่ำคืนนั้น ถึงสามารถปั้นแต่งใบหน้าเฉยเมยปานคนแปลกหน้าได้อย่างไร้หัวใจขนาดนี้
ความปวดร้าวแปรเปลี่ยนเป็ความอึดอัดแน่นตึง และลึกลงไป... มันกำลังจุดไฟแห่งความปรารถนาที่จะทลายหน้ากากจอมปลอมนั้นให้พังพินาศลงมา
*********
ตก่บ่าย บรรยากาศภายในบ้านยังคงเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ทว่าในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนของภพกลับคึกคักไปด้วยการเตรียมการประชุมใหญ่ ภพและภัทร์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวยาว รายล้อมไปด้วยเอกสารและแฟ้มข้อมูลผู้ร่วมทุนโครงการใหม่ของบริษัท
แพรพิมพ์ยกถาดไม้ประดับลายฉลุหรูหราซึ่งมีจานผลไม้สดและแก้วน้ำดื่มแช่เย็นจัดก้าวเข้ามาในห้องเพื่อดูแลความเรียบร้อยตามหน้าที่ภรรยาที่ดี
“ทานผลไม้กับน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะภพ ทำงานกันมาหลายชั่วโมงแล้วพักสายตาบ้างเถอะค่ะ” พิมพ์เอ่ยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางวางจานผลไม้ลงข้างตัวสามี
“ขอบคุณครับพิมพ์ น่ารักที่สุดเลย” ภพเงยหน้าจากกองเอกสาร ส่งยิ้มอบอุ่นและเอื้อมมือไปบีบมือบางของภรรยาเบาๆ ด้วยความรักและผูกพัน
พิมพ์ขยับตัวนำแก้วน้ำอีกแก้วไปวางให้ภัทร์ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ภัทร์เฝ้ามองทุกกิริยาอาการของเธอด้วยสายตาคมเข้มขรึม ทันทีที่พิมพ์ยื่นแก้วน้ำส่งให้ ชายหนุ่มก็ขยับตัวและเอื้อมมือหนาออกไปหมายจะช่วยประคองแก้วเพื่อหาทางััต้องตัวเธอ ทว่าแพรพิมพ์กลับระวังตัวแจ เธอเบี่ยงมือหลบและวางแก้วลงบนโต๊ะข้างตัวเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชักมือกลับมาแนบข้างลำตัวทันที ท่าทางหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดนั้นทำให้สายตาของภัทร์วาวโรจน์ขึ้นด้วยความขุ่นเคืองสะท้านใจ
ครืน... ครืน...
จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภพที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดคราดขึ้นมา ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูหน้าจอก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็สายตรงจากประธานกรรมการบอร์ดบริหารสูงสุด
“เอ่อ... พิมพ์ครับ ภัทร์ด้วย พี่ขอตัวไปคุยโทรศัพท์สายสำคัญข้างนอกระเบียงสักครู่นะ เสียงตรงนี้มันก้องเกินไป” ภพเอ่ยพลางผุดลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ ถือโทรศัพท์ก้าวเดินออกไปยังระเบียงกว้างด้านนอกห้องทำงาน ปิดบานประตูกระจกบานเลื่อนลงเพื่อความเงียบสงบ
ทันทีที่บานประตูปิดลง ความเงียบงันปานป่าช้าก็เข้าปกคลุมห้องทำงานหรูหราราวกับจะกดทับลมหายใจของคนทั้งสอง
แพรพิมพ์ใจหายวาบเมื่อตระหนักว่าตนเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์สองต่อสองกับภัทร์อีกครั้ง ความประหม่าและความหวาดหวั่นแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ หญิงสาวรีบหันหลังเตรียมก้าวเดินออกจากห้องทำงานทันทีเพื่อตัดปัญหา
ทว่าภัทร์เร็วกว่า... ชายหนุ่มสืบเท้าพรวดเดียวก็เข้าถึงตัวพี่สะใภ้ ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวมาบดบังเส้นทางเบื้องหน้าของเธอ กลิ่นอายชายหนุ่มหนุ่มฉกรรจ์และรังสีความร้อนแรงแผ่ซ่านคุกคามจนพิมพ์ต้องก้าวถอยหลังด้วยกิริยาตื่นๆ จนแผ่นหลังบางเกือบจะเบียดชิดกับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวหนา
