“ รักษาผอ.อีริคหายได้รางวัลเป็เสื้อเกราะระฆังทอง 1ตัว ป้องกันภัยอันตรายจากคมมีดและะุปืนได้”
ดวงตามัจจุราชส่งเสื้อเกราะระฆังทองเข้ามาในร่างกายของอัสนีทันที
“ จะเอามาเพื่อฉันเป็หมอนะเว้ย ไม่ได้ไปออกรบกับใคร”
อัสนีส่ายหัวแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง พบพ่อกับแม่
“ เป็ไงลูก” แม่นิ่มรีบเข้ามาถามด้วยความเป็ห่วง
“ ท่านผอ. หายดีแล้ว”
“ ลูกแม่เก่งจริงๆ”
“ เก่งจริงๆไม่มีใครว่า แต่อย่าทำเป็เล่ห์กล ทำของใส่คนไข้แล้วทำทีมารักษาเพื่อหวังผลตอบแทนสูงสูง และเอาพวกฉันมาเพื่อบังหน้า ยกตัวเองให้สูงส่งเป็ลูกกตัญญู อย่าให้ฉันรู้นะ ว่าแกเป็แบบนั้น”
“ นี่ตาแก่ก็คิดได้เนอะดูหนังมากไปหรือเปล่า” แม่นิ่มต่อว่าทันที
“ผมคงไม่ทำเื่ชั่วๆ แบบนั้น พ่อสบายใจได้”
“ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ ว่าแต่เมื่อไรพวกเราจะกลับบ้าน แม่อยู่ว่างๆ ก็รู้สึกอึดอัด
อยากขายของแล้ว”
“ ผมบอกแม่แล้วไงต่อไปผมจะเลี้ยงดูพ่อกับแม่ ไม่ต้องไปทำงานแล้วเดี๋ยวผมจะหาบ้านให้พ่อกับแม่อยู่ใหม่”
“ ไม่ต้อง ฉันอยู่บ้านเก่าของฉันมานานแกไม่ต้องมาทำดีกับพวกฉันเลย” พ่อทิมเอ่ยสวนออกมาทันที
“แม่นี่คือบัตรเงินสด 1 ล้านบาท แม่เก็บเอาไว้ใช้ ต่อไปไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยอีกต่อไปแล้ว”อัสนีมอบบัตรเงินสดของมินตรา ให้กับ แม่ของเขา
“อะ..ไรนะ 1 ล้าน โอ้ ไม่... ไม่ แม่ไม่เอาหรอก แม่มีอยู่แล้ว ลูกเก็บเอาไว้เถอะเดี๋ยวออกจากโรงพยาบาลก็ต้องมีค่าใช้จ่ายอีก” แม่ใพอรู้ยอดเงิน จึงไม่กล้ารับเอาไว้
“ ผมยังมีเหลืออยู่แม่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจะไปบอกหมอว่าเราจะขอกลับบ้าน แล้วจัดการเื่ค่าใช้จ่ายด้วย” อัสนีวางบัตรใส่มือของแม่นิ่มที่มองหน้าเขาถึงกับน้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตัน
อัสนีพอไปถาม ก็พบว่า ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของพ่อทิมนั้นมีคนจ่ายเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับมีการยกเลิกค่ามัดจำที่หักบัตรเครดิตคืนกลับไปในบัตรดั่งเดิมแล้วด้วย
“นี่คือบัตรวีไอพีระดับเพชร ของโรงพยาบาลซานตาครอสคุณหมอสามารถพาครอบครัวมารักษาที่โรงพยาบาลฟรีตลอดชีพ ไม่จำกัดวงเงินค่ะ”