“หลบไปนะคะภัทร์... พี่ภพอยู่ข้างนอกระเบียงแค่นั้นเอง” พิมพ์กระซิบเตือนเสียงเข้ม ใบหน้าเนียนตึงเฉยเมยเพื่อข่มความกลัว ทว่าดวงตาคู่สวยกลับสั่นระริกเผยความนัยหมดสิ้น
“ทำไมต้องทำเหมือนผมเป็เชื้อโรคร้ายขนาดนั้นครับพี่พิมพ์?” ภัทร์เอ่ยน้ำเสียงแหบต่ำ ทว่าแฝงกระแสตัดพ้อและปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มไม่เพียงไม่ถอยห่าง แต่กลับขยับกายแกร่งเบียดชิดเข้ามาจนอกกว้างแทบจะชนเนินอกสะท้อนขึ้นลงของเธอ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของพิมพ์ไว้แน่น แม้เธอจะพยายามบิดข้อมือหนีแต่เขากลับตรึงมันไว้ระดับอกกว้างของตนเอง บีบกระชับจนผิวเนื้ออุ่นร้อนััแแ่
“ปล่อยค่ะ! ภัทร์... ปล่อยพี่เดี๋ยวนี้นะ” พิมพ์พยายามดึงมือออก ยิ่งเธอต่อต้าน ลมหายใจของเขายิ่งเป่ารดผิวแก้มเนียนจนร้อนผ่าว
“ไม่ปล่อยครับ! ผมอยากรู้ว่าพี่ทำได้ยังไง... พี่สวมหน้ากากทำเป็เ็า ทำเหมือนเื่ระหว่างเราไม่มีความหมาย ทำเหมือนผู้ชายคนนี้ไม่มีตัวตนต่อหน้าพี่ภพได้ยังไง!” แววตาคมกริบของภัทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวของสะใภ้สาว แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยเสน่หารัญจวนใจและแรงดึงดูดทางเพศอันรุนแรงที่คุกคามจนพิมพ์แทบละลาย “พี่บอกผมสิ... ว่าพี่ลืมััของผมได้จริงๆ ลืมรสชาติที่ผมเติมเต็มให้พี่บนเบาะหลังวันนั้นได้แล้วเหรอครับ?”
“ภัทร์! อย่าพูดจาหยาบคายและบ้าๆ แบบนี้นะคะ!” พิมพ์แก้มแดงซ่านด้วยความอับอายและสับสนปนเร้าอารมณ์ คำพูดดิบชื้นของน้องสามีปลุกกระแสเสียวซ่านใต้ร่มผ้าให้แล่นพล่านจนหัวใจเธอเต้นระรัวสะท้านโครมคราม “เื่วันนั้นมันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่! มันคือบาปที่เราไม่ควรปล่อยให้เกิด และตอนนี้คุณคือผู้ช่วยของภพ เป็น้องชายของเขา และฉันเป็พี่สะใภ้ของคุณ... กรุณาจำหน้าที่และหน้ากากของคุณไว้ด้วยเถอะค่ะ!”
“หน้าที่และหน้ากากงั้นเหรอ...” ภัทร์เค้นยิ้มขื่นปนเ้าเล่ห์ สายตาตวัดมองกลีบปากอิ่มสีระเรื่อของพิมพ์อย่างหิวกระหาย ชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงต่ำจนปลายจมูกโด่งแทบคลอเคลียกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนราดรดผิวจนพิมพ์ขนลุกซู่ “หน้ากากที่พี่พยายามใส่อยู่ตอนนี้ มันหนาพอจะปิดเสียงครางรัญจวนใจของพี่วันนั้นได้จริงๆ เหรอครับพี่พิมพ์? โกหกคนทั้งโลกได้... แต่พี่โกหกผิวเนื้อตัวเองที่กำลังสั่นเพราะแรงััของผมตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ”
ปลายนิ้วโป้งหนาของภัทร์ลูบไล้ลงบนท้องแขนและข้อมือเนียนเบาๆ ััอุ่นชื้นและอ่อนโยนปนเรียกร้องของเขาส่งกระแสความเสียวซ่านแล่นริ้วเข้าสู่กลางใจของสะใภ้สาวอย่างรวดเร็ว พิมพ์รู้สึกเหมือนขาของตัวเองกำลังอ่อนแรงลงดื้อๆ หน้ากากที่เธอพยายามสร้างขึ้นอย่างยากลำบากแทบจะพังทลายลงเพียงเพราะััแ่เบาของชู้รักหนุ่มรุ่นน้อง
“หยุดนะภัทร์... พอได้แล้ว...” พิมพ์สะกดกลั้นอารมณ์ รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมพร้อมก้าวถอยหลังหนี “ถ้าคุณยังไม่เลิกพฤติกรรมคุกคามพี่แบบนี้... พี่จะบอกเื่นี้กับภพ!”