พออัสนีสอบถามรายละเอียดก็รู้ว่า ท่านผอ.อีริคได้มอบบัตรวีไอพีระดับเพชรให้กับเขานั่นเองพอเข้ากลับเข้ามาในห้องก็มอบบัตรให้กับแม่ไป
“ ฟรีฟรีหมดทุกอย่างเลยเหรอลูก”
“ ครับ ต่อไปพ่อกับแม่ เวลามาหาหมอ ก็สามารถใช้บัตรใบนี้ยื่นให้กับพวกเขาจะได้รับการรักษาฟรีตลอดชีพ”
“ โอ้ โอ้นี่ตลอดชีพเลย แค่รักษาให้กับ ท่านผอ.แค่ครั้งเดียวเนี่ยนะเป็หมอนี่คงรวยมากเลยใช่ไหมลูก”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นครับ”
“ ว่าแต่เมียใหม่ลูกอยู่ไหนแล้ว” แม่นิ่มเอ่ยออกมาเบาๆ
“ เลิกกันแล้วครับ”
“ อะไรนะทำไมเลิกกันแล้วล่ะลูก”
“เราไม่ได้รักกันแล้ว” อัสนีเอ่ยสั้นๆ
“ ไม่เป็ไรนะลูกเขาคงไม่ใช่เนื้อคู่กับเรา ไม่ต้องห่วง กลับไปนี่แม่จะหาเมียให้ลูกเองรับรองเลยว่า ลูกต้องได้เมียที่ดีแน่ๆ แม่รู้จัก คนที่เหมาะสมกับลูกเยอะเลย”
แม่นิ่มเอ่ยอย่างมั่นใจ
“ แม่นิ่มก็พูดไปอย่างเราก็แค่รู้จักแต่คนชั้นต่ำ จะไปเหมาะสมกับหมอเลิศหรูไฮโซอย่างเขาได้อย่างไร”
พ่อทิมเอ่ยออกมาลอยๆ
“ นี่ตาทิมไม่พูดก็ไม่มีใครเขาว่าแกเป็ใบ้หรอกนะ”
อัสนีได้แต่จับมือของแม่เอาไว้ไม่พูดอะไร จนกระทั่งพยาบาลเอายามาให้ เขาก็พาพ่อกับแม่ ไปส่งที่บ้านซึ่งเป็บ้านไม้สองชั้นเก่าๆ แต่ก็ยังคงสอาด เขามองไปที่ห้องนอนของเขา้าซึ่งเคยอาศัยอยู่ั้แ่เกิด จนเขาพบกับหมวยเล็กตอนมัธยมปลายเขาพบหมวยเล็กที่ถูกทำร้าย อยู่ข้างถนน จึงพาไปรักษาโรงพยาบาลแต่ไม่มีแม้บัตรประชาชน เลยไม่รู้ว่า หมวยเล็กชื่อจริงว่าอะไร พอหมวยเล็กรู้สึกตัว
เธอก็จำเื่ราวไม่ได้อัสนีจึงได้พาเธอกลับมาที่บ้าน
พ่อกับแม่ก็ไม่ว่าอะไรเพราะหมวยเล็กนั้นเป็คนน่ารัก ขยันทำงาน ช่วยพ่อกับแม่ทำงานทุกอย่างไม่มีบ่น ด้วยความเป็หนุ่มที่กำลังอยู่ใน่โฮโมนพลุกพล่านทำให้เขาไม่อาจห้ามใจได้ จึงได้สารภาพรักกับ หมวยเล็กไป
นับั้แ่วันนั้นสองคนก็กลายเป็หนึ่งเดียว จนกระทั่งผ่านไปสองปี เป็วันที่อัสนีสอบเข้ามหาลัยแพทย์ได้และ เขาก็ทำการกู้ยืมเงินมาเพื่อเรียนแพทย์ แต่ทว่าการเบิกจ่ายของรัฐในเวลานั้น ไม่สามารถเบิกได้ทันทำให้ทางมหาลัยต้องให้นักศึกษาแพทย์ต้องจ่ายเงินค่าเทอมไปก่อนทำให้เขาต้องหาเงินมาจ่าย ซึ่งพ่อกับแม่ก็ไม่มี เขาจึงได้ไปขอกู้เงินนอกระบบมาจ่าย แต่ทว่าเมื่อถึงกำหนดทางรัฐยังไม่สามารถจ่ายเงินให้ได้ทัน ทำให้พวกเ้าหนี้นอกระบบไม่พอใจบุกเข้ามาในบ้านทำร้ายพ่อกับแม่
พวกมันเห็นหมวยเล็กหน้าตาดีเลยจะนำไปขัดดอก เขาในตอนนั้นกลับปล่อยให้เธอไปกับพวกมันนั่นเป็ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นหมวยเล็ก นับแต่นั้นเขาก็ไม่เจอหมวยเล็กอีกเลยแม้นว่าเขาจะได้เงินกู้มา และนำไปคืนเ้าหนี้นอกระบบแต่ทว่าก็ไม่พบกับเ้าหนี้นอกระบบพวกนั้นอีกเช่นกัน
อัสนีเข้ามาในห้องนอนมองรูปถ่ายของหมวยเล็กกับเขา ข้าวของเครื่องใช้ที่เคยใช้ร่วมกันก็รู้สึกน้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว ยิ่งทราบจากท่านมัจจุราชว่า หมวยเล็กมีลูกของเขาก็ยิ่งน้ำตายิ่งไหลออกมาไม่หยุด
“ หมวยเล็กไม่ว่าจะอยู่หรือตาย ฉันก็จะต้องตามหาเธอให้ได้”
อัสนีนำภาพของหมวยเล็กเก็บเข้าไปในแหวนมิติของเขาแล้วเดินลงมาด้านล่าง
“ ผมต้องกลับก่อน แล้วผมจะมาเยี่ยมพ่อกับแม่นะครับ”
“ ไปเถอะลูกมีเวลาก็มา ไม่ว่างก็ไม่เป็ไร” แม่นิ่มเข้ามากอดอัสนี พอหันไปมองตาทิมก็เดินออกจากบ้านไปรดน้ำต้นไม้นอกบ้าน ไม่สนใจว่าอัสนีจะพูดอะไร
“ อย่าไปคิดมากภายนอกอาจทำเป็ไม่สนใจ แต่ในใจเขาภูมิใจลูกมากนะรู้ไหม”
“ ผมรู้ครับแต่ตอนนี้ผมจะไปตามหาหมวยเล็กก่อน”
อัสนีเดินออกไปบ้านแล้วโทรหานักสืบเอกชน แล้วมอบภาพของหมวยเล็กให้พวกเขา ช่วยตามหาอีกแรง
ระหว่างนั้น มินตราก็โทรมาหาเขา
“ ฉันจะไปเชียงใหม่ฉัน้าให้คุณมาเป็บอดี้การ์ดให้ฉัน 7 วัน ค่าจ้าง สองแสนบาท”
ดวงตามัจจุราช บอกว่าหากเขาช่วยคุ้มครองมินตราจนครบเจ็ดวัน จะมอบรางวัลคือ คัมภีร์ยุทธ์ เท้าเหยียบเวหาสามารถลอยตัวบนอากาศได้ ในเวลาหนึ่งลมหายใจ
“ ตกลง”
“ ดีเราไปเจอกันที่สนามบินสุวรรณภูมิ วันนี้เวลา 6 โมงเย็น ที่หน้าประตู 1”
อัสนีมองนาฬิกาตอนนี้เพิ่งเที่ยงตรงมีเวลาอีก 6 ชั่วโมงเขากลับไปคอนโดเตรียมเสื้อผ้าแล้วเครื่องใช้ส่วนตัวเข้าไปเก็บเอาไว้ใน แหวนมิติ แต่ยังคงมีกระเป๋าเป้ใบเล็ก เพื่อไม่ให้ใครสงสัยเขาเดินทางไปสนามบินสุวรรณภูมิทันที แต่ระหว่างทางเขาแวะซื้อกาแฟที่ปั้มน้ำมันริมถนนกิ่งแก้วก่อนเข้าไปสนามบิน พอเดินเข้าไปในร้านสดวกซื้อ เพื่อซื้อกาแฟ ก็พบว่าด้านในร้านมีบางอย่างผิดปกติ กลิ่นเืโชยเข้าจมูก พนักงานที่เป็หญิงสาวสองคนยกมือชูขึ้นสูง มีคนร้ายสวมชุดคลุมหน้าสองคน คนแรกถือปืนสั้น ส่ายไปมาอีกคนกำลังนำเงินออกจากเครื่องเก็บเงิน
ด้านหน้ามีเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยที่พื้นมีสตรีถูกยิงเข้าที่ท้องเืไหลออกมา