คำขู่นั้นทำให้ภัทร์ชะงักกึก ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าเนียนแดงจัดและแววตาสั่นระริกด้วยความปวดร้าวสะท้านลึก แววตาของเขาตัดพ้ออย่างรุนแรงราวกับอยากจะะโถามว่าเหตุใดเธอจึงต้องผลักไสเขาขนาดนี้ แต่ก่อนที่อารมณ์ขัดแย้งจะะเิออก เสียงประตูกระจกบานเลื่อนระเบียงก็ถูกเลื่อนเปิดออกดังครืด
ภัทร์รีบขยับถอยหลังก้าวใหญ่ สวมหน้ากากผู้ช่วยผู้สงบเสงี่ยมกลับคืนในพริบตา ขณะที่แพรพิมพ์รีบแสร้งทำเป็จัดแจงเอกสารบนโต๊ะเพื่อซ่อนอาการตื่นตระหนกและใบหน้าที่ยังแดงซ่าน
ภพก้าวเดินกลับเข้ามาในห้อง ใบหน้าหล่อเหลาของสามีประดับไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานและดวงตาเป็ประกายแจ่มใสอย่างถึงที่สุด ชายหนุ่มตรงเข้ามากวาดแขนตบไหล่น้องชายแกร่งและกุมมือภรรยาไว้
“มีข่าวดีที่สุดเลยครับพิมพ์ ภัทร์!” ภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นตื่นตัว “ดีลประชุมธุรกิจและสัมมนาใหญ่ของผู้ร่วมทุนโครงการบลูโอเชี่ยนริมทะเลปราณบุรีได้รับการยืนยันกำหนดการแล้ว สัปดาห์หน้านี้เลย!”
แพรพิมพ์ชะงักกึก “ปราณบุรีหรือคะภพ?”
“ใช่ครับพิมพ์ เป็รีสอร์ทหรูระดับหกดาวติดชายหาดส่วนตัวเลย งานนี้ทางบลูโอเชี่ยนจัดเป็งานประชุมสัมมนากึ่งพักผ่อนสามวันสองคืน ซึ่งมีภรรยาของผู้บริหารคนอื่นๆ ไปร่วมงานด้วยหลายคน พี่เลยอยากให้พิมพ์เดินทางไปด้วยกันในฐานะภรรยาของพี่นะ พิมพ์จะได้ช่วยต้อนรับและประสานงานกับกลุ่มแม่บ้านผู้บริหารเพื่อกระชับความสัมพันธ์ทางธุรกิจ” ภพเอ่ยด้วยความหวังและรักใคร่ ก่อนจะหันไปหาน้องชาย “ส่วนภัทร์ แกต้องเดินทางไปด้วยในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของพี่ คอยคุมเอกสารการประชุมและประสานงานทั้งหมด... และที่สำคัญคือคอยช่วยดูแลพิมพ์ในส่วนที่พี่ต้องเข้าประชุมบอร์ดบริหารด้วยนะ ตกลงตามนี้ เราเดินทางร่วมทริปนี้ไปด้วยกันทั้งสามคนเลย!”
คำประกาศของสามีเปรียบเสมือนกรงขังศีลธรรมที่แตกร้าวและถล่มลงมาทับร่างของแพรพิมพ์จนตัวชาดิก การเดินทางไปต่างจังหวัดริมชายทะเลอันห่างไกล พักค้างคืนในรีสอร์ทหรูหรา และต้องอยู่ร่วมกันในระยะประชิดตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง... มันคือการผลักเธอเข้าไปในกองเพลิงแห่งตัณหาที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้วอดวายโดยแท้จริง!
พิมพ์หันมองสบตากับภัทร์โดยไม่ได้ตั้งใจ และพบว่าแววตาคมกริบของน้องสามีหนุ่มที่เคยตัดพ้อและปวดร้าวเมื่อครู่ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็ประกายไฟแห่งความปรารถนาอันแรงกล้าและท้าทาย มุมปากหยักลึกยกยิ้มบางเบาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าแฝงนัยลับเล่ห์จนเธอกลัวสะท้าน
“ได้ครับพี่ภพ ผมยินดีมากครับ” ภัทร์เอ่ยน้ำเสียงทุ้มหวานทว่าดวงตากลับจ้องมองตรงมายังพี่สะใภ้แสนสวยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ผมสัญญาครับ... ว่าจะทำหน้าที่ 'ดูแล' พี่พิมพ์อย่างใกล้ชิดและดีที่สุดระหว่างที่พี่ภพยุ่งกับการประชุม... จะไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลยสักวินาทีเดียวครับ”
แพรพิมพ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก รับรู้ได้ทันทีว่าพายุสวาทเสน่หาต้องห้ามลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือน่านน้ำทะเลปราณบุรี และทริปนี้... หน้ากากที่เธอพยายามสวมใส่เพื่อปกปิดความผิดบาป อาจจะถูกคลื่นลมแห่งความปรารถนาพัดพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี!
324