ทุกๆ คนพอเห็นอัสนีก็ใ คนร้ายที่ถือปืน เลยใช้ปืนเล็งมาที่เขาแทน
“ คุกเข่าลงกับพื้นกูไม่อยากฆ่าใครอีก”
“ ใจเย็นก่อนผมเป็หมอ ให้ผมดูอาการคนเจ็บก่อนได้ไหม” อัสนีไม่สนใจปืนที่จ่อมาที่เขา แต่กลับสนใจ ผู้หญิงที่ถูกยิงลงไปนอนกับพื้นเืไหลออกเต็มไปหมด หายใจรวยรินแล้ว
“ แม่งเอ้ยมึงอยากตายนักหรือไงวะ”
คนร้ายที่ถือปืนเดินปรี่มาที่อัสนี ก่อนที่มันจะเข้าถึง อัสนี ก็จับเข้าจับมือของมันแล้วบิดปืนร่วงสู่พื้น เขานำปืนมาจ่อที่หัวของคนร้ายทันที
“ ทิ้งปืนแล้วปล่อยเพื่อนกูซะ ไม่งั้นอีนี่ตาย” คนร้ายที่โกยเงินจากเครื่องเก็บเงินตอนนี้จ่อปืนมาที่หัวของพนักงานสาว
“ ได้ ได้”อัสนีโยนปืนออกไป ตกกระทบเคาน์เตอร์ แล้วกระทบกับแก้วกาแฟที่เพิ่งจะชงเสร็จมันกระเด็นใส่หน้าคนร้ายอย่างพอดิบพอดี มันส่งเสียงร้องดังลั่น ปืนในมือของมันส่ายไปมา ก่อนที่ะุจะพุ่งออกไปอย่างไร้ทิศทาง
เปรี้ยง เปรี้ยงเปรี้ยง
ะุสองนัดแรกพุ่งเจาะเข้าที่ชั้นวางของแต่นัดที่สามกลับพุ่งตรงไปยังเด็กหญิงที่กอดแม่ร้องไห้อยู่
อัสนีไม่สามารถทำอย่างอื่นได้เลยต้องพุ่งตัวลงไปกอดเด็กหญิง เอาตัวรับะุ มันเจาะเข้ากลางหลังของเขาหนึ่งนัดเสียงคนที่อยุ่ในร้านสะดวกซื้อ ส่งเสียงร้องอย่างใ
อัสนีเห็นเด็กปลอดภัยไม่สนใจว่าตัวเองจะถูกยิงาเ็ขนาดไหนเขาสะบัดนิ้วปล่อยเข็มมัจจุราชสังหารออกไปในทันทีก่อนที่คนร้ายจะสาดะุออกมาอีกเป็นัดที่สี่
ฟิ้ว !!
เข็มมัจจุราชสังหารพุ่งผ่านหัวใจของคนร้ายร่างของมันแข็งทื่อ หัวใจถูกทำลายตายไปในทันทีเข็มมัจจุราชพุ่งกลับมาอยู่ในแหวนมิติของเขาดั่งเดิม
“เสื้อเกราะระฆังทองนี่ กันะุได้จริงๆด้วย” อัสนีรู้สึกดียิ่ง เพราะเขารู้ว่า ะุนั้นไม่อาจระคายผิวของเขาได้
“ คุณหมอช่วยแม่หนูด้วย”
อัสนีรีบเปิดดูาแะุปืนก็พบว่า เืไหลออกไม่หยุด ะุทะลุไปทางด้านหลัง แสดงว่า ถูกยิงในระยะประชิดเขารีบส่งพลังปราณเข้าไปตรวจสอบ เพื่อหาาแภายใน จนพบว่าะุปืนนั้นตัดเส้นเืใหญ่ เจาะตับจนทะลุ
“ แย่แล้วหากไม่รีบรักษา คนเจ็บต้องตายภายใน 15 นาทีแน่ รอรถพยาบาลไม่ได้แล้ว” อัสนีตรวจสอบแล้วก็เอ่ยกับพนักงานว่า
“ รีบแจ้งรถพยาบาลขอน้ำอุ่น แล้วเครื่องมือปฐมพยาบาลมาให้ผมด่วน แล้วปิดประตูเอาไว้ใครไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้าเด็ดขาด”........